Een Hondenleven

Persistence schreef: 30 nov 2022, 14:23 Heb Bella dit jaar laten steriliseren, met 2,5 jaar. Mijn verwachting zoals hierboven is precies uitgekomen.
Ze heeft merkbaar meer energie gekregen, maar is wel (nog) reactiever geworden. Ik was daar al bang voor. Opvallend is dat andere honden altijd erg leuk vond en er nogal mans op af ging, en nu is ze eerder bang/terughoudend van andere honden. Ze valt nu ook uit naar andere honden op straat. Met honden die ze kent speelt ze nog wel leuk.
Haar vacht is niet veranderd en ze is ook niet dikker geworden.

Of ik het met deze kennis gedaan zou hebben? Ik denk het toch wel, dat gejojo de hele tijd in hormoonschommelingen was hoewel natuurlijk, niet echt prettig. Waar ze eerder te overweldigend of te opdringerig was naar andere honden moet ik haar nu juist wat meer in bescherming nemen tegen drukke honden.

Ai, best jammer dat ze er reactiever door is geworden en ook meer moeite heeft gekregen met andere honden. Het scheelt wel dat je daar al rekening mee hield, maar het heeft haar er dus niet makkelijker op gemaakt.

Ik verwacht niet dat Mila op haar bijna 12 jaar nog gaat veranderen qua karakter. Bij haar is het wel jammer dat ze nu nooit meer, zoals tijdens haar loopsheden, verliefd zal zijn op de hele wereld. Dat vond ik altijd heel grappig, omdat de rest van de wereld haar normaal gesproken gestolen kan worden Verder had ze van de hormoonschommelingen en schijnzwangerschappen gelukkig nooit veel last.

In aanvulling op mijn eerdere bericht: inmiddels is Mila dus wel gecastreerd. Vanwege uitblijvende loopsheden en een echo om te kijken of er iets mis was met de baarmoeder, bleek ze een cyste op een eierstok te hebben en een licht vergrote eierstok, dus het advies was: castreren. Meteen maar een afspraak gemaakt en drie dagen voor die afspraak werd Mila alsnog loops (na ruim drie jaar niet loops te zijn geweest).
De afspraak voor de castratie werd dus uitgesteld met het advies om te wachten tot ca. 3 maanden na de loopsheid.

Dat ging anders, want 1,5 maand na de loopsheid kreeg Mila een open baarmoederontsteking. Zonder klachten gelukkig: geen koorts, ze oogde totaal niet ziek, ze dronk en plaste niet meer dan normaal, at normaal, was normaal levendig. Maar dus wel viezige uitvloeiing en op de echo was ook duidelijk te zien dat ze een beginnende bmo had.
Eergisteren is ze gecastreerd, dat is allemaal goed en zonder bijzonderheden verlopen. Gisteren was ze nog wat sloom en slapjes, maar vandaag is ze weer helemaal de oude. Voor een hond van bijna 12 jaar is ze toch vlot hersteld van de ingreep en de narcoses; twee narcoses binnen zes dagen, want een paar dagen voordat ze die bmo kreeg, had ze net een gebitsreiniging gehad. Het is me al met al niet tegengevallen, maar ik overweeg nu toch Fayah te castreren als ze ongeveer 1,5 is (ze is al een keer loops geweest, dus na haar volgende loopsheid). En dan maar duimen dat ze geen ontplofte castratenvacht krijgt.

O ja, dat was ik alweer helemaal vergeten Taartje plaste ook wel eens binnen als ze loops was en als ik haar dan ergens mee naartoe op bezoek nam waar ook honden woonden, ging ze eerst midden in de kamer zitten plassen Ook als ik haar van tevoren ruim buiten had laten lopen en plassen. Als ze niet loops was, was ze gewoon prima zindelijk.

Alfilillo schreef: 12 okt 2021, 17:23 Wat ik wel apart vind om te lezen is dat sommige teven bitchy worden vlak voor en tijdens de loopsheid. Lily is eigenlijk nooit een bitch, maar de weken voor de loopsheid móet elke hond aan haar snuffelen van haar en tijdens de loopsheid is ze boter

Ja, grappig is dat. Mila is juist normaal best bitchy, maar niet tijdens de loopsheid, dan vindt ze opeens alles leuk en prima Dat begint inderdaad al even voor de loopsheid.
Ca. een week nadat de loopsheid is afgelopen, is ze wel altijd een weekje niet helemaal in haar hum. Tijdens de schijndracht is ze verder ook niet meer bitchy dan normaal.

Floortje schreef: 12 okt 2021, 16:01

Diana schreef: 12 okt 2021, 15:49 Je bent er zelf toch bij?

Tiba is met anderhalf jaar gecastreerd omdat ze gedekt was (ze had ook heel veel last van schijnzwangerschap, dus een castratie stond sowieso op de planning). De oppas zei opeens "oh ja, was ik vergeten te zeggen, ze is vorige week toen ze bij mij was wel per ongeluk gedekt" .
Mijn vriend wilde het nest wel laten komen als het maar een paar puppy's waren, dus een echo laten maken. Daar waren er acht te zien Toen heeft hij de baarmoeder inclusief pups eruit laten halen, bleken het er 11 te zijn!

De RAD was toen nog van kracht en Tiba was een ambull/rottweiler/herder/stafford kruising.

Oeps, ja, bij de oppas is een ander verhaal
Maar mijn honden gaan sowieso niet echt naar een oppas, zou ik loops nog minder snel naar een oppas brengen en ik denk dat ze ook niet bij een oppas terecht zouden komen die ze per ongeluk zou laten dekken Maar dat weet je natuurlijk nooit zo zeker van iemand anders als van jezelf.

kooi schreef: 12 okt 2021, 15:43 Ik vind het wel fijn om niet met loopsheden te hoeven dealen of opgezadeld te worden met een oepsnest, met alle risico's van dien voor mijn hond.

Hoe zie je dat voor je? Daar ben ik met mijn intacte teven nou werkelijk nooit bang voor geweest. Je bent er zelf toch bij?

Ik moet wel zeggen dat het wandelen hier in Spanje vanwege meer loslopende honden zonder baas wel wat lastiger is met een loopse teef. Ik ga dan niet vanuit huis wandelen, maar ga met de auto ergens heen waar ik eigenlijk nooit loslopende honden tegenkom. Want anders staat er waarschijnlijk binnen een mum van tijd wel een groepje hitsige reuen voor de poort.

Amy is gecastreerd toen ze ca. 2,5 was, omdat ze tijdens de loopsheden (drie keer per jaar) steeds een dipje in de weerstand had en dat is behoorlijk ongunstig voor honden met Leishmania. De eerste loopsheid bij mij kreeg ze ook weer zweertjes op haar voetjes, terwijl alle Leishmaniaklachten net helemaal verdwenen waren. Dus zodra haar gezondheid het toeliet, heb ik haar laten castreren. Ik heb niet de indruk dat ze echt veranderd is. Ze is wel wat steviger/assertiever geworden, maar dat is heel relatief aangezien Amy een heel onderdanige hond is. Ik denk zelf eigenlijk dat dat meer de volwassenheid was dan een gevolg van de castratie. Zij had voorheen geen last van stemmingswisselingen of de schijnzwangerschap, het enige was dat ze tijdens de loopsheid álle honden héél leuk vond, terwijl ze normaal vreemde honden best spannend vindt. Ze is nog steeds heel actief, atletisch en niet dik te krijgen, dus wat dat betreft geen veranderingen. En de Leishmania is sindsdien volledig onder controle gebleven.

Mila wordt maar ca. een keer per 16 maanden loops en heeft er zo goed als geen last van, ook niet van de schijnzwangerschap. Ze is wel wat kribbig een weekje na de loopsheid (daar staat wel tegenover dat ze tijdens de loopsheid één en al vrolijkheid is en verliefd is op de hele wereld) en een paar weken iets slomer. Vanwege de vacht en omdat ze maar weinig loops is en daar ook nauwelijks last van heeft, laat ik haar niet castreren.

Taartje had wel veel last van de schijnzwangerschappen (constant graven om 'nesten' te maken, ook in huis op de tegelvloer, duidelijk niet lekker in haar vel, sipjes, rustiger dan normaal), maar wilde ik op haar bejaarde leeftijd en met haar medische achtergrond geen castratie meer aandoen.