Een Hondenleven

CatnDog schreef: 26 okt 2025, 15:14

Sterre schreef: 26 okt 2025, 00:36 Heel herkenbaar. Mijn eerste eigen hond was een weimaranerteefje. Ze was zo braaf en gehoorzaam. Ik wist nog niet veel van hondengedrag maar ze was gelijk de beste van de puppyklas. Vervolgcursussen ook met vlag en wimpel. Behalve de laatste cursus. Het vooruit sturen in het niks lukte mij voor geen meter om haar dat aan te leren. Als je iets neerlegde zo ver als je wou rende ze er heen en ging er naast liggen. Maar zomaar voorui sturen dan stopte ze na twee meter en keek om naar mij wat nou de bedoeling was. Wat een geweldige hond was het. Nooit meer zo’n hond gehad. De volgende honden vond ik ook allemaal leuk maar die speciale band heb ik nooit meer gekregen met een hond.

Wat grappig dat ze hetzelfde vooruit-truikelblok had als Zeno.
Ze klinkt als een heel leuke hond. Hoe oud is ze geworden?

CatnDog schreef: 25 okt 2025, 20:51 Ik denk dat 'vooruit' best een lastig concept is. Als je iets neerlegt of neerzet (een dekseltje met brokje of een pylon o.i.d.) dan is er een ijkpunt. (Bij Zeno is een heel eind verderop helemaal geen probleem.)
Als je dat weghaalt, dan is er, tja, niets. En lopen doen ze immers altijd wel (iets anders dan een gedraging als 'zit'). Het gesproken commando deel is dus ook waar het mis gaat. Bij Zeno is het dan 'huh' en overspronggedrag.
Ik denk dat de fout wel bij mij ligt, hoor. Zeno kan wel meer dan puppyniveau.

Dat 'aan gaan zitten kijken' ken ik wel van één van mijn katten. Hij gaat dan staren i.p.v. miauwen. Ik denk dat het een beleefdheidsvorm is. Te braaf om je te storen en dan gaat hij maar kijken in de hoop dat je hem ziet.