Wat heb ik toch een hoop met hem te stellen gehad. Of hij met mij
Ik heb zoveel van hem geleerd. En hoe hij moest wennen aan de komst van onze zoon, zeker in de jaren dat hij rond wankelde. Nu met mijn dochter gaat het al veel gemakkelijker. Wandelende voedselverspreiders, handig. Hij is wel echt oud hoor. Je mag het niet te hard in zijn buurt zeggen, want hij is nog steeds zeer trots en vindt zichzelf nog heel wat. Is hij ook. Nog steeds ontvangt hij groot respect van alle passerende honden, de teefjes dansen hem nog om de poten en nog elke dag hoort hij wel van een voorbijganger hoe mooi hij wel niet is.
Maar elke maand een Librela prik en wat anabolen erbij om de spieren te ondersteunen. Soms krijgt hij pijnstillers, dan heeft hij weer meer last van de artroseplek op zijn poot en begint hij weer veel te likken. Hij loopt echt heel langzaam, ook los. Maar hij geniet duidelijk dus ik hoop dat we dit nog lang kunnen doen. Lekker sloffen en de wereld om ons heen in ons opnemen. Even een ijsje halen of in de zee dippen om daarna een koffie te drinken op het strand. Hij heeft de pauze stiekem best wel nodig intussen.
En zijn maatje Meeko. Die is echt wel een stukje stoerder geworden en mag Manu soms zelfs even wegsturen. Maar ze spelen vooral samen, zelfs die ouwe mopperkont daagt hem nog uit. Even een mep voor z’n kop geven en doen of hij dezelfde bal wil
