Een Hondenleven

In ons huwelijk namen we samen mijn eerste berner-herplaatser. Toen we uit elkaar waren hadden we een 1 keer in de 2 weken weekendregeling voor de kinderen. Dan ging de hond mee. Dan had ik een echt vrij weekend. Ook is ze een keer een complete zomervakantie bij hem geweest toen ik met mijn kinderen op een eiland kampeerde. Die hond was doodbenauwd voor dat bootje iedere keer en er was te weinig schuilplaats uit de zon voor haar.

Uiteindelijk zag de nieuwe vriendin het niet meer zitten. Ze wilden samen een enge herder aanschaffen en daar zijn ze prima in geslaagd. Vanaf dat moment ging de berner niet meer mee.

Mijn eerste twee katten heb ik destijds ontvoerd omdat dat vriendje meende recht op een te hebben. Daar dacht ik anders over.

Vele jaren later zijn drie katten verhuisd naar de ex omdat ik naar een rijtjeshuis ging waar ze niet naar buiten konden. Waarop ze met ernstige stressklachten reageerden. Hij woonde aan een weiland. Belofte dat ze altijd ook van mij zouden blijven en hij ze nooit zou herplaatsen zonder overleg. Hij heeft dat toch gedaan. Rare, steeds veranderende uitspraken over waarheen doet me tot op de dag van vandaag vermoeden dat hij ze gedumpt heeft in een bos of zo. Blijft een pijnpunt in mijn herinnering.