Een Hondenleven

Als ze niet komen als ik roep, roep ik ze nog één keer met een strenge stem (toontje pas op, anders zwaait er wat) en dat is in 99% van de gevallen overtuigend genoeg. Als dat niet genoeg is, haal ik ze zwijgend op en gaan ze aan de lijn voor de rest van de wandeling.

Amy roepen als ze in volle jacht- of graafmodus is, heeft geen zin. Ik moet haar roepen en de focus verleggen vóórdat ze haar hoofd verliest, of het laten gaan (in omgevingen waar dat veilig is). Als ze ergens fanatiek staat te graven en ik roep haar van verre afstand, is ze Oost-Indisch doof. Maar als ik naar haar toe loop en haar vanaf een of twee meter bij me roep, komt ze wel. Dus in die gevallen doe ik dat.

Bij Amoz was ik er wat makkelijker in. Die luisterde niet perfect, meestal kwam hij graag als ik hem riep, maar hij was ook wel eens traag of nam een omweggetje om nog even hier en daar aan een grasspriet te ruiken. Dat vond ik bij hem wel acceptabel, hij bleef wel in zicht en deed verder niets verkeerd. Soms was ik te laat met hem roepen als hij een andere hond zag en daarnaartoe wilde, en dan liet ik dat bij hem gaan en riep ik hem niet bij me (dan zou hij mijn 'hier' hebben genegeerd), omdat hij zichzelf nooit in de problemen bracht met andere honden en honden die niet op hem zaten te wachten uiteindelijk wel ontweek. Bij Amoz werkte het dan het beste om de andere kant op te lopen en hem dan pas te roepen, dan kwam hij altijd alsnog wel snel aangesneld.

Als mijn honden een andere hond, paard of mens lastig zouden vallen (komt eigenlijk niet voor omdat ik altijd heel erg anticipeer op de omgeving, maar als ik zelf een keer te laat ben om dat te voorkomen), dan ga ik ze wel direct ophalen, dat laat ik niet door een ander opknappen dan.
Ik heb wel één keer meegemaakt dat Amy en Amoz samen achter twee galopperende ruiters aan gingen die opeens uit het niets verschenen, en dat was tevens de eerste keer dat ik met die twee samen los ruiters tegenkwam. Gelukkig stopten die ruiters hun paarden direct en toen kon ik ze roepen en kwamen ze alsnog meteen terug. Sindsdien wist ik dus dat ik die twee niet samen los kon laten op plekken waar ruiters konden zijn en is zoiets ook niet meer gebeurd. In hun eentje los met een rustig stappend paard in de verte kon ik ze wel prima bij me roepen voordat ze daar op af gingen.