Een Hondenleven

Alfilillo schreef: 18 sep 2021, 14:12 @inge o: zo mooi als jij is me niet gelukt, maar ik geloof dat de quote nu wel duidelijker is.

@ Alfilillo : even je quote rechttrekken, ik zeg niet graag wat ik niet heb gezegd

Alfilillo schreef: 18 sep 2021, 12:40

Alfilillo schreef: 18 sep 2021, 12:40
Wat me wel is opgevallen, en nu gooi ik de knuppel even in het hoenderhok, was dat de mensen in Nederland die ik tegenkwam tijdens het wandelen zoveel krampachtiger waren met hun hond dan hier. Dat was meestal meteen aanlijnen, een militar 'volg!', strakke riem. Absoluut geen contact met 'mijn' hond. Een aparte gewaarwording.

Inge O schreef: 18 sep 2021, 11:06Ik ben ook één van die 'krampachtigerds', alleen is het niet aangelijnd en niet militair, maar zelf contact maken mogen ze absoluut niet. Reden is dat ik vaak met alle vijf loop en dat ze niet vriendelijk zijn naar andere honden, dus zou hen dat niet strikt zijn aangeleerd dan staan mensen daar met hun ene hond waar er vijf op afvliegen, nee, dat moeten we absoluut niet hebben, daar zit niemand op te wachten. Samen met betrouwbaar 'hierkomen' is dat dus de tweede strikte eis waar ze veel vrijheid voor in ruil krijgen.

Natuurlijk zijn er situaties waarin het handiger is dat er geen contact gemaakt wordt. Alfil mag ook niet bij elk klein reutje in de buurt komen. Maar het viel me op dat het fenomeen zo wijdverbreid was. Er komt een voorbeeld in me op van een man met een entlebucher van een maand of 8. Die was ik al een keer tegengekomen. Strak aan de lijn, baas enorm gespannen, opgezette aderen in de nek, ´volg!´. Een paar dagen later kwam ik ze weer tegen, waarop ik vroeg of de hond agressief was. ´Nee, maar hij is nog jong en soms onbesuisd.´ Ik zei dat hij wel even mocht kennismaken met ´mijn´ hond. En dat ging gewoon prima. Ja, jongehonderig, maar gewoon gezellig. Waarom dan die kadaverdiscipline, in dit geval?

Alfilillo schreef: 18 sep 2021, 12:40 ´Nee, maar hij is nog jong en soms onbesuisd.´ Ik zei dat hij wel even mocht kennismaken met ´mijn´ hond. En dat ging gewoon prima. Ja, jongehonderig, maar gewoon gezellig. Waarom dan die kadaverdiscipline, in dit geval?

Nee, dat is inderdaad zinloos.

Sowieso zijn al dat soort dingen over de jaren enorm veranderd : vroeger mocht alles, nu niks meer .

Zamunda schreef: 18 sep 2021, 06:43 Ik heb in de eerste jaren wel intensief met haar getraind en dat ging ook behoorlijk goed, ze 'lijnde' zichzelf zelfs aan als de wildgeur te sterk werd (dan kwam ze bij me lopen). Maar er zit zóveel wild dat het wandelen een continue afwisseling was van terugroepen en dat zij zichzelf aanlijnde dat ik er op die manier geen zak aanvond. Dus ik ben overgegaan op de 10m-flex en heb het opgegeven. Nu rent ze lekker heen een weer en hebben we allebei plezier.

Kan ik me voorstellen dat er zo ook niks aan was, zou een beetje hetzelfde zijn als dat ik op echt drukke momenten met alle 5 aan het strand ga lopen en ze dan om de halve minuut een minuut rond me moeten blijven als we te dicht bij een andere hond komen (waar ze persé niét op af mogen, nooit). Dat doe ik dus ook niet om die reden, daar vinden we geen zak aan.

Budkes schreef: 18 sep 2021, 10:35 Het verstoppen werkt overigens niet bij alle honden of pups. Mijn Mastiff Bill heeft zijn hele leven los gelopen, zelfs in hartje Utrecht op Koninginnedag, maar die interesseerde het echt geen bal als je je verstopte. Hij liep gewoon door en wachtte alleen als er een kruisend pad of weg was. Wachtte gewoon stoïcijns tot je weer in beeld kwam

Klopt, dat wordt zo vaak gezegd maar is een truukje dat hier ook maar 2 keer werkt, daarna denken ze 'oh, leuk, baasje heeft zich weer eens verstopt, zoeken geblazen', maar ongerust, laat staan paniek is er nul - ze leren daar dus niks uit.

Alfilillo schreef: 18 sep 2021, 09:40 Wat me wel is opgevallen, en nu gooi ik de knuppel even in het hoenderhok, was dat de mensen in Nederland die ik tegenkwam tijdens het wandelen zoveel krampachtiger waren met hun hond dan hier. Dat was meestal meteen aanlijnen, een militar 'volg!', strakke riem. Absoluut geen contact met 'mijn' hond. Een aparte gewaarwording.

Ik ben ook één van die 'krampachtigerds', alleen is het niet aangelijnd en niet militair, maar zelf contact maken mogen ze absoluut niet. Reden is dat ik vaak met alle vijf loop en dat ze niet vriendelijk zijn naar andere honden, dus zou hen dat niet strikt zijn aangeleerd dan staan mensen daar met hun ene hond waar er vijf op afvliegen, nee, dat moeten we absoluut niet hebben, daar zit niemand op te wachten. Samen met betrouwbaar 'hierkomen' is dat dus de tweede strikte eis waar ze veel vrijheid voor in ruil krijgen.

Ja, in principe wel, en er zijn ook eigenlijk amper plekken waar ze aangelijnd zijn. Aangelijnd wandelen doe ik al helemaal nooit, daar heb ik geen plezier in - ik wil hen zien spelen, rennen, snuffelen, hun eigen tempo laten bepalen enz.
Ik heb sinds ik hier woon, en ik vaak in een natuurgebiedje ga wandelen, zelfs ontdekt dat ik hen ook als ze met z'n vijven in volle achtervolging van een haas zijn, ik hen midden in hun spurt kan terugroepen. Dat mogen ze overigens alleen maar op die ene plek (een weiland), want voor de rest moeten ze verplicht overal op de paden blijven.

Toch herken ik wat je vertelt van Tosca wel, zo was mijn allereerste hond die ik kreeg toen ik 13 was. Ze was 5 maand toen ze kwam, had kennelsyndroom, haar hele puppytijd had ze zo goed als alleen door de Pyreneeën gezworven dus haar motivatie om bij me te blijven op wandeling was tegen nul.
En toch is dat met bloed, zweet en tranen helemaal goedgekomen. Het voordeel dat ik toen had was dat het nog normaal werd gevonden dat honden losliepen en hun eigen ding deden, dus ik kon haar als het ware verzadigen met 'je doet maar', tot ze het finaal leuker en leuker begon te vinden om wél bij me in de buurt te blijven, en tegelijkertijd ging ze ook steeds beter luisteren en kreeg ik er stilaan meer en meer vat op.
Ik kan me zelfs nu nog levendig het eurekamoment herinneren toen ik haar tijdens een wandeling voor het eerst bij me kon roepen, en dan bedoel ik het allersimpelste van het simpelste : gewoon het feit dat ze op mijn vraag contact met me kwam maken.

Heb je dus geen kans met Tosca? Ik denk het wel, maar het vraagt misschien meer inspanning en geduld dan je kan opbrengen, want het is een werk van lange adem, en niet zomaar 'een appèldingetje'.