Een Hondenleven

Herbert moet altijd tegen me aanliggen, niet op schoot maar minimaal 1 pootje op mijn arm of been maar het liefst zijn hele lichaampje.

Louitje wordt altijd druk van knuffelen, ligt niet echt tegen me aan maar wel dichtbij en verplaatst mee als ik me verplaats. Alleen als ik moet huilen is hij er als de kippen bij en gaat tegen me aanstaan. Herbert doet dat trouwens ook maar die wil dan ook echt mijn gezicht af lebberen.

Marco wil het liefst de hele dag geknuffeld worden en blijft dan ook dwingend maaien met die lange poten van hem. Hij mag op of tegen me aanliggen maar houdt z'n poten maar thuis anders stuur ik hem weg.

Perry lag altijd naast me, maar net niet tegen me aan. Heel soms kon ik hem 's nachts in bed tegen me aantrekken en hem echt in m'n armen nemen, dan liet hij dat toe en genoot ik dubbel van dat privilege.