Een Hondenleven

@Marc Heel herkenbaar, zo'n oud hondje. Altijd blij smorgens dat hij er nog was Toen ik de beslissing had genomen een vorm van opluchting.
Wel is het zo denk ik, dat de situatie waar jezelf in zit ook meespeelt, hoe je het verwerkt enz. Had gedacht dat ik echt vreselijk onderuit zou gaan na de dood van Beau, miste Mini (vorige hondje) vreselijk, was bang voor hetzelfde verdriet. Maar mijn situatie, verlies van mijn man verdoofde het verlies van Beau, kon er niet verdrietig om zijn, opluchting, het was goed zo. Nu bijna 2 jaar later, mis hem nog steeds, die blaffert, maar het is goed.

De leonbergers kreeg ik als pup of zelf gefokt, was daar zeer mee bezig met het ras, gezondheid enz. De kleine asielhondjes kreeg ik op 12 jaar. Zodra de honden, leo's, wat gingen mankeren qua ongemak voor hun, werden trouwens vrij oud, 9,10 11 en 2x 12, had ik er weinig problemen mee om ze in te laten slapen. Laatste hond 11 jaar ging opeens heel moeilijk opstaan dan is het einde daar. Ook minder zelf verdriet van. Was daar altijd heel nuchter in. Geen lijden voor de honden.
Vond het bij de kleintjes moeilijker om het moment te bepalen, misschien omdat ik zelf ouder werd? Mini werd 16 was en op. Moeilijk vond ik dat, zoveel verdriet van gehad van die muis. Beau was nog moeilijker. Werd heel oud en had het nog steeds naar het zin, liep goed, kon lekker scharrelen in de tuin, pieste wel binnen, geeft niks. Zelfs de nieuwe vloer op hem aangepast. De laatste weken waren, steeds kijken, of het nog wel leefbaar was. Vond dit veel moeilijker.
Ik zou zelf nooit een hond willen hebben zo als de Bordeaux dog, dat vind ik bijna weggooi honden. qua leeftijd. Zo triest.
Heb liever een hond die heel oud wordt.