Ik begrijp het zo goed ,mijn dochter is anderhalf uur van ons vandaan gaan wonen en dat vond ik al moeilijk. Ik mis het regelmatig even samen bijpraten dat is toch anders door de telefoon. Ze woonde nog thuis dus het hele uit huis gaan kwam er ook nog bij. Inderdaad voelt het als rouw ,het voelde alsof ik geen deel meer uit maakte van haar levenJackira schreef: 29 dec 2025, 19:25 Een 5. Gevoelsmatig zou ik zelfs een 1 willen zeggen maar ik zou dan geen rekening houden met de wel positieve dingen zoals zoons en kleinzoons en het feit dat daar alles heel goed mee gaat.
Maar het was voor mij een jaar van verlies. Eerst Shira heel ziek en daarna moeten laten inslapen. Dat was heel naar en onverwacht. Wat mij betreft veel te jong, 9 jaar oud. Ik had het totaal niet verwacht. Ik geef om al mijn honden maar Shira was echt mijn hond en mijn maatje en ik mis haar.
Daarna is dochter geemigreerd en ik ben uit alle macht aan het proberen om de positieve kanten te zien, en ik gun het haar echt heel erg en vind mezelf egocentrisch om er verdriet van te hebben.
Maar ja, verdriet is toch wel wat het voornamelijk voor mijzelf is al zal ik dat niet snel laten merken. Maar hier kan ik het wel zeggenHet voelt toch als een soort rouw. Blij voor haar en dat ze het geluk heeft gevonden, een mooi huis gekocht met haar Zweedse vriend en mooie toekomstplannen. Ik zou echt ook niet anders willen. Maar het missen doet gewoon zeer.
En mijn vader overleden. Hij was 89 jaar dus een mooie leeftijd. En waar ik verder niet veel contact met familie heb, behalve met mijn neef (zoon van mijn zus) kon ik met mijn vader heel goed opschieten. Ik ging heel regelmatig langs en ik mis hem nu. En nu hij er niet meer is heb ik eigenlijk geen contact meer met familie van mezelf.
Dus al met al een jaar van verlies en weinig veerkracht momenteel. Komt wel weer goed, maar dat duurt gewoon even.
Heeft zo’n 2 jaar geduurd terwijl ik haar toch een paar keer per jaar zag . Maar het went echt en ik heb haar echt liever gelukkig op afstand dan ongelukkig dichtbij. Maar het liefste gewoon dichterbij en gelukkig
En ik troost me met het idee dat mijn collega’s nu hun dochters heel dichtbij hebben wonen en daar vaak nog veel werk mee hebben,helpen met van alles en nu ze oma zijn oppassen
dan geniet ik toch wel van mijn rust Elke dag uren bezoek is niet mijn ding
En ik vind het ook wel heel goed dat ze zo zelfstandig is