Een Hondenleven

Wat is op dit soort moment een forum als dit toch een fijne plek om te zijn. Heel erg bedankt allemaal om voor jullie meelevende berichtjes. Ze hebben wel een klein beetje geholpen denk ik.

Maar de uitslag was niet goed. Er zitten meerdere tumoren in zijn lever en zijn lever is daardoor ook al een klein beetje vergroot. De rest van de buikholte was schoon. Conclusie van mijn fantastische en nuchtere dierenarts, die mij en mijn honden al jaren kent; niets meer aan te doen.
Ja we kunnen nog een punctie doen en als we precies weten wat voor soort tumor het is misschien nog chemo, maar dat gaan we niet doen.
Trouwe ziel Perry loopt werkelijk nooit weg, maar nam vandaag de beentjes toen we aankwamen bij de kliniek, het terrein af en weg was hij. De auto immuunziekte, waardoor hij 5 jaar geleden een week opgenomen is geweest inclusief meermaals bloedprikken, heeft hem een terechte angst voor de DA bezorgd. Ik ga hem dat niet meer aandoen op zijn leeftijd.

Het positieve nieuws is dat ik er volgens de DA heel erg op tijd bij ben, dat helpt niets in het verloop van de ziekte, maar betekend waarschijnlijk wel dat hij nog een tijdje mee gaat. En heel belangrijk hij heeft geen pijn. Het eerste echte symptoom zal zijn dat hij zijn eetlust verliest. Als dat gebeurd kan hij nog aan de prednison, maar ik heb al afgesproken met de DA dat we dat alleen gaan doen als hij verder nog lekker in zijn vel zit. We gaan niet rekken omdat ik hem niet kan missen. Nu is dat zeker nog niet het geval, na de echo ben ik even naar mijn oudste zoon gegaan om uit te huilen en daar heeft hij vakkundig het hele huis geschoond van koekkruimels, babybels en een oud versteend stukje worst, weggehaald onder het hoekje van de hoekbank. (mijn zoon heeft een peuter in huis als excuus)

In september ga ik met de camper en de honden naar Engeland en Ierland, daarvoor moeten ze twee keer ontwormd worden binnen korte tijd maar ook dat is volgens de DA geen probleem, anders was ik niet gegaan. Hij moet mee, hij is stapelgek van de camper.

Ik heb me voorgenomen om hem nergens in te beperken, heel erg veel van hem te genieten, wat ik toch al deed en heel goed op hem te letten
Maar o wat doet het ondanks zijn leeftijd pijn.

Ik vond hem de laatste tijd niet zo heel lekker in orde, zonder ziek te zijn. De kleine man heeft een bereconditie voor een 14 jarige, loopt met gemak nog wandelingen van 6 tot 10 km mee maar ik vond hem toch anders.
Af en toe wat diarree. Veel drinken, veel plassen.
Dus toch maar even checken. De DA heeft hem onderzocht. Hart longen alles klonk goed.
Dus bloed geprikt.
Nu blijken zijn leverwaarden niet goed te zijn. De precieze waarden weet ik niet, ik zat in de auto toen de DA belde voor de uitslag, maar vanmiddag heb ik een afspraak voor een echo.

Mijn vorige Jack Russell heb ik op 15 jarige leeftijd door leverfalen dus ik ben echt bang voor wat de echo uit kan wijzen.

Willen jullie duimen voor mijn allergrootste kleine vriend?