Een Hondenleven

Mo-yi schreef: 18 nov 2025, 23:57 Ahhh Heintje...heel veel sterkte

Dankjewel.
Ik moet zeggen dat Hein al jaren bij mijn ouders woonde. Hij betekent veel voor me maar het dagelijks leven hadden we al lang niet samen en dat is dan toch anders. Niet minder maar wel anders. Makkelijker.

Ze belden vanmorgen dat hij niet lekker was. Hebben ze nooit eerder gedaan dus dan is er iets aan de hand dus ik ik heb mezelf uitgenodigd om te komen kijken.
Nou ja, hij lag echt voor pampus. Kopje niet eens meer echt optillen.
hij kon wel lopen als je hem dwong en hij heeft ook nog een bakje blikvoer gegeten en een slokje gedronken maar het straalde ongeluk uit. Hij wilde alleen nog maar een nachtkaarsje zijn en uit mogen gaan. En het is goed. Je mag natuurlijk gaan.

Maar het is het Nooit Meer-gehalte dat ik heel erg lastig te accepteren vind.

Hei is dood.

Hij kwakkelde al heel lang maar vanmorgen was het echt op. Hij wilde niet meer en kon ook niet meer.

Dag lieve Hein. Bedankt voor al het moois dat je ons hebt gegeven. Je was er een uit duizenden.

Hij was gisteren met Scar in de tuin en ze hebben echt wederzijds leuk en waardig kennis staan maken.
Voor ons was het heel bijzonder.

Hei met zijn blinde harses en zij met haar poolse huisvrouwengedrag.

We zijn 3 maanden verder en hei loopt als een trein.

Ik had een ingeving dat hij misschien wel gewoon koolhydraten tekort kwam op zijn nierdieet. We zijn hem dagelijks wat rijst gaan voeren en hij veert weer op.
Ik zeg niet dat het door die rijst komt maar hij is wel degelijk veel fitter.
Ik weet dat het tijdelijk is maar we vinden het toch leuk.

Librela zijn we mee gestopt want dat voegde echt niets toe.

Cooper schreef: 28 aug 2025, 19:55 Dat is een liefdevol besluit maar daarom niet minder moeilijk. Sterkte.

We hebben het er veel over gehad en we willen niet tot het gaatje gaan.
Een rustig afscheid en hem samen begraven.

Natuurlijk zijn we ontzettend verdrietig dat het zover is maar dat maakt de situatie niet anders. Hij redt het nu nog net maar we hebben geen behoefte om te wachten tot hij zichzelf nog meer verliest.
Het is gewoon geen hond die het goed doet op onduidelijkheid en uiteindelijk is het leven gewoon te moeilijk voor hem.

Op de bank liggen met zijn vrouwtje lukt prima maar als mijn moeder opstaat om haar vaat naar de keuken te brengen loopt hij mee en dat overziet hij niet meer dus dan staat hij maar een beetje. Wandelen gaat ook nog maar eigenlijk heeft hij geen zin en hij loopt alleen maar achter haar aan. Het is een karwei, geen recreatie.

Ik denk dat je het best bog een half jaar zou kunnen rekken maar waarom? Voor Hein niet. Hij staat er rottig bij terwijl het van nature een alert hondje is dat met een hoog staartje staat te kwispelen.
Nu staat hij zich met een verbeten bek goed te houden. Staart laag en stress met lage energie.
Het is gewoon zielig.

We gaan afscheid nemen voor de herfstvakantie.
Hij ziet nog maar met 1 oog en hij is zo goed als doof.
Hij is een beetje diabetisch en een boel nierpatient.

Er zijn hondjes die het daarmee redden. Hein is niet zo'n soort hondje. Hij vindt het moeilijk en een beetje eng en is vooral heel moe. Hij wil bij zijn vrouwtje zijn maar dat is meer gewild dan hem lukt.
Hei is op.

Het was een mooi leven.

ranetje schreef: 08 jun 2025, 13:08 Hij reageert misschien niet op Librela omdat het "probleem" niet zit in het gebied waar Librela voor bedoeld is?

Hij heeft wel artrose maar dat is niet het grootste probleem. Daarnaast heeft hij een nier die op de scan "vervormd was" maar hij heeft vooral heel weinig energie.
Eigenlijk geen pijn. Maar die heeft hij nu, 6 weken na de laatste prik librela, ook niet.

Kunnen je ouders daarin meegaan?

Mijn moeder begon er zelf over. Die heeft mijn nuchtere insteek.
Wat we vooral niet willen is een paniekerige situatie omdat er toch te lang gewacht is.
Dat hij dan op zaterdagavond ineens niet meer op kan staan, ofzo. Je weet hoe dat gaat.

Mijn vader vindt het moeilijker maar dat is meer omdat hij van het type is dat eenzijdig beslist of het aan zijn vrouw overlaat. Daar zit weinig tussenin dus hij houdt zich er een beetje buiten. Maar hij is vreselijk dol op Hein en is natuurlijk verdrietig.

*Esther schreef: 07 jun 2025, 09:33Wat helpt is dat je Hein niet elke dag ziet. Als je hem elke dag ziet, verander je zelf mee in alle kleine stapjes.

Precies. Maar ook als ik hem vergelijk met anderhalf jaar geleden is het verschil enorm en zo oud is hij nu ook weer niet.
Hij is echt ziek.

Marc schreef: 07 jun 2025, 11:18 Bas en Hein konden trouwens altijd heel erg goed met elkaar opschieten. Weet je nog Martijn? Totale balans. Geen onrust. Gewoon volledige wederzijdse acceptatie. Geen gespeel want dat wil Bas niet. Gewoon prima te combineren. Nu zijn ze allebei stokoud

Wat gaat dat snel, he?
Ze konden inderdaad prima met elkaar!
Hein heeft altijd met alle teven gekund. En nog, nu zit hij met drie whippetwijven op de bank.

Noor schreef: 07 jun 2025, 22:58 De pupkopers waren niet helemaal eerlijk geweest, de vrouw in het gezin bleek later nogal in een overspannen, depressie te zitten, dat wist ik uiteraard niet. De pup was bedoeld om haar juist meer naar buiten te krijgen, dit werkte averechts.

Tja, met een jong terrier kun je niet zonder gevoel voor humor. Als dat niet lukt werkt het niet.
Hij was ook echt heel druk en luidruchtig, hoor. Stout niet. Hij wilde altijd alles goed doen en dat lukte hem heel vaak ook.
Inderdaad geen moeilijke hond. Maar wel een jonge jack russell. Niets wat je niet oplost met een uurtje raggen.

Ik vind het allemaal prima want hij is bij mij gekomen en hij heeft echt een ontzettend leuk leven gehad.
Eerst jarenlang dagelijks van alles doen en meemaken en toen heerlijk met pensioen en genieten van zijn rust. Van iedereen aandacht en liefde.
Wat maakte die valse start dan uit?

Marc schreef: 07 jun 2025, 07:29 Hoe dat kan is mij een raadsel

Mij is het een raadsel waarom hij niet op librela reageert.
Daar zijn de ervaringen toch wel positief mee maar voor hem doet het niets.
Hij is in het afgelopen jaar 7 keer naar de dierenarts geweest.
Bloedbeeld, prikken en adviseren. Mijn ouders vinden dat zelf vooral fijn omdat ze het goed willen doen en de dokter daar dan een stempeltje voor heeft.

Ik voel er veel bij maar ik vind er weinig van. Die hond is allang binnen.

Hij was bij zijn pupkopers thuis en die vonden hem heel stom.
Dus er was op het forum een oproepje of hij opgehaald kon worden en daar had ik toen wel tijd voor. Was vlakbij.
Hei liep vooruit trekkend aan de riem naar de auto. Wilde zelf ook heel graag weg.
Sindsdien is het gewoon een heel grappig, brutaal en lief minikeizertje.

Hij moest ontzettend veel leren en leren vond hij ook niet makkelijk maar het lukte allemaal toch en van een ronduit ingewikkelde pup werd hij toch een ontzettend lief en handig hondje.
En daar heeft hij en heel veel mensen een decennium van genoten. Sorry als ik daar geen negatieve gevoelens bij heb.

Hein wordt bij Eva begraven. Bij mij achterin de tuin.

S.V. schreef: 07 jun 2025, 04:09 Het is vooral moeilijk dan om het moment te bepalen van.. het komt er aan, maar ja die goede momenten nog, hij doet dit nog of dat nog en eigenlijk maakt het op een gegeven moment niet meer zoveel uit het is alleen het helpen van dat laatste stukje. Ik wens dan altijd dat ze gewoon een keer dood liggen, maar dat gebeurt eigenlijk nooit..

Na een jaar of 4 opkrabbelen na een wel erg plotseling en ontijdig overlijden (zwager) is er nu een gezonde onwil om zich dingen te laten overkomen door mijn moeder.
Hein is niet zielig of ouder dan hij wil zijn en de wens is om dat zo te houden.

We hebben het over gehad wanneer het goed uitkomt zodat de jongeren op een goede manier afscheid kunnen nemen.
We zijn nu eenmaal een hondenfamilie. We hebben ze allemaal en ze betekenen alles.

Voor Hein rest er alleen nog een bloedhete zomer en zich nog ouder voelen.
Blind worden. Meer last van zijn nieren krijgen. Meer pijn in zijn voeten.
En als je dan van je hond houdt en na je beide ouders en 7 broers en zussen en 35 vrienden te verliezen gewoon niet zo bang bent om je hondje te laten gaan. Dan is het soms gewoon tijd.

Hein heeft een ontzettend leuk leven gehad.
Hij heeft vreselijk veel gezwommen. Hij heeft voorop in de mand van de fiets gezeten. Hij is mee naar het werk geweest en heeft andere honden intiem gekend.
Hij heeft zich begrepen gevoeld en onzinnig veel toastjes gegeten.

En ja hij trekt soms nog een sprintje. Vooral als het naar binnen is.
Moeten we wachten tot hij dat ook niet meer doet?

Nee jonger. 13 geloof ik.
Ik weet het niet. Maar hij is niet 5 ofzo.

Blauwe oogjes. Voorzichtige pasjes.
Heus wel blij, hoor. Hij is altijd blij als hij bij het vrouwtje is en hij kan nog zelf op de bank springen om naast het vrouwtje te gaan zitten en belangwekkend om zich heen te kijken.
Maar minuten later is hij bewusteloos onder een dekentje.

Pa en ma waren gisteren op bezoek. Hein natuurlijk mee.
Hij is wel de auto uit geweest maar toen bleef hij in de keuken maar staan van ...
Als hij slaapt wat bijna de hele dag is en je moet hem wakker maken duurt het een halve minuut voor hij aanspreekbaar is.
Hij is gewoon op.

Hij hoeft heus niet meteen dood maar als we de herfst halen is het veel.
We hebben het er over gehad en zijn het er over eens dat het wachten op nog duidelijkere signalen niet is wat we zoeken.
Ik geef het 6 weken.

Hij is zo moe.