Een Hondenleven

Mo-yi schreef: 20 dec 2025, 10:48 Je kent je hond door en door en er zijn grenzen die geaccepteerd worden en dan is het goed, en er komt een moment dat je ziet/voelt dat het gewoon teveel kost, teveel energie en dat de sjeu eruit is. Dat is dan tenminste als ze in een rustig ouder beeld terecht komen dan.Ik ben blij dat Mo mooi rustig oud is mogen worden en dat er geen paniek-stress momenten zijn geweest, dat je snel moet handelen. Maar ook de zorgen en het gepuzzel of het punt nu bereikt is is wel moeilijk. Ook beseffend dat je echt eerlijk wil zijn en niet teveel zelf gaan vasthouden omdat je niet los wil laten.

Heel herkenbaar, zo ging het hier ook met Mila. Ze was oud en alles werd rustiger, bedaarder, de behoeftes werden anders, maar ze kon nog wel alles doen waar ze plezier in had. Nee, een lange, avontuurlijke en fysiek zware wandeling van langer dan een uur zat er niet meer in, maar daar had ze ook helemaal geen behoefte meer aan, ze wilde vooral langzame snuffelrondjes en elk grassprietje en bosje minutenlang besnuffelen - en dat voor een hond die haar hele leven nauwelijks snuffelde, daar had ze het altijd véél te druk voor
Toen ze echt dat stadium van stokoude hond had bereikt, heb ik voor mezelf wel heel duidelijk de grens getrokken dat ik haar zou laten gaan als er lichamelijke gebreken bij zouden komen, als ze echt last van haar artrose zou krijgen of als ze niet meer zou spelen, want dat was haar lust en haar leven. Dus de dag dat ze niet meer speelde, heb ik haar laten gaan. Zo heeft iedereen op basis van hoe je je hond kent wel iets wat dat omslagpunt vormt. Voor zover ik weet was ze verder nog gezond, ze at nog supergoed, zag nog goed en hoorde ook nog behoorlijk, lichamelijk had ze zo vast nog best een tijdje mee gekund. Maar je bent dan ook op een punt gekomen dat je weet dat uitstel ook kan leiden tot een acute situatie met veel stress en pijn en dat wilde ik ook voorkomen.

Flamme schreef: 19 dec 2025, 08:09 Overigens is het verdriet misschien hetzelfde bij het verlies van een oude of jongere hond. Maar ik kan bij een oudere hond wel eerder vrede ermee hebben dan bij Bv mijn eerste Saarloos die omviel met 5 ofzo.
Dat maakte bij mij wel echt verschil.

Bij mij ook. Natuurlijk mis je ze allemaal, of ze nou jong of oud sneven. Maar de shock, het complete ongeloof en het gevoel dat het nog helemaal niet zijn of haar tijd was dat je hebt als een huisdier heel jong overlijdt, vind ik het allemaal wel moeilijker maken.
Ik heb dat één keer meegemaakt met een ogenschijnlijk kerngezonde kat van 5 jaar.
Amoz' overlijden kwam voor mij ook compleet onverwacht, ik hield er helemaal geen rekening mee ook al was hij al 14, maar hij was nog superfit en vitaal, er was geen enkele reden om te denken dat het wel eens heel snel afgelopen zou kunnen zijn. Daar heb ik het moeilijker mee gehad dan met het overlijden van Mila, terwijl ze qua leeftijd niet veel scheelden. Ik denk dat ik gewoon in shock was en ik kon het de eerste weken eigenlijk niet bevatten dat Amoz er zomaar opeens niet meer was. Mila was wel echt in alles een stokoude hond en is heel vredig thuis ingeslapen, dus dan ben je daar al een tijd heel bewust mee bezig en dat maakt voor mij de situatie compleet anders.

Ik zou geen honden nemen waarbij je van tevoren weet dat de kans groot is dat ze heel jong doodgaan of op jonge leeftijd al veel gaan mankeren.
Ik heb ze graag zo lang mogelijk bij me, maar wel in goede gezondheid natuurlijk. Ik mag wat dat betreft ook echt niet klagen, ze zijn allemaal tussen de 14 en 15 jaar oud geworden, zonder al te veel ouderdomsklachten. En zolang het om lichte ouderdomsklachten gaat die met medicatie goed onder controle zijn (zoals de artrose bij Mila) en zodoende de levenskwaliteit niet negatief beïnvloeden, vind ik dat prima acceptabel voor mijn honden. Als ik maar zie dat ze zich lekker voelen, kunnen doen wat ze willen doen zonder pijn of ongemak en vrolijk zijn.
Ik vind het een voorrecht als een hond die levensfase mag bereiken en doorlopen, die in het beste geval inherent is aan een gezond en lang leven en daar de natuurlijke afronding van vormt. Het heeft de band met mijn honden ook een extra dimensie gegeven.

Tot wanneer ik nog ingrepen laat doen, hangt helemaal af van hoe fit de hond nog is en de prognose. Mila heeft op haar twaalfde nog een een bmo gehad en een castratie, maar was nog in hartstikke goede conditie, is die operatie fluitend doorgekomen en heeft er daarna nog een kleine drie jaar aan vastgeplakt. Dat was niet eens een twijfelgeval voor mij, maar op haar veertiende was het een ander verhaal geweest.
Amy is nu mijn oudste hond met 12 jaar en is nog ontzettend fit. Ze heeft wel een iets te hoge bloeddruk waarvoor ze medicatie krijgt. Maar qua energie, atletisch vermogen en uithoudingsvermogen doet ze totaal niet onder voor Fayah van 3 jaar. Ik zou ervoor tekenen om op die manier oud te worden.