Een Hondenleven

En wat hier nog het meest apart is is dat alle honden die aangelijnd worden op een enkele uitzondering na gewoon super sociaal zijn. Wij lijnen al jaren aan voor een dame met drie honden. Een herder en twee middenslagjes. Bij het zien van elkaar gaat alles aan de lijn en passeren we netjes. Tot gisteren. Hoek om en in 1 seconde stond Guus oog in oog met de herder en de twee kleinere honden.

Guus is dan een sociaal wonder. Houdt zijn houding. Laat zich niet intimideren en kwispelt van vrolijkheid met ontspannen koppie. Blijken ze elkaar vreselijk leuk te vinden. De herder liep na enkele seconden alweer door maar de twee middenslagjes waren helemaal verliefd op Guus en piepten en kwispelen dat het een lieve lust was.

En wij maar jaren netjes aanlijnen voor elkaar. Zij deed het en wij deden het. Zo netjes zijn ze hier meestal.

Wat dit aangaat is Duitsland overigens wel een verademing hoor. Hier is ruimte en mensen die hier honden hebben hebben ook ruimte. Er lopen hier geen honden rond die thuis geen grote tuin hebben en ook rassen als Rottweilers en staffords worden hier ernstig ontmoedigd met 10 keer zo hoge hondenbelasting en de eis dat je een koophuis hebt etc.

Dat wil niet zeggen dat hier niks gebeurd maar de frequentie en de manier waarop mensen hier met hun honden lopen is wel echt anders.

En je komt nauwelijks honden tegen. Ik kan dagelijks een uur in het bos lopen en dan per week 6 honden tegen komen waarvan er 5 aangelijnd worden en luisteren en 1 een chihuahua is die met een enorme boog om je heen loopt.

Hier is de terror met name Nederlandse wielrenners en mountainbikers. Dat is echt een drama. Loop je door het bos en ineens komt er een heel peleton mountainbikers aan met 25 km per uur. Niet bellen en gewoon langs Guus racen die achter me loopt. Die staat dan in de berm los met zijn bruine kleur. Goddank is hij nu wat ouder en wacht rustig af. Levensgevaarlijk en ook in het dorp is het echt de hel met wielrennens. Achter elkaar groepen die schreeuwen en plastic wegsmijten. Ik mis daar een heleboel etiquette.

@Budkes jouw laatste zin springt eruit voor mij. Dat is echt hoe het werkt. Inmiddels wandel ik alleen met Guus en hij is veel socialer alleen. Plus hij is veel makkelijker te controleren alleen. Met Bas erbij is hij beschermend en lastiger want Bas is zijn alles.
En Bas is lastiger want die heeft een hekel aan teefjes.

Sinds ik met alleen Guus loop is ook de hyper kwetsbaarheid weg. Want Bas was echt kwetsbaar.

Met Guus kan ik dus heel goed het motto ik loop met mijn hond en niemand heeft last van mij aanhouden. Met als gevolg dat ook Guus zelf extreem relaxed is. Zodra je als baas controle gaat uitoefenen en zelf niet relaxed kan zijn om welke reden dan ook is je hond dat ook niet. Alles hangt of staat met je eigen rust en zelfvertrouwen en vertrouwen in je honden. Dan maakt het nauwelijks uit wat een ander doet.

Met Wuilus had ik dat ook want zij was een teef en in haar jonge jaren altijd de grootste en sterkste hond bij elke ontmoeting. En ze maakte nooit schade. Dat ze goed pittig was maakt dan niet uit. Want ze luisterde heel goed en deed dat alleen bij opgedrongen ontmoetingen waar ik niks aan kon doen. Dus ik was super relaxed met haar en zij dus ook. Maakte me echt geen reet uit of er een opgefokte Mechelaar kwam. Zelfs niet als die wilde vechten want mijn hond won toch en regelde het zonder bloedvergieten. Dus ik had geen stress dus mijn hond had geen stress. We regelden het wel.

De keren dat een hond aan kwam stuiven om de boel te escaleren was ik daar heel gemakkelijk in. Ik zei tegen de andere eigenaar dat die zijn hond NU moest weghalen of roepen en zo niet dan laat ik mijn hond los en regelt die het. Dat klinkt heel gek maar ik deed dan een stap naar achter. Klikte de riem los en zei ga maar kijken meisje. Doe je ding. En dan wist ik zeker dat ze die andere hond tegen de grond zou drukken en zou laten zien dat er met haar en naar mij helemaal niets te sollen was. Dat was echt de Bouvier in haar. Mega stabiel en mega dominant. En 45 kilo hielp ook. Ik bleef en was daar echt kalm bij. Als ik ho zei of kom hier stopte ze ook.

Enige wel vervelende situaties waren met bekende grote teven van gelijk kaliber. Waar ze een hekel aan had. Een enorme x mechelteef en een rottie teef. Als die in elkaars haren vlogen escaleerde het wel. Tot verwondingen. Maar dat was alleen bij die twee honden. Die kreeg ze er niet zomaar onder bij een toevallig treffen los.

Met Bas was dat anders en was het dus voor mij helemaal niet zo ontspannen. Zij was gespannen en luisterde niet altijd. En ze was extreem kwetsbaar bij grote honden wat mij spanning gaf.

Ik ben van mening dat stadsmensen hysterisch zijn. Ze gaan vol voor regels die in hun voordeel zijn maar lappen vervolgens alles aan hun laars als ze er last van hebben. Gewoon lekker laten gaan.

Ik laat Guus overal los. Losloop of aanlijn zal me boeien. Heb je een aangelijnde hysterische herder dan heb je van Guus geen last. Heb je een speelse leuke hond dan heb je van Guus plezier. En laat je je teringhond op Guus af stuiven dan trap ik hem in zijn bek. Zo simpel kan het zijn. Sinds ik zo leef heb ik nergens meer last van een etiquette zijn geweldig. Als je tussen gelijksoortige mensen bent.

Al eet je nog zo netjes in een sjiek restaurant. Altijd kan er een aso gezin dat aan geld is gekomen met smakkende kinderen over walgelijke onderwerpen gaan praten aan de tafel naast je. Je hebt niks aan afspraken in je eentje.

In Duitsland is de regel dat je je hond aanlijnt en vraagt of ze mogen ruiken als je dat al wil. 75% of meer houdt zich eraan. Ik woon bij de grens dus de Nederlandse mensen verpesten hier alles want die hebben overal schijt aan. Nou prima. Dan laat ik Guus los en lijn hem aan als de ander dat doet. En anders niet. En als je een teringhond hebt die Guus lastig gaat vallen grijp ik in. Ik lever hem zo bij je in. Goedschiks of kwaadschiks en zodra hij hapt trap ik hem in zijn smoel en hard.

En met echt asociale honden regel je het zelf maar met een muilkorf aan een korte lijn. Guus zal nooit naar zo'n hond gaan en ik lijn hem rustig even aan voor je gemoedsrust. Ik sta op geen enkele streep.

En over dingen gaan praten met wildvreemden en uitleg aanhoren waarom hij wel vervelend is en toch losloopt doe ik al helemaaaaal niet. Doorlopen en een sneer na kun je krijgen met je krijsende teringhond. Hou je hem netjes kort en sta jij in de berm in plaats van ik dan zeg ik dank je.

Ik vind het helemaal prima zo.