Ik denk dat ik tegenwoordig dat gebibber het meest irritant vind. Er zit natuurlijk gewoon een deel Chihuahua in haar, en ze bibbert heel selectief bij bepaalde soorten spanning (en dus lang niet bij alles wat haar spanning bezorgt). Vooral als ze moet wachten op iets gaat ze bibberen, geduld hebben is duidelijk niet haar sterkste kant. Op zich is het geen ramp, het is iets wat ze nu eenmaal doet en ik weet niet eens of ze er wel wat aan kan doen hoor, maar het dramaqueengehalte mag van mij altijd wel wat lager...
Als ik haar ergens mee heen neem en ze moet even zitten en wachten tot ik ergens mee klaar ben zit ze te bibberen alsof ze het een Heel Vreselijke Ervaring vindt, terwijl dat helemaal niet zo is, ze is gewoon slecht in even geduldig blijven wachten. Maar mensen vragen zich ondertussen wel af waarom ik die hond dat aandoe. 
En eigenlijk ben ik meestal niet zo bezig wat andere mensen ervan vinden, maar dit vind ik altijd wel een beetje jammer, want het komt wel eens voor dat iemand een opmerking maakt over waarom je een bange hond mee zou nemen naar bepaalde dingen, maar ze is helemaal niet bang. En ook niet ongelukkig. Ze wil graag mee naar dingen, maar ze wil niet wachten. Als je vervolgens weer wegloopt gaat die staart weer omhoog en loopt ze vrolijk mee, er is gewoon echt niks aan de hand. 