Ons omaatje Alisha is 15,5. Ze doet het nog goed maar er zijn natuurlijk wel wat aanpassingen.
Ik moet haar wat afremmen, 10-15min per keer spelen of wandelen is genoeg, anders gaan de achterpootjes een beetje slepen.
Dus wandelingetje is 7 huizen naar links of rechts en weer terug en ze mag lekker zoveel snuffelen als ze wil.
Ze hoort nog amper, enkel fluiten komt nog wel door maar we verstaan elkaar wel met gebaren. Daardoor is ze me soms wel 'kwijt' in de tuin en dan staat ze aan de achterdeur te zoeken naar mij. Het is zo aandoenlijk hoe blij ze dan is als ze me weer ziet opduiken.
Ze slaapt heel vast en door het amper horen reageert ze dus vaak niet als ik thuis kom. Dat heeft al wel voor een paar bange momenten gezorgd (ademt ze nog

?).
In de auto en op de tafel bij de dierenarts 'springt ze nog zelf

' maar ik help haar stiekem met een Help'em Up harnas.
We hebben maandelijks een afspraak bij de dierenarts. Ze krijgt nu ruim 2 jaar anabolica. Toen gestart met het idee 'ach, het is belastend voor de organen maar voor hoe lang gaat het nog zijn, ze is 13'

. En sinds een halfjaar krijgt ze ook Librela.
Af en toe zwemmen in het hydrotherapie bad. Massage probeer ik maar vind ze -frustrerend genoeg- maar stom. En Alisha dwing je niet...
Er liggen op strategische plekken anti-slip matten. Ze krijgt een jas aan als het koud is en regent (zelf trekt ze zich daar niks van aan).
Ze speelt nog steeds, appporteert, molt speeltjes, is nog altijd de baas van de bende Iedereen die haar bezig ziet, vindt het ongelofelijk dat ze al zo'n hoge leeftijd heeft.
Ik klaag helemaal niet...
