Soms voel ik ineens angst dat er toch wel iets heel ergs moet gaan gebeuren, want mijn leven is al jaren rozengeur en maneschijn. Uiteraard weet ik als emotionele perfectionist altijd wel ergens weer een dalletje te creëren waar ik mezelf compleet voorbij loop en instort maar dat is snel weer gefixt. Mede dankzij een geweldige omgeving aan mensen.
Waar ik heel trots op ben is het hardlopen. Ik heb echt mezelf overtroffen dit jaar. Ik heb zulke uitdagende trails gelopen en mentale strijd met mezelf overwonnen. Ik kan veel meer dan ik denk.
Samen met mijn Meeko heb ik ook weer prachtige routes gelopen en leuke, nieuwe vrienden gemaakt.
Met een trainer ben ik nu ook met krachtsport bezig en ik ben fitter en sterker dan ooit. Dat voelt zo goed.
Mijn kinderen zijn ook gezond en worden alsmaar groter. Dat gaat vooral vanzelf. Ze groeien uit tot flexibele kinderen met zelfvertrouwen en dat maakt me trots. Als moeder heb ik nog een hoop te leren, ze dagen me uit, maar dat schijnt erbij te horen.
Al 11 jaar een gelukkige relatie, in ons heerlijke droomhuis, financieel alles voor elkaar, Manu gaat nog steeds als de brandweer, gezonde en leuke familie en ik ben rustig aan op zoek naar een leuke baan.
En, waar ik toch behoorlijk moeite had met het vertrouwen van nieuwe vriendschappen, ben ik daar afgelopen jaar in gegroeid. Ik heb hard mijn best gedaan me meer open te stellen en dat heeft geresulteerd in nu best wel veel ontzettend leuke mensen als vrienden erbij. Ik lijk wel een beetje normaal
Als ik nou ook eens liever voor mezelf word, kan het geluk helemaal niet meer op. Ik mag echt niet klagen, ik ben een bevoorrecht mens.