Afgelopen les stond de poel helemaal leeg. Hij mocht er niet in want het restje water zag er nogal vies uit en de rest was dikke modder.
Het begon met mijn nee. Daarna was ik met de docent aan het praten en Fred begon wat te rollen in de richting van de poel. Doen we niet, Fredje, je hebt pech.
Vervolgens lag hij zoet naast me. Totdat we hem zagen kruipen naar de poel. Buik tegen de grond maar wel steeds dichter naar de rand
Ik moest zo lachen. We zijn maar een stukje verplaatst zodat hij niet meer in verleiding kwam.