Een Hondenleven

Zinodo schreef: 26 aug 2023, 18:07 Ik heb altijd als regel bij de jonkies: de eerste 5 minuten telt niet. dan hebben ze gewoon de mentale ruimte nog niet om braaf te zijn want dat lijf voelt, ruikt, proeft, allessss tegelijk, ze moeten alles en ze hebben ook nog energie te veel. Als ik te veel eisde in de eerste 5 minuten werden we allemaal de hele wandeling gefrustreerd op elkaar. Dat was het natuurlijk helemaal niet waard. Nadat de eerste pis/kak/snuffel/sprint/speel/spring/etc uit de weg was, dan konden we weer nadenken met z'n allen en dat is wanneer de wandeling begint.
Voor je het weet zijn ze volwassen en verstandig en doen ze al dat gekkigheid niet meer.

Aloy heeft dit ook. ‘s Ochtends gaan we met de auto naar het park om los te wandelen, dan vindt ze het enorm moeilijk om zich te gedragen. Zo enthousiast dat ze zich geen houding weet te geven. Blaffen naar dingen, willen trekken aan de lijn, piepen en krijsen. Gek word ik ervan. En ik vertrek niet tot ze zich op zijn minst een beetje gedraagt want zij heeft niet te bepalen dat een krijstok zijn betekent dat ik harder ga lopen. Integendeel. Maar ik stel dan echt niet dezelfde eisen als op andere momenten van de dag want het is gewoon niet haalbaar. Blaffen mag niet, gewoon je muil houden. Maar een beetje piepen, heel lichte druk op de lijn in plaats van netjes naast lopen, dat zie ik dan wel even door de vingers. Anders komen we allebei gefrustreerd bij die auto aan. Ze groeit er wel overheen, ze weet prima wat de bedoeling is maar ‘s ochtends met zoveel energie heeft ze nog even 0 impulscontrole. Zodra we teruglopen naar de auto na het wandelen is ze ineens een modelhond want dan is die energie eruit en oh ja, dit was de bedoeling toch? Sinds ik het op deze manier aanpak zijn mijn ochtenden ineens een stuk minder stressvol.


Verder ben ik nog steeds enorm van het gewoon niets doen tenzij je rustig bent en normaal doet principe en dat werkt bij Aloy erg goed. Maar ‘s ochtends moet ik echt mijn verwachtingen bijstellen, want anders begint de dag echt met een bak frustratie.

Leuk is anders maar ik heb hier de beste ervaringen met simpelweg consequent zijn. Ik ga dus wel stilstaan elke keer dat ze trekt en wacht tot ze bij me terugkomt. Uiteraard heb ik wel eerst aangeleerd wat ik op zo’n moment van haar wil. Hier is de regel ‘als je trekt lopen we niet’ en die regel is altijd. Ook als het niet uitkomt omdat het hoost, ook als ik dan niet ver kom, ook als de wereld vergaat, als er druk op de lijn staat lopen we niet. En goed belonen als ze het netjes deed. Ik heb ook gedacht dat ik voor de kat z’n viool telkens stilstond hoor, ze probeert het soms nog steeds.

Maar ik merk ook dat ze het steeds minder gaat doen, zichzelf vaker corrigeert door af te remmen als ze het einde van de lijn voelt en dat ik tegenwoordig met de waarschuwing ‘niet trekken’ haar kan herinneren aan wat de bedoeling is en dat ze dan netjes de lijn los houdt. Het was ongetwijfeld makkelijker geweest met een hulpmiddel, maar daar ben ik te eigenwijs voor geweest geloof ik. Oefenen zullen we.

Het scheelt denk ik wel dat ik dit al vanaf het allereerste begin doe trouwens, de gewoonte om te trekken is er nooit in gesleten. Alleen de gewoonte om niet te trekken heeft ook tijd nodig gehad om erin te slijten. En het blijft een jonge hond die nog regelmatig spontaan vergeet wat ook alweer de bedoeling was, vooral bij enthousiasme. Daar houd ik ook wel rekening mee, maar toch sta ik wel op riemmanieren, ook als het Aloy niet uitkomt. Ik merk dat kwartjes uiteindelijk echt wel vallen, maar ik moet er echt een gewoonte van maken en daar de eerste (lange!) tijd heel consequent in zijn. Vind ik enorm stom, maar ik heb al bij andere dingen geleerd dat ik er gelukkig later wel de vruchten van pluk.


Aan de andere kant doet dit me ook denken aan een hond die hier in de wijk woonde. Die hond trok enorm aan de lijn en elke keer dat hij dat deed ging zijn eigenaresse stilstaan. Die mensen heb ik drie jaar lang op die manier langs zien komen want die hond pikte het gewoon niet op. Waar dat aan lag weet ik niet, zij liep altijd maar met haar telefoon dus ik kan me ook wel indenken dat die hond haar niet heel inspirerend vond verder. Maar ik kan me dus ook wel voorstellen dat het niet altijd de oplossing is.

Cooper schreef: 14 feb 2023, 18:22 5 maanden

Ja, op die leeftijd had Aloy het inderdaad ook nog volop. Zij is nu elf maanden maar het is gelukkig al een tijdje minder. Laatst liep ze langs de paardenstront zonder ernaar te kijken! Hopelijk is het voor Cooper ook maar een fase.

Hoe oud is hij nu? Aloy deed dat ook héél erg toen ze die leeftijd had volgens mij. Dat is inmiddels (bijna) volledig uitgedoofd en daar heb ik eigenlijk niks speciaals voor gedaan behalve zeggen dat het niet mocht en haar erbij weghalen. Volgens mij deed Froo het ook op die leeftijd en die doet het nu ook echt niet meer.

Ik zou wel afraden om van alles af te gaan pakken want ik heb dat bij Froo wel gedaan en daarna is haar eerste reactie jarenlang geweest om alles waar ik ook maar naar kéék gewoon maar door te slikken. Bij Aloy probeerde ik het altijd te voorkomen en als ze dan toch wat had deed ik heel leuk en dan vergat ze het weer. Of ik liep de andere kant op of zo. Soms kon ik haar wel overtuigen om het aan mij te komen laten zien en aan mij te geven, maar met stront zou ik dat inderdaad ook niet doen.

Opjagen is inderdaad een enorm leuk spelletje maar zodra vogels de lucht in vliegen zijn ze wel weg, dus ik weet ook niet hoe ver een hond er daadwerkelijk achteraan zou gaan. Vogels opjagen is het favoriete spelletje van Aloy, ik laat haar maar. Die vogels zijn gekke Henkie niet en vliegen wel weg, en zij rent altijd een ererondje en komt weer terug. Volgens mij weten zowel vogels als hond precies hoe het werkt. Maar goed, Aloy heeft sowieso niet echt jachtinstinct en komt eigenlijk altijd direct terug als ze mij wat hoort roepen of hoort fluiten, dus ik heb waarschijnlijk ook wel makkelijk praten met zo'n makkelijke hond. Ik heb geen ervaring met honden met een vleugje teckel erin.