Een Hondenleven

Toen ik Shib bij 't crematorium had gebracht, moesten we 1,5 uur wachten voordat ik 'm weer mee kon nemen dus besloten maar een rondje te gaan wandelen daar. Lou was mee. Maar die trut loopt dus bij het verlaten van het crematorium vol tegen het raam naast de deur op.
Ik kon niet meer stoppen met lachen, natuurlijk ook door alle emoties. Maar op het moment dat ik daar in die hal keihard stond te lachen, stapten er ook uitgerekend net 2 mensen huilend uit de spreekkamer met een bus as in hun handen. Ik stond daar dus te lachen en bij 't zien van die mensen begon ik nog harder te lachen.
Echt vreselijk, maar ik kan er nu nog om lachen. Zo'n absurde situatie