Een Hondenleven

In de dierenkliniek waar ik werkte werd regelmatig chemotherapie gegeven. Dat ging altijd om lymfeklierkanker. Voor de hond was het zo gebeurt. Aanleggen van de branule was het meest belastend. En van ernstige bijwerkingen leek er geen sprake. Misschien dat ze iets eerder moe waren. Maar dat hoort ook bij de ziekte. Als je geen hond hebt die angstig is voor de dierenarts is het voor het dier niet zo'n probleem. Zodra ze de kliniek uitlopen is het voor hen weer klaar.

Ik had het idee dat het voor de baas een zwaardere belasting is. Regelmatig heen en weer naar de kliniek moeten. Ze kwamen vaak van ver. Niet weten hoe het uitpakt voor je dier. (Paar maanden tot jaar extra was geloof ik de prognose) En de enorm hoge kosten zijn zeker ook een ding. Je moet het maar willen.

Urine opvangen hoefde niet, maar er werd wel aangeraden om de hond op niet te drukke plekken uit te laten en je niet te laten likken.

In de zooi die het eigenlijk is zit voor mij ook het grootste probleem. De assistentes moesten meters uit de buurt van de dierenarts blijven als hij met de chemo bezig was. Er werd erg voorzichtig en bijna paniekerig gedaan en vervolgens ging Fikkie weer naar huis met zijn baasjes en hun peuter die ik had zitten vermaken in de wachtkamer tijdens de behandeling. Hoe voorkom je dat je peuter in z'n gezicht gelikt wordt?

Wat iemand anders ook zei. Ik twijfel er over of dit het soort medicijnen zijn die je nog meer in de wereld moet brengen speciaal voor huisdieren.