Op moederdag ruim 16 jaar geleden werd hij geboren, dat had een voorteken moeten zijn voor de onlosmakelijke band die er bestond tussen Perry en mij. Het zou het hondje worden van jongste zoon Simon, maar Perry besloot anders. Perry maakte zijn hele leven zijn eigen keuzes en dat begon al toen de fokker hem bracht. Het waren vrienden van ons en we waren al vaak wezen kijken toen Perry nog bij hen was. Na de koffie gingen ze weg, wij zwaaiden hen uit en Perry liep met ze mee naar de auto, stopte halverwege draaide zich om en liep in zijn eentje terug naar ons. Hij had zijn keus gemaakt.
Hij heeft zijn hele leven ervoor gekozen om met mij mee te lopen. Hij hoefde nooit aan de lijn, behalve het laatste stukje van zijn leven omdat hij toen stokdoof was. Er liep een onzichtbaar lijntje tussen hem en mij. We vertrouwden elkaar door en door. Op vakantie kon hij ook altijd los bij de caravan/camper blijven. Ook daar koos hij zelf voor. Zo gingen we in Kroatië naar het strand, Perry mee, ik zette hem voor op het luchtbed, toen we een stuk de zee in waren gepeddeld sprong hij eraf, zocht mijn handdoek op en ging daar demonstratief op liggen, hij hield niet van water. De volgende dag gingen we met handdoeken en luchtbed op pad. Perry liep 20 meter mee, stopte en draaide zich demonstratief om terug naar de caravan, hij ging echt niet meer mee naar het strand. Hij bleef alleen bij de caravan en ik wist ook dat dat kon, je kreeg hem met geen 10 paarden mee.
Perry was 1 van de eerste KNPV-gecertificeerde kleine hondjes. Schofthoogte 27 centimeter maar hij kreeg wel 2 aftrekpunten omdat hij steunde op de haag die 1 meter hoog is, springend vanuit stilstand. Hij had wel bonuspunten mogen krijgen met dat kleine lijfje.
We gingen daarna nog puinzoeken, speuren en vlakterevieren. Hij werd zelfs in een jaar beste vlakterevierder A en liet de herders achter zich. Hij ging ook altijd mee met paardrijden, ook los, zelfs de paardenvierdaagse in Drenthe, elke dag 25 km liep hij met gemak mee.
Hij heeft in zijn lange leven veel diensthonden zien komen en gaan, maar hij was altijd de baas. Hij dwong heel veel respect af zonder agressie. Hij kon met een blik de boel regelen, lag hij op de leuning van de bank, kwam een diensthond voorbij in de woonkamer die even wilde snuffelen aan zijn bot, hief hij even zijn kop en dan zag je de diensthond zich onmiddellijk terugtrekken, als ze sorry konden zeggen hadden ze het gedaan.
En dat was tot de laatste dag zo. Nadat we het ochtendrondje hadden gedaan kregen ze altijd een handje vol brokken, daarna allemaal een plakje kipfilet. Als één van de anderen hun plakje niet ving dan sprong de rest er onmiddellijk bovenop, zo niet het plakje van Perry, hij ving het al lang niet meer, maar geen hond die ook maar naar zijn plakje durfde te kijken. Zelfs gistermorgen nog niet. Hij straalde nog steeds kracht uit.
Hij was mijn soulmate, de liefde van mijn leven. Ik had gistermorgen een afspraak bij de dierenarts voor zijn Rabiës-inenting want we gaan volgende maand weer met de camper op pad. Perry's eerste kampeervakantie was toen hij 8 weken was en daarna ging hij altijd mee. De camper was zijn tweede huis. In september zouden we weer naar Engeland gaan. Maar van maandag op dinsdag zag ik weer hoeveel moeite het hem kostte om zelfstandig water te drinken, hij kon zich dan met moeite staande houden. Als hij ging liggen moest ik hem soms een handje helpen, het lopen ging nog best goed, maar hij struikelde ook best vaak. Maar het duidelijkst zag ik toch wel dat hij niet gelukkig meer was. Ik dacht wie hou ik nou voor de gek. Ik heb de knoop doorgehakt en besloten hem te laten gaan. Hij is heel rustig in mijn armen ingeslapen. Het was goed zo voor hem.
Maar wat doet het pijn om zonder hem door te moeten, mijn kleine mannetje die al meer dan 16 jaar naast mijn hoofdkussen slaapt, rechts van mij en daar mocht verder ook geen hond liggen, de rest ligt allemaal braaf links. Mijn schaduw, het hondje wat Nederlands verstond en aan een half woord genoeg had. Hij heeft nu de rust die hij verdiend, maar mijn hart is gebroken.
