Een Hondenleven

Inge O schreef: 19 mar 2022, 10:56

Marlett schreef: 19 mar 2022, 10:55

Inge O schreef: 19 mar 2022, 09:33

Ik vrees dat dat gedeeltelijk zo is, tenminste, ik zie het ook, bij al mijn honden. Niet op exact dezelfde manier als bij jouw Manu - omwille van verschil in karakter - maar hier zitten ze zeer zelden in hun eigen bubbel, er staan altijd grote antennes op mij gericht en dan bedoel ik niet 'op z'n herders' maar eerder in de achtergrond, als dubbelcheck of ik er ook zo over denk, en dat houdt blijkbaar de adrenaline en het zichzelf verliezen onder een moeilijk niveau.
Ik weet nog dat toen mijn honden eens allemaal mee waren op een praktijkdag voor de studenten op een boerderij, de studenten verbaasd reageerden over hoe rustig mijn honden waren in die omstandigheden. Voor mij is dat doodnormaal, voor anderen blijkbaar niet. Ik vind het ook niet altijd een voordeel maar meestal wel, niet omwille van de rust op zich maar omwille van het onzichtbare lijntje dat er op die manier op elk moment tussen ons zit, ook - of zelfs juíst - op de moeilijke momenten.

Overigens heeft de rust waar ik het hier over heb uiteraard (en gelukkig) niks te maken met een gebrek aan actie, dát is er hier volop.

Dat is voor mij bijna een heilige graal, die wifi tussen baas en hond, wat 'orde houden' is voor een leraar zeg maar.

Haha, ja, wifi, zo zou je het kunnen noemen .

Ik heb nog internet met inbelverbinding soms...

Inge O schreef: 19 mar 2022, 09:33

Manuma schreef: 18 mar 2022, 21:24 Ik tolereer geen opwinding meer van hem. Ja, voor het hardlopen. Maar in andere gevallen niet. Soms denk ik wel eens dat ik hem zo lui en mak heb gemaakt omdat ik wil dat hij ten alle tijden ontspannen is.

Ik vrees dat dat gedeeltelijk zo is, tenminste, ik zie het ook, bij al mijn honden. Niet op exact dezelfde manier als bij jouw Manu - omwille van verschil in karakter - maar hier zitten ze zeer zelden in hun eigen bubbel, er staan altijd grote antennes op mij gericht en dan bedoel ik niet 'op z'n herders' maar eerder in de achtergrond, als dubbelcheck of ik er ook zo over denk, en dat houdt blijkbaar de adrenaline en het zichzelf verliezen onder een moeilijk niveau.
Ik weet nog dat toen mijn honden eens allemaal mee waren op een praktijkdag voor de studenten op een boerderij, de studenten verbaasd reageerden over hoe rustig mijn honden waren in die omstandigheden. Voor mij is dat doodnormaal, voor anderen blijkbaar niet. Ik vind het ook niet altijd een voordeel maar meestal wel, niet omwille van de rust op zich maar omwille van het onzichtbare lijntje dat er op die manier op elk moment tussen ons zit, ook - of zelfs juíst - op de moeilijke momenten.

Overigens heeft de rust waar ik het hier over heb uiteraard (en gelukkig) niks te maken met een gebrek aan actie, dát is er hier volop.

Dat is voor mij bijna een heilige graal, die wifi tussen baas en hond, wat 'orde houden' is voor een leraar zeg maar.

Manuma schreef: 18 mar 2022, 21:24 Reacties over het loslopen kreeg ik eigenlijk nooit. Ik kan het me niet herinneren in elk geval. Andersom wel.
“Een Podenco én een husky los? Zooo”.
Of wat ik had gedaan dat ze los konden. Ik had geen trucs, gewoon keihard en snel leren je honden te lezen. Manu hoeft maar een bepaalde beweging met z’n oor of schouders te maken en ik lijn hem aan. Op zo’n moment is hij namelijk nog bereikbaar en een fractie later absoluut niet meer. Dan heb ik een heel andere hond waarbij ik nooit meer door zou dringen.
Ook aan de lijn trouwens.
Ik tolereer geen opwinding meer van hem. Ja, voor het hardlopen. Maar in andere gevallen niet. Soms denk ik wel eens dat ik hem zo lui en mak heb gemaakt omdat ik wil dat hij ten alle tijden ontspannen is.

Vandaag lag hij op de oprit, los, terwijl er een pauw rond liep en een kat lag te zonnen. Ik ben dan wel bezig maar ik ben heel alert. Één alerte draai van die oren en hij moet naar binnen. Dat weet hij. Soms vindt hij het zelfs prettig dan toch aangelijnd te worden, dan kan hij de fout niet in gaan en vindt daar rust in. Ergens is dat wel sneu denk ik.
Ik geef hem graag vrijheid want hij is er vreselijk dol op maar ik wil echt niet meer dat hij dieren opjaagt of doodt. Dus doe ik het zo.

Kijk, hier heb je voor mij wel een pijnpuntje: hier ben ik zelf (nog) niet zo goed in. Toevallig had ik dit net gelezen toen ik een stageles bij moest wonen, een verse stagiair voor VMBO2 die inderdaad nog niet die subtiele beweginkjes van dat veelkoppige monster zag. En ik realiseerde me achterin dat ik niet meer wist dat ik dat al wel wist. O ja, onbewust bekwaam.

Het zou -voor mij in elk geval- zo fijn zijn als er ook iets bestond als loslooples, ik heb er met al míjn kunde aan gedaan wat ik kon, maar met wat hulp zou ik wellicht nog wel verder kunnen komen. Iemand die meekijkt en zegt 'kijk, nu, zus en zo'. Ik heb dus wel een paar keer meegelopen met een goed aangeschreven uitlaatservice, maar dat was met sliphalsbandjes ook niet helemaal mijn stijl. Bovendien had die het natuurlijk ook heel druk met de roedel.
Ik vind het namelijk wel heel jammer dat het niet lukt. Mijn ideaal was ook dat ik mijn hond op de camping gewoon los bij de tent kon laten liggen, dat ze onaangelijnd meeloopt naar de auto vanaf de poort, dat ze andere honden met rust laat als we die tegenkomen (dat was namelijk ook een ding met loslopen, ze kwam geregeld in een akkefietje terecht).

Ik had ook de indruk dat ik me aangesproken moest voelen. Dat was ook een beetje het geval, maar ik weet dat ik geen slechte hondenbaas ben. Ik roei met de (honden)riemen (huuhuuhuu ) die ik heb en als ik zie waar ik/we vandaan komen met Tosca en welke verbeteringen er toch iedere keer weer zijn, heb ik de hoop niet helemaal opgegeven. Charlie kan bijvoorbeeld wel los, blijft in de buurt en komt als ik roep. Bij Tosca zal het heus voor een deel wel aan mij liggen, maar ik vraag me oprécht weleens af of een ervaren hondenbaas het wel voor elkaar had gekregen. De hondenuitlaatservice die altijd filmpje plaatst van de keurig afgerichte honden waarmee ze loopt, heeft me na enkele proefwandelingen niet meer teruggebeld...

Het is niet dat ze nooit los gaat, hè, maar het is inderdaad op omheinde velden, of afgelegen dijken, een enkele keer een strand.

Als ik nog eens een andere hond zou nemen, later, ooit, zou ik a. een baasgerichter hondje willen en b. vanaf dag 1 er véél meer op trainen.

Ik heb trouwens wel een veld hier en daar waar ze los kunnen, dus daar kan Tosca wel haar poten strekken en ik heb ook nog een verlaten dijkje waar ik het wel aandurf, alleen nu met de vogelgriep niet, er lagen weleens dode vogels, las ik op de Facebookhondenpraatjeskletsclub. (Vreselijke groep, maar wel handig voor lokale weetjes.)

Vicky schreef: 16 mar 2022, 16:30

Inge O schreef: 16 mar 2022, 16:25 Was daar nog niet zolang terug al niet een topic over? Kan me nog herinneren dat de meningen niet meteen gelijklopend waren .

Oh, excuus, in dat geval. Ik ben een slechte zoeker op fora, gecombineerd met een nog slechter geheugen
En gelukkig zijn de meningen niet meteen gelijklopend.

Klopt dat was mijn topic: viewtopic.php?p=6000#p6000
Het is nog steeds een work in progress, als er afleiding is, is het hierkomen echt nog te lastig, dus bij loslopen en het zien van andere honden of prikkels, komt Tosca gewoon niet.

Hoewel ik het nog steeds heel jammer vind, vond ik het wel een opluchting om te lezen dat meer mensen hun hun heel weinig los laten lopen, maar het voelt ook wel een beetje als falen, voor mij dan. Ik geef wel genoeg uitdaging in andere dingen, we fietsen, snuffelen veel, doen hersenwerk, ze loopt aan de lange lijn en ze binnen is ze vaak heel moe en voldaan. Maar toch, ik blijf het jammer vinden.