Een Hondenleven

Bij mijn eigen reeds overleden honden was bij Finn mijn bewondering voor zijn verandering en ook al is een hond daar wellicht niet zo mee bezig, zijn groei in zelfvertrouwen en stukje eigen waarde, net als Chara nu, kon hij zijn grens echt wel duidelijk kenbaar maken, of wanneer hij zich ongemakkelijk ging voelen gaf hij dat aan door dus grens te laten zien, misschien beter verwoord.

Bluf heb ik toen ik haar leerde begrijpen, domweg bewondert in haar jolige en soms ondeugende inborst. Zij had gewoon lol in veel dingen die vaak nét tegen randje van acceptabel aan schuurden. Ik zie nog haar "lach" als ze het toch weer voor elkaar kreeg om iemand te laten schrikken
Maar ze was de liefheid zelve eigenlijk.. alleen dat stoute in haar maakte dat ik dat in begin niet zo kon waarderen.. maar later herkende ik het en nog moet ik lachen om bepaalde streken of taferelen die ik met haar heb mee gemaakt.

Aki, een eigenschap waar ik in huis nog wel eens moeite mee heb omdat hij zichzelf daarmee te kort soms doet, die hond geeft een ander dier ruimte en plek terwijl hij zelf ook gewoon hoort te blijven liggen als hij er al eerder ligt en ook wil liggen.
Maar hij heeft dus de neiging om zichzelf dan even weg te cijferen. Zeker voor eigen dieren en mensen is het een enorme goedsul dus die heel tolerant is en verzorgend ingesteld ook voor anderen (ook naar ons toe erg gevoelig als hij merkt dat er iets mis is)

Chara haar aanpassingsvermogen, én hoe zij andere mensen en met name bij dieren de honden goed weet in te schatten, met open vizier treed zij het leven tegemoet, weet wel zeer goed haar eigen grenzen te stellen, maar helder en nooit onverwachts scherp uit een hoek komen of zo.

Glory, haar vermogen om te leren vertrouwen op de juiste personen en dieren om haar heen, het heeft haar ver gebracht. En haar blije inborst.