Een Hondenleven

Als ik de verhalen zo lees ben ik blij dat ik in het nuchtere Groningen woon. Als ik de honden uitlaat kom ik maar weinig mensen en honden tegen en de meeste die ik tegen kom ken ik wel/lees; weet wat ik er mee moet. Voor sommige honden neem ik even een ander paadje, voor aangelijnde honden die ik niet ken doe ik dat ook. Ik lijn mijn honden nooit aan, maar kan ze gewoon langs aangelijnde honden sturen tenzij de aangelijnde hond wil spelen. Daar gaat Clancy natuurlijk wel op in, maar dat is logisch, gezien haar leeftijd. Met sommige mensen maak ik kort een praatje, maar dat duurt eigenlijk nooit langer dan een minuut en het gesprek gaat dan eigenlijk altijd over de honden of de vogels in het dorpsbos.

Dat klopt ook wel denk ik. De meeste Nederlanders wandelen om de poep eruit te krijgen, maar als het regent schijnen er best wel veel honden een hekel aan water te hebben. Is dat echt zo?

Een goede vriendin van ons die in Duitsland woont zei eens dat alle honden daar ‘nein’ heten.
Zelf heb ik geen problemen met de honden die ik hier tegen kom. Het zijn over het algemeen goedzakken en de paar honden die minder gezellig zijn worden aan de lijn gehouden. Men houdt rekening met elkaar. Nu ken ik lang niet alle honden hier in het dorp en ik kom ook nooit in het park dus wat daar zoal loopt weet ik niet.