Een Hondenleven

@Mark2911
Ik snap je heel goed, zelf nog veel zeik... en voorzichtiger ( Wil absoluut geen dieren meer). Maar je wilt toch een hond in de nabije toekomst, of het nu op je pad komt of over een aantal maanden, en ja er komen nog velen op je pad. Maar soms moet je gewoon springen...

Te schattig die drie!! Helemaal mijn type hondjes....

Susam schreef: 06 jun 2025, 14:20 @Nanna ooohhhhhh ik wil m!

Hij is echt wel leuk.....

https://www.stichtinganimalsfaith.nl/te ... 3,76,80,82

Marc schreef: 29 mei 2025, 17:02
Ik voel wel een soort tevreden gevoel dat mijn honden bij mij zijn. En niet meer afgedankt. Daar krijg ik op een bepaalde manier toch een goed gevoel van. En dat wil ik vanaf nu steeds. Mijn partner overigens idem. Wij zeggen vaak fijn dat ze hier zijn hè? En niet dood of nog in een opvang in Spanje. Heel menselijk denk ik maar het schenkt me tevredenheid.

Ja natuurlijk, fijn en heerlijk voor de honden en zelf ook heel blij mee ( of tevreden, of goed gevoel), wat wil je nog meer.

EchoMira schreef: 29 mei 2025, 14:33

CatnDog schreef: 29 mei 2025, 14:27 Ik denk dat je dan (zoals Irma ook aangeeft) je verwachtingen moet bijstellen. Je zal er nooit alles uit kunnen halen wat er ooit in heeft gezeten.

En daar ben ik dus niet toe bereid. Ik neem geen hond voor de hond. Ik neem een hond voor mijn eigen plezier.
Kan nog steeds best een herplaatser zijn, hoor. Maar genoegen nemen met andermans geblunder heb ik niet zo in me. Dan neem ik een herplaatser over die wel gewoon goed verzorgd is. Die zijn er ook zat.

Dankbare ogies hoef ik niet. Doe maar gewoon blije, zelfverzekerde ogies, dankuwel.

Dat is toch ook goed, ieder zijn reden. Voor ons was het geen enkel probleem, na 30 jaar rashonden gehad te hebben, eigen fok ook. Wij gingen er blanco in, we wilden per se een oud hondje. Dankbaarheid,(is echt geen hondse uiting, weten zij veel?) hoef je niet te verwachten en daarvoor, daarom moet je het vooral niet doen. Hele verkeerde houding vind ik dat.

Heb zelf fijne ervaringen met 2 asielhondjes. Het is maar net hoe je er in staat, en wat je verwacht. Mini was 12 toen ze kwam, had nog een oudere leonberger. Mini was bij haar vorige baas aan komen lopen (?), het jaar daarvoor, een oudere dame. Helaas moest de dame naar een verzorgingshuis, dus mini kwam in het asiel.
Heerlijke oude troela was het. is 16 jaar geworden. Had natuurlijk wel probleempjes, zat bijna elke 2 weken bij de da. Vreselijke anaalklierproblemen en daar werd ze ook beroerd van. Geeft niks, voor ons echt geen probleem, om haar op te vangen en ontzettend van haar te houden.
Daarna Beau, ook 12 jaar. Heeft veel eigenaren gehad, volgens het entingsboekje zeker 4, ik was de 5e. Kwam oorspronkelijk uit Den Haag, 2 x gevonden, (asiels) een keer op straat gezet, (Zwolle) eigenaren hoefde hem niet meer, daarna bij een oudere dame geweest met allergie, dus kwam weer na een jaar in het asiel. Hij droeg daar een antiblafband bij de vorige eigenaar... En ja hij was een extreme blaffer, ( op werkelijk alles blafte hij en had ook extreme verlatingsangst, dus zeker de eerste 2 jaar nooit alleen gelaten, daarna ging het beter langzamerhand) Minthe mijn hoogbejaarde leonberger, liep wel eens weg, ze kon het niet aanhoren, het geblaf. En toch trokken ze met elkaar op. Voor ons een geweldig hondje, ontzettend lief.
Had het nooit willen missen deze hondjes, je moet er blanco ingaan en niks verwachten, wat ons betreft je doet het voor de hond. Je weet eigenlijk niks van de honden, ook al krijg je zg beschrijvingen mee. Heel anders dan met een stamboompup.