Maar dan ga je ervan uit dat een volgende teef ook veel last van de loopsheid en schijnzwangerschap heeft? Dat hoeft natuurlijk helemaal niet zo te zijn.Jackira schreef: 24 jan 2026, 15:59 Ik ben van gedachte veranderd over castreren. Het gaat me aan het hart maar mocht ik nog weer een teefje hierna krijgen dan ga ik wel castreren na de eerste loopsheid.
De reden is dat Shira toen ze 8 jaar was alsnog een bmo kreeg. Ze was er goed ziek van. En na een paar maanden weer een zware operatie vanwege melkkliertumoren. Ze was maar 1 keer per jaar loops maar ze had er veel last van. Compleet met erge schijnwangerschap waar ze heel depri van was. Het was echt dat ze maar 1 keer per jaar loops werd maar zou dit hele ritueel 2 keer per jaar geweest zijn dan had ik haar al eerder laten castreren.
Want een periode voor de loopsheid was ze niet zichzelf, dan de loopsheid, en daarna de schijnzwangerschap. En ook al heeft het er misschien niet mee te maken, maar na die bmo is ze nooit meer opgeknapt zoals ze daarvoor was. een jaar later is ze overleden aan een kwaadaardige tumor bij het hart en in de bloedvaten. Misschien had het er niks mee te maken, maar misschien was haar lichaam dusdanig verzwakt dat dit een kans heeft gekregen om te groeien, ik weet het niet.
Dus bij een volgende teef ga ik wel laten castreren. Al vind ik de nadelen daarvan ook heel erg. Ze was zo mooi, mooie vacht, gespierd, gezond. En je grijpt daar dan toch in, in dat stralende uiterlijk. Want je ziet het altijd of een teef gecastreerd is. Een reu ook trouwens.
Maar ik wil ook niet meer die depri periode voor een teef en de schijnzwangerschap en de kans op bmo die dan ook de gezondheid kan beinvloeden.
Een reu zou ik niet laten casteren.
Mila, Fayah en Amy hebben/hadden bijvoorbeeld nooit echt last van de schijnzwangerschap. Taartje wel, maar die was daar wel vrij makkelijk uit te halen door leuke dingen samen te doen. Ik snap heel goed dat je het mee laat wegen in de beslissing, maar het is geen gegeven dat een teef veel last heeft van de loopsheid of schijnzwangerschap.
Kan toeval zijn natuurlijk, maar ik vond het wel opvallend. Met medicatie was het inderdaad bij allemaal ook weer vlot verholpen.
Verder is er niets veranderd qua gedrag of verhoudingen in de roedel gelukkig. Wel is ze wat aangekomen, maar dat mocht ook wel, ze was altijd een erg lichte hond waar geen vet op te krijgen was. Nu is ze met een extra kilo nog steeds slank.
Ze is nog steeds een slanke en erg actieve hond, daaraan is na de castratie niets veranderd.
Dus ik neig op dit moment heel erg naar niet castreren, tenzij medisch noodzakelijk.