Er zijn ook zo veel verschillen tussen honden - hun karakter en motivaties - dat dé manier om aan het niet trekken te werken volgens mij ook niet bestaat.
Mijn collies hebben nooit getrokken. Niet omdat ze meer training hebben gehad op dat gebied, maar ze doen het gewoon uit zichzelf eigenlijk niet. Ik heb er dus ook nooit specifiek aandacht aan hoeven te besteden.
Arlo (de galgomix) is ook helemaal geen trekkerd, behalve als hij opeens iets ziet bewegen, maar dat is dan even in een reflex een paar passen vooruit stuiven, hij blijft nooit in de riem hangen of zo.
Amy daarentegen (vroeger)... Wij gaan sowieso best wel met militaire discipline de deur uit, omdat dat toen ik nog in NL woonde in een kleine, smalle gang moest gebeuren en dat werd een grote chaos als daar vier honden druk deden. Dus allemaal netjes en rustig zitten, tuigen en/of riemen omdoen, blijven zitten tot ik de naam zeg en dan mogen ze de deur uit stappen, één voor één bij het noemen van de naam. Dat kan Amy allemaal fantastisch, maar één stap buiten de deur en luchtjes in de neus en ze is binnen een fractie van een seconde van superkalm naar heel erg opgewonden. Ook in de wijk, want daar zaten vogels, egels, marters, muizen, ratten... Bij haar heb ik vooral heel erg veel gewerkt aan zelfbeheersing, dat hielp beter tegen trekken (vanuit opwinding, en ook omdat ze altijd snel-snel de hele omgeving uit wil kammen) dan specifiek werken aan dat trekken zelf. Ik kan altijd wel heel makkelijk contact met haar houden, ze kan prima multitasken en tegelijk met mij en met de omgeving bezig zijn. Maar doordat ze nu zelf beter haar opwinding en soms frustratie onder controle kan houden, en ik haar heb geleerd te gaan zitten als ze iets heel graag wil (dus ook: ergens heel graag naartoe wil), is het trekken aan de lijn voor 99% verleden tijd.
Wat betreft haar jachtpassie heb ik gewerkt met Look at that, waarbij de hond het zelf bij jou komt melden als ze wat gespot hebben. Het heeft bij haar heel erg goed gewerkt, vooral omdat het iets is wat ze heel zelfstandig uit kan voeren, waarbij zij zelf echt inbreng heeft. Dat maakt haar veel gemotiveerder dan in een strak keurslijf moeten lopen.
Taartje, een volle podenca, trok dan weer totáál niet aan de lijn. Die was superkalm en gematigd en had weinig jachtpassie. Ze had zo goed als geen oog voor mij tijdens het wandelen hoor, ze liep alleen met haar neus aan de grond, maar trok daarbij nooit en was wel volgzaam: als ik een andere kant op ging, vond ze dat ook allemaal prima.
Amoz was een huskykruising en heeft een periode gehad dat hij trok, vooral als hij buiten een kat zag of had gezien (dan bleef hij in die opwinding hangen). Of als hij eigenlijk wilde rennen en veel energie had. Door hem altijd pas los te laten als hij rustig was en eerst rustig ging zitten, soms eerst met hem te gaan fietsen bij veel energie en door bij katten ook met Look at that te werken, was dat trekken bij hem gelukkig best snel verleden tijd.