Ja, heel herkenbaar, bij Amoz ging het net zo. Die was weliswaar al veertien, maar nog superfit, at wat met lange tanden zijn eten op zondag en ik vond zijn ademhaling anders dan normaal, op maandagochtend gingen we naar de dierenarts en daar bleek na het wegpompen van vocht in de borstholte een enorme tumor rondom zijn aorta te zitten. Ik heb hem laten inslapen terwijl hij onder narcose was. En dan ga je zonder hond terug naar huis, terwijl ik er totáál geen rekening mee had gehouden dat het überhaupt iets heel ernstigs was, aangezien Amoz op dat moment helemaal nog niet ziek toonde en die ochtend gewoon nog door de tuin rende. Het is natuurlijk alleen maar goed om dat moment voor te zijn, maar de shock voor mij was enorm, ik kon het gewoon niet beseffen.Shiloh schreef: 09 jan 2026, 13:05blondie schreef: 08 jan 2026, 10:15 Heel erg veel sterkte, zit ook even met tranen in de ogen. Onze Aki is in september ook vanwege die symptomen ingeslapen. Ook van het ene op het andere moment ziek, dus niet zien aankomen en ineens moet je ze laten gaan..
Och! Ook jij alsnog heel ver sterkte.
Het moeilijkste vond ik dat je dan in zo’n kille dierenarts kamer staat en dan daar ineens beseft dat je nooit meer samen lekker warm en zacht zult kunnen knuffelen en zitten. En dat je van al die “de laatste keer dat..” niet wist dat het de laatste keer was.
Heel anders dan bij Mila die in doen en laten echt stokoud was en is ingeslapen omdat ze gewoon op was. Dan ben je al voorbereid op dat afscheid en daar ook al een tijdje mee bezig.
Heel veel sterkte, wat zul je die lieve Duke missen