Een Hondenleven

Susam schreef: 11 jul 2025, 14:35

Diana schreef: 11 jul 2025, 14:21

Smoushond schreef: 11 jul 2025, 13:58 Wat ik me afvraag waarom halen Spaanse of Griekse mensen geen hond uit een Nederlands asiel ?

Omdat ze in hun eigen directe omgeving / land meer dan genoeg keuze hebben om een hond naar hun gading te vinden.
Rashonden worden wel geïmporteerd.

Ik kies een hond die ik leuk vind en die hier past, het maakt mij geen fluit uit waar een herplaatser vandaan komt. Aangezien ik nu in Spanje woon en binnen een straal van 50 km keuze heb uit honderden herplaatsers van het type dat ik leuk vind, is de kans wel enorm dat ik in Spanje een passende hond vind en dan hoef ik niet over de landsgrenzen te gaan kijken.

dat!
En dan nog, al haal ik 60 honden uit 60 landen, waarom moeten mensen die buitenlandse honden adopteren daar verantwoording over afleggen? Ik zal dat nooit begrijpen.

Dat hoeft toch ook helemaal niet?
Ik heb mijn honden voor mezelf, ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mijn keuze aan iemand moest verantwoorden.

Susam schreef: 11 jul 2025, 14:35 Ik schreef al eerder dat ik bijvoorbeeld niet Sam heb geadopteerd omdat ik hem "zielig" vond of omdat ik dacht, zo weer een hond gered want zo is dat helemaal niet en zo zie ik dat ook niet.

Ik heb Amy wel genomen omdat ik haar zielig vond (dat was ze ook, want doodziek, bang en niet in staat om zichzelf te redden). Haar broer was een kerngezonde, prachtige reu en die heb ik niet meegenomen, omdat ik dacht: die redt zich wel, maar Amy gaat hier een langzame, ellendige dood tegemoet als ik nu niet ingrijp. Als Amy ook fit en gezond was geweest, weet ik niet of ik haar meegenomen had, ik stond namelijk eigenlijk op de wachtlijst voor een border collie pup die elk moment geboren zou worden en was dus niet op zoek naar een hond of zo
Dit betekent overigens niet dat ik haar daarna, toen ze goed opgeknapt was, als zielige hond heb behandeld. Dat was ze toen ook helemaal niet meer.
Als anderen dat geen goed motief vinden, prima, maar dat verandert voor mij niets. Zo is het gegaan en zowel Amy als ik zijn er al 11 jaar gelukkig mee.
Als was gebleken dat ze bij mij niet gelukkig zou worden omdat het met mij, Mila, mijn katten of mijn situatie niet goed genoeg had gematcht, had ik natuurlijk een wel passende plek voor haar gezocht.

Marc schreef: 11 jul 2025, 14:35 Ik neem ook gewoon de hond die ik wil hoor. Die husky herder die Crutz een tijd geleden herplaatste wilde ik eigenlijk hebben als Bas dood is. Helaas moest hij blijkbaar ineens toch eerder weg. Anders had ik die genomen. Gewoon uit Nederland maar voor mij een perfecte hond. Ik hoop nog steeds dat hij nu goed zit want zo niet neem ik hem niet meer na twee eigenaren die het niet voor elkaar kregen. Dan is hij mij teveel een beetje wisselbeker geworden met alle gevolgen van dien voor dat beest. Dat is ook de geschiedenis van veel Nederlandse asielhonden. Verpest. Herplaatst en weer verpest. Buitenlandse honden zijn alleen verwaarloosd wat een totaal andere uitgangspositie is.

Dat speelt bij mij ook wel mee. Mijn Spaanse honden hebben allemaal nooit eerder een baas gehad (de jager van Taartje niet meegerekend). Dat heb ik liever dan een hond die al eerder echt een baas heeft gehad. Het zou absoluut geen dealbreaker zijn als ik een hond echt heel leuk zou vinden, maar een hond die op dat gebied blanco is, heeft wel mijn voorkeur.

Smoushond schreef: 11 jul 2025, 13:58 Wat ik me afvraag waarom halen Spaanse of Griekse mensen geen hond uit een Nederlands asiel ?

Omdat ze in hun eigen directe omgeving / land meer dan genoeg keuze hebben om een hond naar hun gading te vinden.
Rashonden worden wel geïmporteerd.

Ik kies een hond die ik leuk vind en die hier past, het maakt mij geen fluit uit waar een herplaatser vandaan komt. Aangezien ik nu in Spanje woon en binnen een straal van 50 km keuze heb uit honderden herplaatsers van het type dat ik leuk vind, is de kans wel enorm dat ik in Spanje een passende hond vind en dan hoef ik niet over de landsgrenzen te gaan kijken.

EchoMira schreef: 10 jul 2025, 12:47

Diana schreef: 10 jul 2025, 08:49 Spanje zit in een overgangssituatie.

Ja, het is goed. We hebben het hier al 50 jaar over.
Ik kan het geduld gewoon niet meer opbrengen.
Het is geen ontwikkelingsland. Het probleem is juist dat Spanje zich niet ontwikkelt.
Ik geloof gewoon aan de hand van de data niet dat het niet opgelost kan worden dus het is een keuze en keuzes mag je veroordelen.
Misschien geeft ze dat wat motivatie. Dat de internationale gemeenschap geen zin meer in je heeft.

Dit is echt wat ik haat aan deze discussie. Iedereen die niet exact het pro-stichtingenverhaaltje opdreunt wordt afgedaan als onwetend en ongenuanceerd. Zo makkelijk en lui.
Ondertussen hebben verreweg de meeste landen in de EU dit probleem niet. Het kan gewoon. Je doet het alleen niet.

Feit is dat de mentaliteit niet verandert. Al sinds Franco niet.
En als hondenliefhebber heb ik daar last van. Dus ik weiger die eeuwigheid aan hoerensmoesjes aan te horen en ga er al helemaal niet in investeren of je gebrekkige puinzooi zitten verplegen.
Om dan nota bene nog belazerd te worden en wurgcontracten te moeten ondertekenen.

Doe je ding. Blijf een halve eeuw in middeleeuwse paupertoestanden hangen. Laat die honden lekker fokken tot je er in verzuipt.
Ik zeg alleen dat ik er geen hoef. Of liever gezegd, ik betaal er niet voor en dan krijg je ze niet.

Mentaliteitsveranderings en bottom-up opbouwen is prima maar dat gebeurt dus niet genoeg. Ik denk omdat er onvoldoende waardeoordeel uitgesproken wordt. Dat mag toch gewoon? Hardop uitspreken dat je baalt van dat volcontinu geblunder met levende dieren?
Helpen is een ding maar dat vreugdekoor over verwaarlozing vind ik ziek.

Ik vond het al heel lang een naar circuit maar ik ben echt afgehaakt op de fraude die La Linea pleegde. Tonnen ingezameld en niet eens de behoefte voelen om transparant te zijn.
Ik herken zwendel als ik het zie en zwendel is nooit hulp of helpend.

Dierenleed verminderen doe je door te zorgen dat de hoeveelheid zorg per hond groter wordt en dat doe je door te zorgen dat er niet meer honden dan zorg zijn. Zo simpel is het gewoon.
En ja dat kost geld en moeite maar je publieke ruimte en milieu beheren is nu eenmaal gewoon een plicht. En nee, je krijgt geen aanloop van 50 jaar om daarna in een fucking "overgangsfase" te zitten.

Te weinig geld? Prima. Hier heb je een boete van een paar miljoen. Kijken of je het daarna wel kunt opbrengen.
Spanje heeft de 12e economie van de wereld en een BNP van 1,5 miljard dollar per jaar. Natuurlijk is er genoeg geld. Doe normaal.

Voor de duidelijkheid: ik beschrijf wat Spanje doet, niet dat dat dé manier is of ik het genoeg vind. Als ik het voor het zeggen had, werden de regels veel strenger en werd alles ingezet op handhaving, zodat zo'n nieuwe wet geen papieren tijger wordt.

Ik heb wel de indruk dat de mentaliteit verandert, zeker als ik kijk naar de jongere generaties en gewoon naar wat ik om me heen zie: veel minder zwerf-/loslopende honden dan ruim 10 jaar geleden, veel minder op het oog duidelijk verwaarloosde honden (ziek, broodmager, etc.), meer en meer Spanjaarden kiezen voor adoptie uit een asiel in plaats van voor een broodfokhondje en ik zie nooit meer honden aan de ketting - behalve bij jagers, en daar verandert de mentaliteit inderdaad niet. Dat zou dus ook mijn eerste doelgroep van handhaving zijn. En haal het geld voor die handhaving ook maar bij die groep, want ze jagen de overheid en asielen met dat constante dumpen van honden op enorme kosten en er gaan zo'n 6 miljard euro per jaar om in de jachtsector, dus laat hen ook maar zelf de financiële consequenties dragen.

Ik vind het terecht dat het met de nieuwe wet verboden is om honden in te laten slapen als er geen medische noodzaak voor is. Als je niet wilt dat de bevolking honden als een soort wegwerpproduct behandelt dat je gewoon dumpt of doodmaakt als dat jou zo uitkomt, moet je dat als overheid ook niet doen omdat je te beroerd bent om werk te maken van en flink te investeren in een andere oplossing.

Uiteindelijk is er ook een grote samenhang tussen de levensstandaard, rijkdom, het gemiddeld opleidingsniveau en de mate van zwerfhondenproblematiek. Je kunt wel strenge wetten hebben, maar als een overheid geen middelen heeft om die wetten te handhaven, als je mensen het nut van die wetten niet aan het verstand kunt peuteren, als mensen de middelen of de kennis niet hebben om hun dieren goed te verzorgen en ongecontroleerde voortplanting te voorkomen, blijft het denk ik vechten tegen de bierkaai. Daar gaat elk jaar miljoenen honden afmaken in Oost-Europa, Azië en Afrika ook niets aan verbeteren.

Marc schreef: 09 jul 2025, 22:43 Ik ben helemaal niet dol op het verhaal dat honden gered moeten worden? Hoe kom je daar nou bij? Ik reageer op alles afmaken wat op straat loopt en dan is het opgelost met chippen en registreren. Ik zeg dat dat niet werkt. Dat werkt hier al niet. De helft van de honden die gevonden wordt is niet geregistreerd en niet te traceren. In Nederland dus. Hoe zou dat in Roemenië iets oplossen? Of in Zuidelijke landen waar castreren not done is en een hond vrij hoort te zijn volgens veel mensen? Enige wat ik met mijn verhaal duidelijk wilde maken is dat dat niet helpt. Je gaat duizenden en in Oost Europa nog veel meer honden doodmaken om dat vervolgens elke drie jaar weer te moeten doen.

Exact. De strategie van loslopende honden vangen en afmaken is al zolang gemeengoed geweest in onder andere Zuid- en Oost-Europa dat we wel kunnen concluderen dat dat op de lange termijn geen of veel te weinig effect heeft. Ook op andere plekken in de wereld is dat al zo vaak aangetoond.

Er zijn naar schatting tussen de 200 en 700 miljoen vrij levende honden ter wereld, waarvan een groot deel zwerfhond is. Tenzij je die allemaal op hetzelfde moment vangt en euthanaseert (nog even los van de praktische bezwaren wat betreft de haalbaarheid in arme landen en het enorme dierenleed dat dit zal veroorzaken door bijvoorbeeld het ontbreken van diervriendelijke euthanasiemethodes op zo'n grote schaal), trekken honden uit andere gebieden gewoon de vrijgekomen territoria in, gaan zich weer voortplanten en dan groeit die zwerfhondenpopulatie zo weer aan. En ook al zou het wel lukken, dan ontstaan er zo weer nieuwe zwerfhondenpopulaties op plekken waar mensen hun honden dumpen, zonder toezicht vrij rond laten lopen, niet castreren en zich niet om hun hond bekommeren.
Een quick fix die het probleem niet structureel oplost, gaat dus ook het hondenwelzijn niet vergroten. Het idee van 'even drie jaar doorpakken' klinkt misschien lekker efficiënt en daadkrachtig, maar zonder mentaliteitsverandering onder de bevolking komt het probleem terug zodra je stopt.
Strategieën die wel effectief zijn gebleken op de langere termijn, zoals onvruchtbaar maken van zwerfhondenpopulaties, voorlichten over verantwoord hondenbezit en dat door de wet afdwingen, de verhoging van de levensstandaard, kosten allemaal veel meer tijd.

Spanje zit in een overgangssituatie. Er bestaan inderdaad geen echte zwerfhondenpopulaties, het overschot aan honden wordt veroorzaakt door gedumpte en weggelopen huishonden, ongewenste nestjes en ongebreideld en continu fokken en dumpen van jachthonden. Dus dat relatief kleine groepje honden die kortdurend vrij rondlopen omdat ze nog niet van straat zijn gehaald, plus alle honden in asielen allemaal afmaken, gaat daarin geen enkel verschil maken. Die honden in asielen zorgen sowieso niet voor nieuwe aanwas, want worden allemaal gecastreerd en lopen niet vrij rond. De enige zinvolle strategie is dus zorgen dat er geen nieuwe baasloze honden bij komen.
De levensstandaard is in Spanje is de afgelopen decennia flink gestegen, er is veel meer oog voor dierenwelzijn en er is in 2023 een wet in werking getreden met maatregelen die er concreet op zijn gericht om het overschot aan honden zonder eigenaar op te lossen. Voorlichting en preventie spelen een grote rol, daarnaast is het verboden met honden te fokken tenzij je een geregistreerde fokker bent, is het verboden honden zonder toezicht rond te laten lopen, komt er een verplichte cursus over verantwoord hondenbezit en welzijn voor (aspirant) eigenaren, wordt castratie (bij reuen ook sterilisatie) nog meer dan voorheen gepromoot (voor katten is het verplicht), is euthanasie niet meer toegestaan als daar geen medische noodzaak voor is, dus dodingsstations bestaan ook niet meer, en is er een verplichte identificatie en registratie om gedumpte/rondzwervende honden beter aan een eigenaar te kunnen linken. De boetes zijn hoog.

Natuurlijk betekent dit niet dat al deze zaken ook van de ene op de andere dag niet meer voorkomen en het probleem binnen één generatie honden (of mensen) is opgelost. Je daar boos om maken omdat het betekent dat er nog een hele tijd honden moeten lijden onder een dieronwaardig bestaan, betekent niet dat het alternatief van honden op grote schaal afmaken het probleem wel oplost of diervriendelijker is. Als je het probleem structureel op wilt lossen, moet je dus accepteren dat je niet direct alle al bestaande honden helpt (die help je ook niet door ze zonder onderscheid af te maken), maar dat het gaat om het duurzaam voorkomen van heel veel dierenleed in de toekomst.

Hewi schreef: 09 jul 2025, 21:28

Diana schreef: 09 jul 2025, 20:51

Hewi schreef: 09 jul 2025, 20:22 Mijn dierenarts test ko niet meer . Bij verschijnselen gaat ie aan de doxy. Hij meet het eerste jaar torenhoog. Ook na maanden behandeling terwijl hij toen geen symptomen had. Ik mag hem natuurlijk gerust testen maar mijn da zegt iets anders. Maar dat gaat over erlichia. We hadden allemaal niet verwacht dat hij zou oud zo worden en misschien is het een medisch wonder. Niemand die het weet
Maaaarrrrrr das weer iets anders dan leish.
Zou ik zonder symptomen elke halve jaar testen? Ik denk van niet.
Anderzijds denk ik dat het kwestie van tijd is voordat deze ziektes ook gewoon in Nederland zijn.

Wat bedoel je met 'hij meet torenhoog'; heb je het dan over de titerwaarde? Ik neem aan dat je dierenarts zich ervan bewust is dat de hoogte van de titer weinig zegt over het al dan niet slagen van de behandeling of onder controle zijn van de Ehrlichia? Sowieso zakt de titerwaarde meestal maar heel langzaam, als dat al gebeurt.

Bij chronische Ehrlichia zit er inderdaad niet veel anders op dan behandelen op klachten en afwijkende bloedwaarden (bijvoorbeeld ontstekingseiwitten, rode en witte bloedcellen, trombocyten) - net als bij Leishmania kan ook bij Ehrlichia tijdige en adequate behandeling voorkomen dat je met chronische opflakkeringen te maken krijgt. Maar Ko had waarschijnlijk al chronische Ehrlichia toen hij bij jou kwam?

Jazeker en ja sterker nog mijn dierenarts had zich helemaal ingelezen. Waar vind je ze nog. Ko had erlichia toen hij kwam. Helaas mat hij na een jaar en diverse behandeling nog steeds hoog. Chronisch dus zei da. En we behandelen alleen bij opvlammen meestal houdt dat eens per jaar een kuur van een maand in en godzijdank heb ik medicatie uit Spanje want dat scheelt echt zo verschrikkelijk veel.


Maar ik was bewust. En ingelezen. En zijn nieuwe baas zou dat ook zijn. Maar die kwam niet.

Gelukkig dat het zo voor Ko in ieder geval steeds weer onder controle te krijgen is.
En ook gelukkig dat die nieuwe baas nooit kwam

Marc schreef: 09 jul 2025, 21:16 In Spanje zou verplicht chippen en registreren misschien wel helpen. In Roemenië is dat geen optie in landelijke gebieden want die mensen kunnen niet eens lezen laat staan pups registreren en chippen. Dus daar is het een gebed zonder einde wat je ook wil doen.

Dat is al verplicht in Spanje.
Nu nog even al die ongechipte en ongeregistreerde honden opsporen...
Daar gaat dus tijd overheen, voordat zulke maatregelen effect hebben.

Hewi schreef: 09 jul 2025, 20:22 Mijn dierenarts test ko niet meer . Bij verschijnselen gaat ie aan de doxy. Hij meet het eerste jaar torenhoog. Ook na maanden behandeling terwijl hij toen geen symptomen had. Ik mag hem natuurlijk gerust testen maar mijn da zegt iets anders. Maar dat gaat over erlichia. We hadden allemaal niet verwacht dat hij zou oud zo worden en misschien is het een medisch wonder. Niemand die het weet
Maaaarrrrrr das weer iets anders dan leish.
Zou ik zonder symptomen elke halve jaar testen? Ik denk van niet.
Anderzijds denk ik dat het kwestie van tijd is voordat deze ziektes ook gewoon in Nederland zijn.

Wat bedoel je met 'hij meet torenhoog'; heb je het dan over de titerwaarde? Ik neem aan dat je dierenarts zich ervan bewust is dat de hoogte van de titer weinig zegt over het al dan niet slagen van de behandeling of onder controle zijn van de Ehrlichia? Sowieso zakt de titerwaarde meestal maar heel langzaam, als dat al gebeurt.

Bij chronische Ehrlichia zit er inderdaad niet veel anders op dan behandelen op klachten en afwijkende bloedwaarden (bijvoorbeeld ontstekingseiwitten, rode en witte bloedcellen, trombocyten) - net als bij Leishmania kan ook bij Ehrlichia tijdige en adequate behandeling voorkomen dat je met chronische opflakkeringen te maken krijgt. Maar Ko had waarschijnlijk al chronische Ehrlichia toen hij bij jou kwam?

Marc schreef: 09 jul 2025, 20:20 Maar als ze elk half jaar moeten prikken en een bloedtest doen kost die test dan 200 euro? Dat heb ik betaald voor alle testen op elke mediterrane ziekte. Denk dat die test hier in Duitsland echt niet zoveel kost en misschien doet mijn schoonzus dat wel en heeft ze het er nooit over. De hond is in elk geval al jaren en jaren gezond. Zij gelooft in goede verzorging en voedsel als beste medicijn. En geen stress.

Jij hebt waarschijnlijk 200 euro betaald voor een reisprofiel: titers van mediterrane ziektes, dus om te kijken of een hond wel of niet besmet is? Dat is niet de bloedtest die je doet om Leishmania te monitoren, je weet dan immers al dat de hond besmet is. De situatie bepaalt welk bloedonderzoek precies nodig is. Voor het meest uitgebreide onderzoek betaalde ik voor Amy altijd rond de € 240 inclusief consult en bloedafname, maar dat is dus wel 8 jaar geleden.
In Spanje betaal ik voor precies datzelfde uitgebreide bloedonderzoek overigens € 79 (dierenarts berekent geen verdere kosten bij bloedafname). Dus waarschijnlijk is het in Duitsland inderdaad ook goedkoper dan in Nederland en de prijzen verschillen sowieso per dierenarts.
Als een hond al jaren gezond is, is 1 x per jaar een klinische check en wat minder uitgebreide bloedtest voldoende.

Goede voeding en verzorging zijn natuurlijk sowieso belangrijk, goed verzorgde huishonden krijgen veel minder vaak actieve Leishmania dan honden die op straat of in een asiel leven of verwaarloosd worden. Maar bij Leishmania speelt ook de genetische aanleg een grote rol. Sommige honden hebben daar gewoon pech mee en daar kan een goede voeding en verzorging helaas niet tegenop. En sommige honden hebben er geluk mee en krijgen daardoor nooit actieve Leishmania, ondanks een gebrek aan verzorging of veel stress.
Er zijn ook rassen die gevoeliger zijn voor het ontwikkelen van actieve Leishmania vanwege een minder sterkte cellulaire versus humorale afweerreactie, zoals de Duitse herder, boxer en cocker spaniel. De podenco Ibicenco daarentegen heeft juist genetisch een heel sterke cellulaire afweer en is daardoor minder gevoelig voor de parasiet, ook al leven ze vaak bij jagers in erbarmelijke omstandigheden.

Marc schreef: 09 jul 2025, 18:30

CatnDog schreef: 09 jul 2025, 18:03 Dat tikt dus best wel aan, ook als het dier tijdens het leven niet erngstig ziek wordt.
Het zou wel netjes zijn als stichtingen die prijs (richtlijn) benoemt naast de aanschafprijs van de hond.

Dat is echt niet de standaard. Mijn schoonzus heeft al 8 jaar een hond met leishmania en geeft alleen zo nu en dan wat pillen. Waarom moet een bloedonderzoek 200 euro per keer kosten en om de vijf maanden? Kan ook aan de dierenarts liggen. Want je kan ook zelf zien of je hond klachten krijgt en in Spanje en Griekenland sterft het van de honden met leishmania die gewoon elke dag een pilletje krijgen en klaar.
Maar als het wel moet voor die hond. Dan kost de hond 40 euro per maand extra. Dat is een stuk goedkoper dan een bulletje met allergie of een bordercollie met epilepsie. Dus dat lijken me kosten die je moet kunnen dragen als je aan een hond begint. Hypoallergeen voer is al duurder dan een hond met leishmania meestal..

Ik vind dat er niet overdreven moet worden..

Gelukkig dat dat bij de hond van jouw zus voldoende is, maar het is zeker wel volgens het internationale behandel- en monitoringsprotocol om halfjaarlijkse bloedtesten te doen als een hond de afgelopen ca. 2 jaar actieve Leishmania heeft gehad en daarna jaarlijks als de Leishmania niet meer actief is of nooit actief is geweest. Je ziet namelijk lang niet altijd meteen aan de buitenkant dat een hond actieve Leishmania heeft, vaak zijn er pas waarneembare symptomen als de Leishmania al een tijdje actief is. Actieve Leishmania kan zich ook uiten in alleen een achteruitgang van de nieren, wat pas na een hele tijd waarneembare klachten geeft en dan is het vaak al flink mis. Dat is bijvoorbeeld ook het geval bij sluimerende bloedarmoede die maar heel langzaam verergert, vaak laten honden pas in een laat stadium klachten zien. De behandeling en de prognose worden daarmee veel ongunstiger; Leishmania is veel beter te behandelen als je dat doet voordat de Leishmania al langere tijd actief is. Vandaar dat die bloedtesten belangrijk zijn.

Lukraak af en toe een paar weken Allopurinol geven is ook niet bepaald volgens de behandelrichtlijnen en geeft risico op resistentie: dan werkt het niet meer als het wél echt nodig is. Allopurinol is geen behandeling voor Leishmania, het is een onderhoudsmedicatie die samen met een Leishmaniacide gegeven wordt en in de periode daarna, niet langer dan nodig vanwege de bijwerkingen die het met name op langere termijn heeft. En de enige manier om te weten hoe lang je het precies moet geven, is door te kijken naar de bloedtesten.

Dus ja, een stichting zou bij een Leishmaniapositieve hond ook de jaarlijkse of halfjaarlijkse bloedtesten moeten bespreken en de kosten daarvan, plus aan welke kosten je ongeveer moet denken voor een behandeling in het slechtste geval dat de Leishmania actief zou worden. Maar dan heb je het over medicatie die een paar honderd euro kost voor een hond van 20kg en een jaar Allopurinol à ca. 15 euro per maand, dus dat zijn geen schrikbarende kosten. Als dat al een probleem is, zou ik niet aan een hond met Leishmania beginnen.

En wat betreft die persoonlijke ervaringen: na twee honden met Leishmania die allebei gezond oud zijn (geworden), is het voor mij geen reden om er niet aan te beginnen, wel afhankelijk van de verdere bloeduitslagen, etc.
Amoz is nooit een dag in zijn leven ziek geweest vanwege de Leishmania, heeft ook nooit behandeling nodig gehad en is heel vitaal 14 geworden. Amy was wel heel ziek toen ik haar op 1-jarige leeftijd vond met actieve Leishmania en Ehrlichia (en demodex), maar is na behandeling volledig hersteld, inmiddels bijna 12, kerngezond, bloedtesten zijn altijd perfect, ze krijgt al 9 jaar geen medicatie meer en test al 8 jaar negatief op Leishmania. Ze heeft wel littekens op haar huid, maar die zijn waarschijnlijk (meer) veroorzaakt door de geïnfecteerde gegeneraliseerde demodex.

Dus zo kan het ook gaan met de juiste monitoring, genetisch geluk (net als Amoz ontwikkelt ca. 60-65% van de honden nooit actieve Leishmania, omdat het eigen immuunsysteem het op de juiste wijze bestrijdt) en tijdige behandeling zoals bij Amy.
Maar ik ben me er terdege van bewust dat dit voorbeelden zijn van het best case scenario.

ranetje schreef: 09 jul 2025, 12:50 Dank voor het artikel Ellen en annie
Te weinig geïnformeerd en gecontroleerd en dierenartsen met te weinig benul als ik die twee gevallen zo lees.
Heel verdrietig.

Ja, vaak doen adoptanten weinig vooronderzoek. Dat kun je net zo goed de plaatsende stichtingen verwijten, want wat mij betreft is dat een gedeelde verantwoordelijkheid. Een stichting moet adoptanten er ook duidelijk en goed over informeren, bloedtesten overhandigen die gedaan zijn voor de adoptie, beschikbaar zijn voor vragen (ook na adoptie) over gezondheid en buitenlandse ziektes, kunnen doorverwijzen naar een gespecialiseerde dierenarts, etc.

ranetje schreef: 09 jul 2025, 12:50 De vraag is hoe je mensen kunt bereiken (en dierenartsen!) om alert te zijn op deze ziektes?
Het is voor mij wel een grote belemmering om zo'n hondje in huis te halen.

Er zijn verschillende initiatieven gaande in Nederland om dierenartsen beter over mediterrane ziektes te informeren en dat zet wel steeds meer zoden aan de dijk.
Maar helaas zijn er ook nog best veel dierenartsen die maar wat aanrommelen en in het geval van te late of niet de juiste behandeling kan dat voor een hond heel verkeerd aflopen
De laatste 10-15 jaar zijn de protocollen voor diagnose en behandeling van Leishmania dusdanig verbeterd dat het nog maar heel zelden voorkomt dat Leishmania bij een tijdige en juiste behandeling dodelijk afloopt of levenslang voor klachten zorgt. De verantwoordelijkheid voor het opvolgen van die protocollen kun je niet bij de eigenaren leggen, die ligt toch voornamelijk bij dierenartsen en ervoor zorgen dat dierenartsen beschikken over de juiste informatie en altijd alert zijn op mediterrane ziektes bij een hond uit zuid- of oost-Europa. Vandaar dat er ook vooral wordt gewerkt aan betere informatie voor dierenartsen en stichtingen.
Dat geldt overigens niet alleen voor Leishmania, maar ook voor tekenziektes, die worden ook heel vaak over het hoofd gezien en bijvoorbeeld Babesia heeft vaker een dodelijk afloop dan Leishmania.

De reden dat mensen zo veel geld kwijt zijn aan een aandoening als Leishmania, is meestal ook omdat ze al duizenden euro's kwijt zijn voordat de juiste diagnose is gesteld. Zou zo'n dierenarts direct een reisprofiel hebben getest, dan was dat een paar honderd euro in plaats van een paar duizend euro. De behandeling zelf is helemaal niet zo ontzettend duur, ook niet in Nederland. Mits deze op tijd wordt ingezet, want hoe later je behandelt, hoe groter de kans dat er meerdere behandelingen nodig zijn of restschade is, en dan lopen de kosten ook op.

Het artikel laat denk ik goed zien waar en waarom het zo vaak misgaat en wat mij betreft alleen maar goed om mensen op die risico's te wijzen, zodat ze er zelf alerter op zijn en ook in hun overweging meenemen of ze de financiële middelen hebben (wat natuurlijk altijd geldt, want een hond kan ook iets anders al dan niet chronisch gaan mankeren). Het artikel geeft geen volledig en genuanceerd beeld, maar er zijn mij veel meer van dit soort casussen bekend om te weten dat het ook zeker geen uitzonderingen zijn. Prima om rekening te houden met het worst case scenario, en als je dat financieel niet op kunt brengen of gewoon helemaal niet ziet zitten, zoek je een andere hond.