Een Hondenleven

Ik vind het absoluut niet gek dat het je goed doet als een willekeurige passant haar benoemt.
Ze was een mooi en belangrijk deel van je leven, en dat iemand die je misschien helemaal niet zo goed kent haar noemt, en "mist" dan is dat gewoon fijn, soms moeilijk, maar ook wel fijn.

Moeilijk hoor, jullie waren ook zo verbonden met elkaar, dat maakt dat rouw ook echt heel rauw aan kan voelen en het verdriet op tijden toch weer even enorm de kop op steekt.
En iedereen doet het weer anders met bijvoorbeeld dingen opruimen, of bewaren.. Ik heb een Nylon bone van Finn bijvoorbeeld nog steeds en ook zijn apporteerblokken liggen in de schuur.. doe ik eigenlijk niets meer mee, maar wegdoen toch ook niet.

Paar takken van Bluf die ze ooit mee heeft genomen, zijn verwerkt tot lamp in de logeerkamers en Jol was van de steentjes, en een aantal liggen als decoratie in huis, alleen mijn vriend en ik weten dat die steentjes éxtra bijzonder zijn

Knuf

Heel erg veel sterkte!