Een Hondenleven

Ze is er niet meer. Het ging niet meer. Gisteren hebben we haar in laten slapen. Ik ben er helemaal kapot van. Ik kan het niet bevatten. Op mijn 17e kocht ik haar, na lang sparen, zoeken en verlangen. De beste, perfecte Chihuahua. En dat was ze. Mijn kleine, pittige, sportieve heksje. Het grootste deel van mijn leven was ze bij ons. Ze mocht bijna 15 worden. Ze was kerngezond, heeft nooit wat gehad. Tot het laatste jaar. Toen ging het ineens hard met oud worden in haar koppie. Ik mis haar zo.

Ook al was de 'echte Isa' er al een tijdje niet meer. Ze zag bijna niks meer, ze hoorde niet goed meer en werd dement. Ze herkende ons eigenlijk niet echt meer en het leven was niet Isa-waardig meer. Isa was er niet meer.

Maar dit enorme gemis... Vreselijk
Het is zo stil in huis. (Ondanks Zahra, Sammy en 3 jonge kinderen)

Ik heb haar hele levensverhaal met oneindig veel foto's in een blog geschreven: https://www.bellefae.nl/honden/oh-lieve ... sen-je-zo/
Foto's van puppy tot de laatste dag en het afscheid.