Een Hondenleven

Echt genieten, die foto's!
Mila had ook een stabij als beste vriendin toen ze opgroeide. Tot op de dag van vandaag is ze daarom idolaat van zwartwitte honden

Superfijn dat het zo goed gaat! Ze lijkt me een heerlijk hondje, wat een lief en pienter snoetje zit erop
Maar buiten geen interesse hebben in voer en spelen lijkt me wel lastig. Heeft ze dat in huis wel?

mijke schreef: 26 jul 2022, 11:00

Diana schreef: 26 jul 2022, 10:32

mijke schreef: 25 jul 2022, 22:54 Sorry hoor, maar dit is toch niet normaal? Waar is m'n puppy gebleven?!?

Ze wordt wel steeds mooier

Gelukkig wel want ik vond haar eerst eigenlijk helemaal niet zo knap Wel haar kleur en bouw hoor (ik heb er geen verstand van maar volgens mij is ze echt goed gebouwd) maar niet haar gezicht. Iets met die ogen, ik weet niet precies wat. Maarja dat hoort er bij als je een pup uitzoekt op karakter ipv uiterlijk

Haha, nou, ik vond haar als piepkleine pup ook al mooi hoor. Maar ik had/heb met Fayah hetzelfde. Niet dat ik haar lelijk vond, maar ik heb haar niet vanwege haar uiterlijk gekozen en ze was ook zeker niet de mooiste pup uit het nest. Nu inmiddels wel natuurlijk

mijke schreef: 25 jul 2022, 22:54 Sorry hoor, maar dit is toch niet normaal? Waar is m'n puppy gebleven?!?

Ze wordt wel steeds mooier

mijke schreef: 21 jul 2022, 16:11

Diana schreef: 17 jul 2022, 05:31 Misschien is het voor dat blaffen en stil zijn een idee om een clicker te gebruiken? Fayah heeft het blaffen ook echt ontdekt Ze kent de clicker. Die gebruik ik nu even een tijdje alleen om het stil zijn te markeren en belonen. Dat komt toch duidelijker en beter door dan 'Goed zo, stil!', want die 'goed zo' gebruik ik de hele dag door voor allerlei kleine dingen die ze goed doet en ik loop normaal niet de hele dag met een clicker rond, dus dat signaal is gewoon krachtiger en sowieso preciezer natuurlijk. Ik kan nog niet zeggen of het bij Fayah werkt hoor, ik ben er pas sinds 1,5 dag mee bezig, maar ik zie wel dat ik haar met die clicker veel beter bereik op zo'n moment.

Ah ja een clicker, dat is misschien wel een goed idee ja! Die staat sowieso nog op mijn lijst om eens aan te schaffen. Ik ben wel benieuwd of je daar na verloop van tijd effect van gaat merken. Hoe pak je het precies aan met dat blaffen? Ik heb altijd het gevoel dat als ik het stil zijn beloon, dat ze dan eigenlijk geen flauw idee heeft waar ik haar voor beloon. Als ze zit kan het net zo goed voor het zit zijn zeg maar. Ik weet niet zo goed hoe ik het onderscheid tussen blaffen en niet blaffen duidelijk kan maken.

Ik doe het nu door direct te clicken als ze stopt met blaffen, in het begin zelfs alleen bij even een adempauze en tussen twee blaffen door Door die clicker was ze wel meteen alert en alleen al daardoor blafte ze vanzelf niet echt door. Dat ben ik nu aan het oefenen op momenten waarop ik het blaffen sowieso liever niet heb, bijvoorbeeld voordat ze eten krijgt. Door met de clicker te werken had ik meteen haar aandacht en ging ze vanzelf opletten waarvoor ze die click nou eigenlijk kreeg. Met stem vind ik het lastiger afbakenen als het om heel precieze timing gaat en daarmee drong ik ook minder goed tot haar door.
Nu ben ik er het verbale commando aan aan het koppelen: stil. Volgens mij snapt ze inmiddels wel dat ze de click krijgt voor het stoppen met blaffen. Mijn doel is ook niet dat ze nooit meer blaft, maar dat ze stopt als ik het zeg. En aangezien stil zijn meer oplevert, is de kans vrij groot dat ze dat ook steeds meer uit zichzelf aan de situaties gaat koppelen waarin we dat hebben geoefend. Bij Mila werkte het op die manier eigenlijk wel goed.
Mijn honden mogen best blaffen met spelen, waken of als ze me iets duidelijk willen maken bijvoorbeeld, maar niet minutenlang aan één stuk door en zolang ze maar stoppen als ik het zeg.

Wat leuk om een update te lezen en vooral dat het zo de goede kant op gaat!
Heel begrijpelijk dat je even hebt moeten zoeken naar de manier om haar angst wat te doorbreken, je leert elkaar nu beter kennen en soms kan door iets onverwachts, zoals een wegrennende Evelien, er opeens een doorbraak zijn, waardoor je weer handvatten krijgt om haar in andere situaties ook beter te kunnen helpen.
En super dat het ook met de hond van je moeder na een paar bezoekjes zo goed gaat, nu Samson nog Maar het belangrijkste is natuurlijk dat het met de kinderen zo goed gaat en dat ze graag in elkaars gezelschap zijn. Lief ook dat de meiden zo goed meehelpen met de opvoeding

Misschien is het voor dat blaffen en stil zijn een idee om een clicker te gebruiken? Fayah heeft het blaffen ook echt ontdekt Ze kent de clicker. Die gebruik ik nu even een tijdje alleen om het stil zijn te markeren en belonen. Dat komt toch duidelijker en beter door dan 'Goed zo, stil!', want die 'goed zo' gebruik ik de hele dag door voor allerlei kleine dingen die ze goed doet en ik loop normaal niet de hele dag met een clicker rond, dus dat signaal is gewoon krachtiger en sowieso preciezer natuurlijk. Ik kan nog niet zeggen of het bij Fayah werkt hoor, ik ben er pas sinds 1,5 dag mee bezig, maar ik zie wel dat ik haar met die clicker veel beter bereik op zo'n moment.

Zinodo schreef: 27 jun 2022, 17:59 Ik zie helemaal geen heftige drukke piranhapup ze is megaschattig zeg, en het lijkt erop dat ze dat zelf ook weet

Haha, nee, maar dat zijn meestal ook niet de momenten dat je foto's gaat (kunt) maken

Heleboelie schreef: 25 jun 2022, 23:37

mijke schreef: 25 jun 2022, 23:02 Is er trouwens iemand die aanstaande vrijdag in ons huis op Ranja wil passen? We hebben een bbq van Marinus zijn werk, en dat duurt langer dan we haar al alleen durven laten. In totaal zijn we zo'n 3 á 4 uurtjes weg, vanaf half 4-ish.

Ah, helaas kan ik vrijdag niet...
anders had ik best een keertje willen oppassen hoor!

Fijn dat de fuif zo goed ging!
En ik denk ook dat de rest wel komt, eerst de basis thuis en de rest als ze er aan toe is.
Vaak willen we te snel of zijn we bang dat de 'schade' niet meer in te halen valt, maar volgens mij doet Ranja het prima voor de kleine baby die ze ook nog is!
Zo knap dat ze zelf haar rust neemt

Als ik één ding heb geleerd van al mijn herplaatsers, is inderdaad wel dat dat totaal niet opgaat
Taartje was bijvoorbeeld zo stabiel als een huis, die kon je overal mee naartoe nemen en die was nergens van onder de indruk, terwijl zij uit een donkere schuur van een jager kwam en daarna 6 jaar alleen het asiel had gezien. Ook Amoz was na de eerste periode van gewenning heel makkelijk met nieuwe dingen, drukte, lawaai, vreemde plekken, etc. De auto was voor Taartje en Amy nooit een probleem, Amoz vond dat in eerste instantie wel eng, maar na even oefenen was dat ook helemaal prima. Bij Mila, die van pups af aan korte ritjes mee ging met de auto (naar de hondenschool, voor een wandelingetje, etc.) daarentegen heeft het wel wat langer geduurd voordat zij echt oké was met de auto.

Ik kon met Fayah ook pas echt gaan wandelen toen zij volledig gevaccineerd was, omdat hondenziekte en parvo hier nog veel voorkomen. Ik heb haar wel zo nu en dan op de arm meegenomen ergens mee naartoe en naar rustige plekken waar nooit honden komen en ze even rond kon scharrelen, maar eigenlijk heeft zij de eerste weken hier bijna alleen de tuin gezien. Ook bij de fokker is ze behalve naar de dierenarts nergens naartoe geweest. Maar daar heeft ze echt niets van geleden, ze loopt overal rond alsof ze er elke dag komt

Wat fijn dat het zo goed ging, knappe Ranja! Vooral als je even twijfelt, dan is het erg fijn om te merken dat het op andere vlakken al zo ontzettend goed gaat. Dat wandelen komt ook wel

mijke schreef: 24 jun 2022, 21:55 En het is ook gewoon interessant, vind ik. Ik heb zo'n kind/hond niet voor erbij ofzo, het is een groot deel van mijn leven, ik vind het leuk om me er in te verdiepen. Dat is niet hetzelfde als micromanagen, al kan ik me voorstellen dat die nuance verloren gaat op een forum. Als je dingen tot in ze detail bespreekt lijkt het al snel alsof het een groot ding is, of dat je er veel mee bezig bent, is dat je het een probleem vindt ofzo. Maar dat is helemaal niet zo. Het zijn gewoon overdenkingen. En ik vind het leuk om hier gedetailleerd te lezen hoe andere mensen het doen. Je leert er toch weer van. Als het ooit ergens moet kunnen, dan toch zeker op een hondenforum wel?

Ja, dat dus.
Als je iets constateert, erop inspeelt en dat gedetailleerd beschrijft, lijkt het al snel alsof het iets heel groots is. Ik heb er bij Mila verder ook nooit een punt van gemaakt, er helemaal niet heel veel speciaals voor gedaan en al zeker geen heel trainingsproject van gemaakt, maar ik heb wel op haar gedrag ingespeeld en gekeken hoe ik haar het beste kon begeleiden als ze iets eng vond, wat haar in bepaalde situaties hielp en wat juist helemaal niet.
Gelukkig zijn een heleboel dingen ook vanzelf overgegaan, maar andere dingen werden juist alleen maar erger (zoals haar angst voor hoogtes). Ik ben toch blij dat ik daar wel vrij snel spelenderwijs mee aan de slag ben gegaan, waardoor ze steeds wat meer durfde en waardoor je haar zelfvertrouwen bijna met de dag zag groeien. Ik vind het ook normaal dat een pup wel eens schrikt of iets eng vindt, dat registreer ik, maar daar doe ik vaak helemaal niet direct iets mee, omdat het zichzelf vaak vanzelf wel oplost. Pas als ik weinig vooruitgang zie of juist dat angsten verergeren, ga ik wel kijken of ik zelf iets kan doen om de pup daar meer bij te helpen.

Bij Fayah heb ik veel meer een no nonsense-aanpak, maar dat is ook een compleet andere en niet angstig aangelegde pup. Die ook nog eens steun heeft van een - meestal - stabiele roedel, wat de situatie buitenshuis ook heel anders maakt. Die volgt gewoon de rest en denkt niet te veel na, heerlijk ongecompliceerd. Maar Mila was gewoon niet zo'n stabiele en moedige pup, én die had die roedel niet om als een kip zonder kop achteraan te lopen. Ik vond het toch wel fijn dat we vrij snel een manier vonden waarop de wandelingen voor haar leuk en ontspannen waren.

Is ze wel ontvankelijk voor spel buitenshuis?

Mila was ook geen held als pup en ook enigste hond. Dat vind ik best een verschil, dat merk ik nu ook weer met Fayah als pup in een roedeltje en bijvoorbeeld bij opvangpupje Cee, die in het begin ook best een bangebroekje was. Zo'n pup loopt gewoon met het groepje mee en bedenkt daardoor vaak niet eens om iets echt eng te gaan vinden, dus hij heeft eigenlijk constant een mobiele veilige haven. Die functie moet jij natuurlijk op den duur ook hebben, maar dat is iets wat vaak nog moet groeien door de ervaring dat jij ervoor zorgt dat er niets gebeurt en je hond niet in situaties brengt die ze (nog) niet aankan of vervelend vindt. Bij Cee hoefde ik nauwelijks iets te doen, behalve hem meenemen met een hond of honden die in die situatie nergens van verblikten of verbloosden.

Ik vind het een goede tip om aan succeservaringen te gaan werken in een omgeving waar ze zich wel echt veilig voelt, dus in huis en de tuin. Verder werkte het bij Mila goed om buitenshuis vooral in beweging te blijven en niet te lokken of aan te moedigen. Bij sommige honden werkt dit misschien prima als ze het niet verschrikkelijk spannend vinden, maar bij Mila werkte dat heel averechts. Ik lokte of coachte haar niet om bijvoorbeeld iets engs heen, daarmee werd het voor haar alleen maar spannender, maar ik bewoog enigszins mee en bleef in beweging. Dus stond er iets engs waar ze niet direct langs durfde te lopen, dan liep ik een klein stukje met haar terug en er vervolgens met een flinke boog omheen, met de ruimte die ze nodig had om het niet té eng te vinden. Ik beloonde haar dan verder niet, maar speelde naderhand wel even met haar om de spanning eruit te halen. Spelen wilde ze altijd, dus dat was bij haar ook wel een enorme troef. Dingen die ze echt nog veel te eng vond, waarbij ze serieus doodsangsten uitstond en die niet te omzeilen waren, zoals bruggetjes en hoogtes, daar deed ik nog helemaal niets mee, dan tilde ik haar gewoon even op.

Verder was het wandelen dat we toen deden vooral samen spelen en af en toe wat simpele oefeningetjes doen, daar lag de nadruk op, en niet op meters maken. Dus haar associatie met wandelen was ook al snel: leuk, we gaan samen spelen, waardoor ze ook met een andere houding de deur uit stapte (niet zo op haar hoede). En ze vond andere honden heel leuk, dus ook door juist plekken op te zoeken waar andere honden waren, werd wandelen voor haar steeds meer iets waarbij we ergens naartoe gingen waar we leuke dingen gingen doen en lag de nadruk niet meer zo op die spannende dingen. Dan liep ze dus verwachtingsvol mee, in afwachting van het leuks dat we gingen doen, waardoor bij haarzelf die focus ook niet zo lag op wat er allemaal eventueel spannend was. Dat leuke kan natuurlijk van alles zijn als ze nog niet wil spelen, bijvoorbeeld naar een plek toe gaan waar ze altijd brokjes mag zoeken, een plek waar mensen zijn die ze leuk vindt, etc. Zo'n standaard routine van iets bijzonder leuks koppelen aan het gaan wandelen werkte bij Mila erg goed.

mijke schreef: 23 jun 2022, 16:57

Pallas schreef: 23 jun 2022, 12:09 Wat leuk om te lezen! Wat Livia met Ranja heeft, heeft mijn jongste juist met Waro. Die band is zo vanzelfsprekend ofzo, heel leuk om te zien.

Nou de liefde is hier even bekoeld hoor, eenzijdig dan Want Ranja wordt nu zo enthousiast van Livia dat ze haar niet meer met rust laat en enorm gaat happen Dus die heeft het even verpest voor zichzelf. Komt vast wel weer goed als die superirritante piranhafase een beetje voorbij gaat. Iemand enig idee hoe lang die duurt? Ik kijk daar zelf ook enorm naar uit

Begrijpelijk, die puppytandjes kunnen gemeen pijn doen Bij Fayah was het met vier maanden wel grotendeels achter de rug. Nu hapt ze nog wel af en toe hoor, maar veel zachter. Maar de ene hond is er natuurlijk wat hardnekkiger in dan de andere, Mila heeft het überhaupt nooit zo erg gedaan als Fayah bijvoorbeeld.

mijke schreef: 11 jun 2022, 23:39 Ja er gaan zeker heel veel dingen heel vanzelf best goed, ik sta er zelf ook van te kijken! Ik had echt drama verwacht met in de bench moeten en duizend keer per nacht er uit en niet uit zicht kunnen gaan, maar daar is allemaal helemaal geen sprake van. In die zin ervaar ik, geheel tegen de verwachting in, dat het hebben van een gezin eigenlijk heel helpend is. Zeker in combinatie met het hebben van een echt groot huis. Als je in je eentje met een dier in een kleine flat zit, gaat alle focus al snel naar dat dier, en andersom ook. Nu is er veel meer afleiding, er gebeurt veel meer, het gaat veel meer organisch. Ik weet niet, ik leg het niet goed uit denk ik. Van tevoren was ik in ieder geval bang dat de verplichtingen die ik heb naar de kinderen andere dingen in de weg zouden zitten, zoals het stap voor stap aanleren van in de bench gaan of alleen zijn. Maar in werkelijkheid gaat het juist veel makkelijker. Doordat je bijvoorbeeld nu eenmaal even boven een half uurtje de kinderen op bed moet leggen ongeacht wat de hond daar van vindt. En dan blijkt die hond zich er gewoon bij neer te leggen. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Skittles, waarbij we dan letterlijk naast de bench met een gillende Skittles de minuten zaten te tellen en ons continue zaten af te vragen hoe lang gillen we acceptabel vonden en of deze methode wel bij ons paste etc. @Dagmar zei het geloof ik al, het maakt niet zo veel uit welke aanpak je kiest, als je vooral maar niet twijfelt. Nou, met een gezin (en vast ook als je al veel andere dieren hebt die specifieke aandacht vragen) heb je helemaal geen tijd om te twijfelen

Ja, klopt, herkenbaar wel, hier zijn het dan geen kinderen maar inderdaad andere dieren die ofwel voor afleiding zorgen, ofwel het goede voorbeeld geven, ofwel aandacht, zorg, wandelingen, etc. nodig hebben waardoor de nieuwkomer gewoon heel snel mee moet in de routine. Ik woon natuurlijk alleen, dus alle honden wennen er bij mij heel snel aan dat ik wel eens onder de douche sta, met iets bezig ben in de tuin waarbij ze niet in de weg mogen lopen, even boodschappen moet doen of een afspraak buitenshuis heb. Ik ga er ook altijd van tevoren van uit dat dat gewoon kan, ook met een pup of nieuwe herplaatser/opvanger, pas als ik de eerste paar dagen heel duidelijke signalen krijg dat dat een probleem gaat worden, dan maak ik een ander plan.
Ik was helemaal niet van plan om Fayah de bench aan te leren, maar ze kreeg er in het begin wel haar eten en ging er toen uit zichzelf ook vaak in liggen. Omdat ze de eerste weken nogal veel overal op kauwde, dacht ik bij nader inzien dat even in de bench doen als ik wegging eigenlijk wel een goed idee was. Ik heb gewacht met weggaan tot ze uit zichzelf toevallig lekker in die bench lag te slapen, heb het deurtje dichtgedaan en haar rustig gedag gezegd, en zag op de camera dat ze dat hele uur gewoon verder heeft geslapen. Geen centje pijn Sommige honden hebben gewoon totaal geen probleem met zulke dingen, dan hoef je het niet ingewikkelder te maken Natuurlijk prima om goed in de gaten te houden dat het geen stress oplevert of een negatieve ervaring wordt, maar als het dat gewoonweg niet is, maak je het misschien alleen maar meer beladen als je het heel geforceerd stapje voor stapje op gaat bouwen.

Maar ik ken ook weinig of misschien wel helemaal geen herders of collies (m.u.v. herplaatsers) die veel moeite hebben met alleen blijven. Mila was enige hond en wij woonden op een appartement, dus zaten wel veel op elkaars lip, en die kon ik op dag drie ook twee uurtjes alleen laten (niet gepland, was een noodgevalletje, maar geen enkel probleem voor haar). Nou mooi, wist ik dat ook weer.

mijke schreef: 11 jun 2022, 23:04 @malinois ja aandachtsdingetjes kan inderdaad wel, ik bedoel meer dat we nog niet echt een heel repertoire hebben nu van oefeningen, laat staan van oefeningen die al genoeg geproofed (wat is dat in het Nederlands?) zijn dat we ze ook in een moeilijke situatie kunnen doen. Maar het hele idee van 'met iets anders bezig zijn in de buurt van een spannende prikkel' is opzich ook zonder oefeningen wel uit te voeren. Ik heb het vandaag gelijk anders aangepakt, we waren een paar keer in een situatie met kinderen of brommers in de buurt, en ipv gaan kijken ben ik haar er een beetje met een boogje omheen gaan lokken en dat ging gelijk al zo veel beter.

Zo deed ik het met Mila ook als ze iets spannend vond en bij Mila werkte dat ook veel beter: niet de aandacht erop vestigen, gewoon rustig doorlopen maar wel met een bochtje, zodat ze toch ook steun en leiding ervaarde.

mijke schreef: 11 jun 2022, 23:04Sowieso was ze heel stoer vandaag want we hebben ons eerste echte blokje om gelopen. En ze heeft zelfs lekkers aan durven pakken van een jochie, die zelf ook een pup had en die haar goed aanvoelde, dus dat was een prachtig socialisatiemoment, met op de achtergrond nog kinderen met enge fietsen dus helemaal super. We hebben ook het veldje achter het veldje van ons huis ontdekt, ze zat voor het eerst aan de lange lijn en dat was even wennen, als ze aan het eind van de lijn kwam vind ze dat wat spannend, maar dan ging Livia haar halen en dat ging echt supergoed. Lekker samen met de kinderen over het veldje gerend en lekker gesnuffeld.

De nachten gaan ook echt top. Ik heb elke nacht het matras steeds iets verder van de bench weg gelegd, en afgelopen nacht ben ik voor het eerst boven gaan slapen. Geen centje pijn, knappe pup! Als ik haar savonds rond 12 uur uitlaat redt ze het ook prima tot 7 of 8, dan wordt ze nog niet eens uit zichzelf wakker maar omdat wij dan wakker worden.

Alleen laten begint ook te komen, dat gaat eigenlijk vrij vanzelf als je een huis hebt met meerdere verdiepingen en een tuin. Zeker met kinderen die naar bed en in bad moeten etc ben je dan vanzelf al geregeld een half uurtje ofzo uit zicht. Vooral als ze in de bench ligt gaat ze meestal gewoon lekker slapen, af en toe als je even voorbij loopt kijkt ze op met een schuin oor of ze er alweer uit mag, maar zo niet dan geeft dat ook niks. Ik overweeg nu ook om haar maandag niet mee te nemen als ik de kinderen naar school breng, want zoals ik het nu inschat gok ik dat even alleen zijn, zelfs als ze het niet leuk vindt, haar toch minder stress geeft dan mee moeten naar die spannende plek.

Fijn, er gaan dus ook heel veel dingen eigenlijk vanzelf hartstikke goed Het scheelt echt veel als je snel weer een normale nachtrust hebt en als het even alleen blijven ook geen problemen oplevert.
Ik heb Fayah ook best snel even alleen gelaten om snel boodschappen te doen en Fayah had er totaal geen probleem mee - dat was ook wel de verwachting, aangezien ze er ook geen problemen mee had als ik ging douchen of even de tuin in ging en ze niet mee kon, anders had ik het wellicht niet zo snel gedaan of iets anders bedacht. Als je geen reden hebt om te denken dat ze er moeite mee zou hebben, zou ik maandag gewoon eens kijken hoe het gaat als je haar niet meeneemt.

Ik kan me voorstellen dat het voor @mijke juist ook wel fijn is om te lezen dat heel veel pups dat hebben gehad en dat ze zich daar niet direct zorgen om hoeft te maken. Al lees ik in haar bericht ook niet dat ze dat doet, alleen dat ze het wat lastig vindt om mee om te gaan.

Mila is op sommige vlakken een onzeker hondje, maar is dat nooit geweest ten opzichte van andere honden. Maar blaffende honden op het trainingsveld vond zij als heel jonge pup ook doodeng. Dat is vanzelf weggetrokken, daar heb ik niets specifiek aan gedaan, dat is echt gewoon een kwestie van wennen. Zoals heel veel dingen bij een jonge pup. Nu is Mila superstoïcijns met blaffende honden, daar reageert ze echt nooit op, ze kijkt er niet eens naar
Herders zijn van nature natuurlijk vaak erg alert op de omgeving, geluid, beweging en drukte; visuele en auditieve prikkels. Het is niet het type hond dat iets ontgaat en alles een beetje langs zich heen laat gaan, integendeel, ze merken álles op. Dus ik vind het niet gek dat het dan ook meer impact maakt dan op een hond die wat meer in z'n eigen wereldje zit of bijvoorbeeld constant met z'n neus bezig is. Ze moeten nog leren wat normaal is en genegeerd kan worden en wat aandacht vereist en voor een alerte hond zijn dat belangrijke lessen.

Ze is echt een plaatje, wat een mooi koppie zit erop!

Goed opgelost met die kar en die ringsling En zo lief dat je dochters haar zo goed hebben geholpen in de kar
Soms kom je echt handen tekort als een pup nog niet zelf mag of wil lopen, straks wordt het allemaal een stuk makkelijker als ze zelf mee kan lopen.

mijke schreef: 05 jun 2022, 23:25

Diana schreef: 05 jun 2022, 23:08 Wat een snoepie Is ze al een beetje opgeladen ondertussen?

De veilige vierkante meters worden langzaam opgerekt, maar het is nog wel erg spannend allemaal. De ontmoeting met de kat was een dingetje, dat vond ze echt niet leuk. Maar zojuist hebben ze een half uurtje relaxt allebei aan een kant van de bank gelegen dus dat komt ook wel goed. Buiten komt er wel langzaam een andere pup tevoorschijn. We zijn alleen nog op het gras tegenover geweest en daar dartelt ze lekker rond. En vanavond hebben we een kwartiertje loom liggend op de bank met een speeltje gespeeld. We doen het rustig aan, dan breekt het lijntje niet. Tussenstand: buiten 5 plasjes 2 poepjes, binnen 2 angstplasjes vanwege de kat.

Ach, wat sneu dat ze de kat zo eng vond Maar dat komt inderdaad wel goed, het is ook allemaal veel, zo'n eerste dag.
Morgen als ze goed is uitgerust, kan ze vast ook wel wat meer aan

Wat een snoepie Is ze al een beetje opgeladen ondertussen?

Veel plezier vandaag met het ophalen van jullie meisje!

Gos schreef: 02 jun 2022, 12:45

Nanna schreef: 02 jun 2022, 10:55 Ach ja. Voor hetzelfde geld is het gewoon een zoete lieve gerritje en gaat alles van leien dakje.

Je merkt het vanzelf wel. Gewoon van genieten.

Inderdaad, vergeet vooral niet te genieten, het gaat veel te snel en voor je het weet zit je met net zo'n reuzin als ik Natuurlijk heel handig dat je voorbereid bent met puppypanelen, maar verder moet je het toch maar nemen zoals het komt.

Ik had ook een hekje gemaakt om de kamer in tweeën te kunnen delen, vooral zodat Mila afgeschermd kon liggen, maar dat was maar drie dagen nodig Fayah had snel genoeg door dat ze Mila niet moest lastigvallen. En ik had puppykluifdingen en een puppy nylabone, maar die wilde ze niet, ze wilde alleen de grote nylabones en het enorme stuk koffiehout van de grote honden Ik heb behalve kleine kauwdingen en twee speeltjes helemaal niets speciaal voor haar gekocht. Gelukkig had ik nog wat kleine tuigjes in verschillende maten, want ze had na ruim een week al een groter tuigje nodig en 2-3 weken daarna was ze daar ook alweer uitgegroeid

Je kunt het allemaal van tevoren wel proberen te bedenken, maar gaandeweg gaat het toch vaak anders en dienen de eventuele aandachtspunten zich vanzelf wel aan En die zijn bij Fayah echt anders dan bij Mila: hetzelfde ras, maar heel andere pups. Er zijn ook wel overeenkomsten hoor: allebei heel snel zindelijk, allebei meteen al geen problemen met alleen thuisblijven zonder mij of in een andere ruimte zijn, allebei slopen ze niet, allebei pakken ze goed zelf hun rust en allebei slimme hondjes die makkelijk en snel leren en het dan ook gewoon braaf doen. Maar daar moet je toch al doende achter komen.

O, en allebei worden ze hysterisch van de bezem, stofzuiger, kledingroller en tuinslang. Echt identieke reacties Maar dat gaat bij Fayah nu al heel goed, daar heb ik met Mila jaren over gedaan.

Smoushond schreef: 02 jun 2022, 07:46 Van alle pups die ik heb gehad waren de herders echt het makkelijkste. Geen gedoe met alleen laten,of even uit zicht zijn. Heel leergierig en luisteren als de beste. Wel veel energie maar je boft met de zomer die eraan komt en een tuin.

Komt wel goed

Vind ik ook hoor, collies vind ik in die opzichten ook bijzonder makkelijke pups.
Fayah was bijteriger dan ik gewend was, Mila was bijvoorbeeld weer een stuk drukker. Maar vergeleken met veel pups zijn ze vaak behoorlijk makkelijk en omdat ze zo snel leren en dat ook met alle liefde uitvoeren, is alles vrij makkelijk in goede banen te leiden.

kloesje schreef: 01 jun 2022, 16:59

mijke schreef: 01 jun 2022, 16:52

Diana schreef: 01 jun 2022, 16:44 Wat leuk, nog maar een paar nachtjes
Zal wel even druk worden, de combinatie pup met piranhatandjes en jonge kinderen lijkt me best een uitdaging Maar het wordt vast vooral ontzettend genieten van de kleine frummel

Ja dat lijkt mij ook wel, vandaar dat er nu ook nog een puppyren onderweg is Ik hoop met genoeg scheidingsmogelijkheden dat ik het wel in goede banen kan leiden. Maar de kinderen zullen vast wel eens gaan huilen, en de pup ook

En jij ook

Haha, dat wilde ik ook al schrijven
Ik heb ook wel eens gehuild hoor als ik weer eens gepiercet werd

kloesje schreef: 01 jun 2022, 16:59 Ik heb dan tot 16 weken een pup gehad inclusief kind van 2. Het is wel te doen, maar inderdaad wel veel managen en het is zoooooooo fijn om ze even uit elkaar te kunnen houden, dus die puppyren is echt een hele dikke must om te hebben
Daarnaast is het zo ontzettend genieten om de interactie tussen kind en hond te zien. Ik weet niet hoe Accu is, maar een DH icm een klein kind vind ik zelf niet te doen, maar wij hebben dan vaak ook wel echte piranha pups de kelpie pup en zoon gingen echt top samen

Fayah was ook een enorme piranha, véél en véél erger dan Mila en andere (opvang)pups die ik heb gehad. En dan scheelde het nog heel veel dat ik nog andere honden heb die haar bezighielden en waarin ze mocht bijten zoveel als ze wilde (Amy is te goed voor deze wereld). Maar bij elke stap die je zet een pup in je broek hebben hangen is gewoon best irritant en ook heel onpraktisch als je even snel iets wilt doen. Ik had dan een fleecekoord aan me vast hangen dat ze wél mocht pakken, maar dat ging natuurlijk de helft van de tijd mis
Nu is het met dat bijten wel over en kan ik me al bijna niet meer indenken hoe irritant het soms was. Gelukkig maar

Wat leuk, nog maar een paar nachtjes
Zal wel even druk worden, de combinatie pup met piranhatandjes en jonge kinderen lijkt me best een uitdaging Maar het wordt vast vooral ontzettend genieten van de kleine frummel