Ook als Costa een leuk teefje ziet of ruikt en er achteraan wil, probeer ik dat voor te zijn. Soms ben ik te laat en ontglipt hij toch aan mijn aandacht. Op zo'n moment laat ik hem maar gaan. Honderd keer zijn naam roepen heeft dan toch geen zin. Dan ga ik 'm wel even halen. Ik moet dan altijd erg lachen om zijn smoelwerk, zo van: "hè baas, jij ook hier". Meestal draai ik 'm dan om en geef 'm een zetje de goede kant op, dat begrijpt 'ie prima.
En verder heb ik gewoon enorme brave honden die meestal aan een half woord genoeg hebben. Daar bof ik domweg mee.
