Loba heeft zich eens uit haar halsband gewurmd toen ze achter een kat aan wilde. Daar ging ze op zondagochtend vroeg op volle snelheid door de smalle, onoverzichtelijke straatjes. Ze kwam uiteindelijk weer in beeld, maar besloot dat de snelste manier om weer naar ons te komen door het water was. Met een grote sprong de gracht in. Helemaal koekoek door de adrenaline. En ze ging dus telkens kopje onder. Ik heb de rest van de roedel snel om een lantaarnpaal gebonden en ben de brug overgerend naar de andere kant, richting de plek waar Loba onder water was verdwenen. Gelukkig heeft ze voor een windhond een behoorlijk ruim nekvel, dus aan haar nekvel op het droge gesleurd. 2 tellen daarna zag ze weer een kat en zou zo weer de gracht in gesprongen zijn
Pas na een minuut of 10 was de adrenaline bij haar genoeg gezakt dat ze doorhad dat ze het koud had. Het was midden in de winter...