Een Hondenleven

Nanna schreef: 23 jan 2023, 18:31

annnie schreef: 23 jan 2023, 18:30

Nanna schreef: 23 jan 2023, 17:53

Nou, niet helemaal. Bij een crematie zijn er bedroefd kijkende professionals bij en de hond wordt inderdaad al dan niet individueel gecremeerd.
Bij de destructie gaat het er wat rauwer aan toe. Daar worden de dieren verhakseld en daarna gesteriliseerd. Het restprodukt wordt hergebruikt.

had je ook www.watisdestructie.nl gevonden?

Ja, ik dacht dat de hens er in ging. Maar steriliseren en verhakselen vind ik ook prima hoor,
Al maakt iemand er een bonthoedje van.

Dat is met jouw honden misschien wel een top idee,ik denk dat ze lollige hoedjes zouden zijn met vrolijk wapperende vilten

Nanna schreef: 23 jan 2023, 17:53

CatnDog schreef: 23 jan 2023, 17:39 We hebben onze kat in de tuin begraven. Ik weet niet of dat met een (grote) hond mag, maar ik ben van plan om mijn hond (voorlopig nog niet mag ik hopen!) te laten cremeren. Ik denk niet dat ik per se een urn mee naar huis zou willen nemen, ik zat meer te denken aan een gezamenlijke crematie met andere overleden huisdieren tegelijkertijd. Misschien is dat hetzelfde als Nanna's optie? Achterlaten bij de dierenarts = eveneens gezamenlijk gecremeerd?

Nou, niet helemaal. Bij een crematie zijn er bedroefd kijkende professionals bij en de hond wordt inderdaad al dan niet individueel gecremeerd.
Bij de destructie gaat het er wat rauwer aan toe. Daar worden de dieren verhakseld en daarna gesteriliseerd. Het restprodukt wordt hergebruikt.

had je ook www.watisdestructie.nl gevonden?

CatnDog schreef: 23 jan 2023, 17:39 We hebben onze kat in de tuin begraven. Ik weet niet of dat met een (grote) hond mag, maar ik ben van plan om mijn hond (voorlopig nog niet mag ik hopen!) te laten cremeren. Ik denk niet dat ik per se een urn mee naar huis zou willen nemen, ik zat meer te denken aan een gezamenlijke crematie met andere overleden huisdieren tegelijkertijd. Misschien is dat hetzelfde als Nanna's optie? Achterlaten bij de dierenarts = eveneens gezamenlijk gecremeerd?

Nee, die dieren gaan dus naar de destructie. Dat gebeurt in een groot bedrijf waarin alle beesten,ook landbouw huisdieren op de grote hoop de verhakselaar in gaan. Ook een legitieme optie, maar ik denk wel goed om vooraf te weten. Voor de een maakt het niks uit,want dier is toch dood. Ik vind het zelf een nare gedachte dat het lijfje van een door mij geliefd dier als afval verwerkt wordt. Puur emotie, maar ieder z'n eigen keuze en dat zijn er aardig wat als je dit topic doorleest

Nanna schreef: 23 jan 2023, 10:09

BieneMaya schreef: 23 jan 2023, 09:58 Maya zal in de kadaverbak belanden.

Wat zeg je dat toch weer heerlijk subtiel
Maar goed, daar draait het wel op uit. Maar andere dieren liggen er ook en wat zijn mijn dieren beter dan die beestjes? Het wordt linksom of rechtsom allemaal verbrand dus de uitkomst is hetzelfde.
Het is dat het wettelijk gezien niet mag maar ik zou er nul problemen mee hebben als ze mij daar tzt ook tussen keilden. Hup, gezellig tussen een koe en een varken en fikken maar. Eigenlijk beter dan bij zo’n sterfhuis waar ze allemaal vroom staan te kijken maar er uiteraard geen donder van menen.

Bij mijn weten gaan ze bij destructie in de hakselaar en worden de grondstoffen grondig gescheiden zodat ze het voor andere dingen kunnen hergebruiken.

Dat het dier op die manier in een potje lijm komt of wat ze er ook van maken vind ik ergens nog wel wat hebben. Maar niet die van mij,daar blijven ze van af

Afgelopen vrijdag heb ik Nelson laten inslapen. Een hondenkennis vertelde ik dat ik hem nu in m'n boekenkast heb staan. Daar reageerde ze enigszins verbaasd op, omdat ze niet wist dat cremeren zo vlug kan. Ik denk dat zij het altijd via de dierenarts deed. Ik heb hem zelf weg gebracht en voor directe en individuele crematie gekozen. Dus ong 2 uur later kon ik een strooibus met de nog warme as van mijn hond ophalen.

Bijna een jaar geleden overleed mijn kat Hans vrij onverwacht wat ook afgrijselijk was, maar ik heb toen ook wat dingen geleerd over het hele crematie gebeuren. Bijvoorbeeld dat ik een stronthekel heb aan het meelevende toontje en vragen van de mevrouwen van het crematie centrum, "la me met rust!" En nee, ik hoef geen plukje haar, poot afdruk etc. Dat ik hoofdpijn krijg van de parfum lucht die er overal hangt en dat ze niet mijn dier mogen opbaren op een stomme kast op zo'n pluchen kussen met zo'n stom plastic bloesemtakje, gever... Dat was ik deze keer gelukkig voor.

Maar tot mijn verbazing ben ik er ook achter dat ik dat hebben van een potje as heel fijn vind. Dat had ik niet achter mezelf gezocht. De keuze voor cremeren maakte ik vooral omdat ik geen tuin heb om te begraven. Dus ik moet maar even slikken en me door dat zoete parfum van dat crematorium heenworstelen. Ik was nu in ieder geval voorbereid. Ik dacht ook dat ik nuchterder zou zijn en Hans allang uitgestrooid zou hebben. Maar hij staat nog steeds verstopt achter een kattenkunstwerkje. Ik denk dat hij maar moet wachten tot z'n broer er ook niet meer is en dan samen ergens uitstrooien.

Nelson kreeg ik terug in een veel grotere pot dan verwacht. Hij zit ook maar voor de helft vol (Ja, ik moest 'm wel even open maken en gluren) Daar schrok ik wel even van want waar laat je zo'n groot ding. Maar gelukkig had ik nog een mooi retro blik uit de jaren 60/70 met een uil erop en daar zit ie nu in, samen met wat dingetjes van hem. Ik weet al precies waar ik hem wil uitstrooien, maar voorlopig blijft hij lekker in zijn blik tussen de boeken.

Ik las pas het topic over Umi en vond dat eigenlijk ook heel mooi en passend en ben wel benieuwd naar jullie verhalen. Wat doen jullie met het lichaam van je dier na overlijden?