Een Hondenleven

Smoushond schreef:Hoe gaat het nu?

Het is een heel stuk minder, ze doet het nog wel eens maar is er veel makkelijker uit halen, meestal hoef ik niet eens op te staan om haar naar haar kussen te bonjouren maar luistert ze gewoon. Ik denk dat ze zich vooral oncomfortabel voelde. We zijn drie maanden geleden verhuisd. Het is maar 3 huizen verderop maar we wonen in een veel groter huis. M'n vorige huis was klein en Char is best groot, ze heeft zich daar nooit echt prettig gevoeld.

Als straks de tuin is leeggehaald en er staat een schutting kan ze ook weer naar buiten. Ik denk dat ze vanaf de zomer echt weer blij is als ze onbeperkt toegang heeft tot de tuin.

Persistence schreef:Heeft Charlie dit niet al een keer eerder gehad? Ik meen me een soortgelijk topic te herinneren op HF...? Maar dan kan dus ook van iemand anders geweest zijn.

Nee niet zoiets. Wel vage klachten, maar heel andere. Compleet door de molen gegaan destijds en niks gevonden. Na een paar maanden was het ineens over. Ze is ook echt wel een beetje raar hoor [emoji38]

Smoushond schreef:Wacht ze op een kluifje ? [emoji6]

Nee, die krijgt ze zelden dus daar rekent ze zeker weten niet op

Nee, ik denk eigenlijk wel dat het een vorm van onrust is maar niet door beginnende dementie of specifiek ergens van geschrokken. Het is een beetje een aparte hond [emoji38] Haar zicht is prima, ook daar ligt het niet aan.
Ze doet het dus eigenlijk alleen wanneer ik niks doe. Als ik niet thuis ben of bezig ben in huis is er niks aan de hand. Zodra ik op de bank neerplof begint de onrust. Geen idee waarom ineens want ik kan erg goed niks doen en doe dat dan ook regelmatig, geen idee waarom dat nu ineens die onrust in haar wakker maakt

Verder lijkt er niks aan de hand, ze staat gewoon en loopt af en toe heen en weer. Als ik op sta rond de tijd dat we meestal voor de laatste ronde gaan is ze ook gelijk alert en lijkt ze opgelucht. Als de kat binnenkomt is ze gewoon blij en die begroeten elkaar zoals altijd. Overdag is ze normaal.

Ik denk niet dat ze geschrokken is van iets, als ze bang of zenuwachtig is gaat ze neusfluiten en dat doet ze nu, godzijdank, niet.

Het is wel een beetje een 'sorry dat ik besta' hond maar dit is echt afwijkend gedrag voor haar.

Sinds een aantal weken gaat Charlie 's avonds niet meer liggen. Ze blijft staan, loopt naar de gang en staat daar dan een tijdje loopt naar de keuken en staat daar dan een tijdje en loopt maar de woonkamer en staat daar dan. Soms staat ze ergens tegenaan te staren, een muur of tussen de eetkamer stoelen maar meestal gewoon in het midden van de ruimte. Ze lijkt niet de weg kwijt te zijn maar meer ongemakkelijk, als ik beweeg kijkt ze me hoopvol aan, weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Als ik haar roep voor een knuffel komt ze ook gelijk. Maar als ik haar aan de kant stuur omdat ze voor de tv staat doet ze alleen een paar kleine stapjes.
Overdag slaapt/ligt ze wel gewoon en lijkt ze nergens last van te hebben. Morgenochtend bel ik de dierenarts voor een afspraak om pijn uit te sluiten en dit gedrag te bespreken.
Charlie is, geschat, ruim 7 jaar. Zou dit beginnende dementie zijn of toch iets anders?