Een Hondenleven

blondie schreef: 11 jun 2026, 14:00 Dat kan hoor, al heb ik op strand en een keer in duin wel meegemaakt dat er paniek ontstond omdat ze dachten me kwijt te zijn.
Bedenk me nu dat ik daarom wel zo rap hun naam noemde, had ik ze zelf nog kunnen zien en reacties kunnen zien had ik even afgewacht.

Duin en strand zie je de dames nog wel eens de verkeerde kant uitrennen, van waar we gekomen zijn meestal.. dan moet ik ook altijd even mijn stem gebruiken om te laten merken dat ik er wel degelijk nog ben.

Komt er op neer eigenlijk, dat ik ze dus zelf in de gaten moet houden eigenlijk, ook al vertrouw ik ze

Omgang met vreemde honden ben ik bij deze twee wel al relaxed in, dat is echt enorm verbeterd vanuit mezelf, maar ik kan nu ook veel meer naar gedrag van andere honden kijken die hun benaderen eerlijk gezegd.
Met Finn en Aki wilde ik nooit echt afwachten of het zou gaan vriezen of dooien. Die hadden toch beiden wel "last" van "etiquette" op momenten.
Grommend en blaffend aan komen zetten terwijl ze die honden nog geen blik waardig hadden gekeurd werd niet echt gewaardeerd, Chara staat alleen maar verbaasd te kijken "waarom doe je nu zo" lijkt ze te denken, om vervolgens wat houdingen aan te nemen waardoor een andere hond, indamt, of haar maar verder met rust laat
Ideaal lesmateriaal voor mij.

Ja, dat is ideaal om te leren dat wat meer op z'n beloop te laten. Je moet ook ondervinden dat dat kan met deze honden, dat had ik met Amoz ook zo. Doordat ik ondervond dat hij heel tolerant was, dat hij wist hoe hij zich in elke situatie moest gedragen en het ijs kon breken of kon de-escaleren, durfde ik hem daarin ook steeds meer zijn gang te laten gaan. Maar die gebruiksaanwijzing krijg je er niet op een briefje bij, dus natuurlijk is dat vertrouwen iets dat zich moet opbouwen en dat je juist krijgt door te zien hoe je hond omgaat met - ook lastigere - situaties en heb je dat vertrouwen dus niet blind zomaar vanaf dag 1.

blondie schreef: 09 jun 2026, 20:38 Nu heb ik ander duo "over". Geef ik en durf ik wat meer voordeel van twijfel te geven, ze zijn echt beiden goed in hondentaal.
Maar ook een stel dat niet super baasgericht is, en wel op honden gericht kunnen zijn positief dan wel eigenlijk altijd.
Gingen ze los met elkaar en voor mijn gevoel was ik niet in beeld meer.
Dus klein testje.
Stap uit zicht, en wachten wie als eerste zou opmerken dat ik niet in beeld meer was.
Ik ging het ook filmen.

Dan komt het stukje vertrouwen in mijn topic naar voren... ik faalde vreselijk... volgens mij binnen dertig seconden uit zicht hoor ik mezelf voorzichtig "dames?" zeggen.. (ik had ook geen zicht op ze vanaf die plek, en was plek waar van links, rechts en van voor diverse honden(en mensen en kinderen) vast of los konden komen.. wat mij dus nerveus maakte..)

Het kan overigens goed zo zijn dat jouw dames prima in de gaten hadden dat je nog dichtbij was, dus nog niet direct de noodzaak voelden uit zichzelf naar je toe te komen omdat zij jou niet meer konden zien
Ik heb daar met Amy heel erg aan moeten wennen, naast een Mila die uit zichzelf nooit uit zicht ging. Die wilde mij net zo graag in zicht hebben als ik haar. Amy is niet zo, die gebruikt veel meer al haar zintuigen, die hoeft mij niet per se te kunnen zien om prima te weten waar ik ben.
Dat is met de gps-tracker goed te zien, ze volgt mijn route en let goed op vanuit de bosjes, dus vaak voor mij uit zicht, en vanaf meer afstand dan bijvoorbeeld Mila, maar ze reageert direct als ik ineens een andere kant op loop of in haar ogen te ver weg loop, etc.
Dat heeft me wel echt gerustgesteld toen ik daar met de tracker achter kwam, want voor die tijd had ik heel erg de neiging om haar steeds te roepen als ze uit zicht was, maar nu weet ik dus dat zij mij dan gewoon goed in de gaten blijft houden en goed blijft opletten dat ze mij niet kwijtraakt.

Marc schreef: 10 jun 2026, 06:46 Je moet ook vertrouwen in je honden hebben binnen de kaders waarvan je weet dat ze het kunnen.

Dat is voor mij ook wel de clou ja, en is dus bij elke hond weer net anders.
Bij twijfel heb ik overigens wel de neiging dan maar te sturen, maar het ligt er ook wel aan wat voor soort twijfel. Bij Amy kan ik vanwege haar jachtdrift en killersinstinct me geen verkeerde inschatting permitteren, want die bijt haar prooi meteen dood. Dat is bij Arlo alweer anders, die kan wel eens ergens achteraan vliegen, maar hij heeft dat killerinstinct niet. Bij beiden heb ik wel 100% het vertrouwen inmiddels dat ze altijd heel snel terug zijn en gewoon in de buurt zijn als ze even uit zicht zijn, het zijn allebei totaal geen weglopers.
Wat betreft sociale interacties heb ik echt van Amoz geleerd me er niet mee te bemoeien, hij kon andere honden supergoed inschatten en wist precies hoe hij conflicten moest vermijden en spanning moest de-escaleren. Natuurlijk heb ik dat moeten ondervinden en was ik in eerste instantie voorzichtiger, want reu, maar toen ik dat eenmaal een vaak genoeg had gezien, wist ik dat ik dat echt helemaal aan hem over kon laten. Dus ik probeer dat soort dingen ook uit om te weten wat voor vlees ik precies in de kuip heb, maar wel enigszins behoedzaam, ik hou wel een oogje in het zeil en ga geen dingen proberen waarvoor ik al genoeg kleine signalen heb gezien dat het waarschijnlijk niet goed zal gaan.

En bij sociale interacties heeft het natuurlijk ook met de andere partij te maken: als ik die niet vertrouw, dan laat ik mijn honden daar ook niet vrij in, dat gaan we gewoon uit de weg. Ik weet dat mijn honden niet op vechten uit zijn en ik kan ze dus in heel veel situaties heel vrij laten, maar als een andere hond dat misschien wel is, ga ik ze niet aan dat risico blootstellen.