Een Hondenleven

CatnDog schreef: 10 jun 2026, 14:44 @Marc
Daar heb je zeker een goed punt. Je ermee bemoeien kan juist voor spanning zorgen. Verkeerd stemgebruik met name. Dus als er een interactie is, houd ik mijn mond.
Ook als de sociale interactie niet goed gaat. Dan grijp ik wel in. Maar in stilte.

Zelfs naast je hond gaan staan of aanlijnen kan de situatie een totaal andere afloop geven. Ik heb nu een hond die zowel aangelijnd als los prima kan ontmoeten. Maar ik heb hiervoor meerdere honden gehad die aangelijnd niet sociaal waren en los wel. Dichtbij bij niet sociaal en alleen of verder weg wel sociaal. Als baas ben je van enorme invloed op het gedrag van je hond. Zelfs al door er te zijn of een stap richting de andere hond te zetten.

Je bemoeien heeft vaak ook heel invloed op het verloop. Daarom dat ik soms vind dat je je hond ook moet vertrouwen. Cleo kwam ook altijd terug dus ze mocht gewoon los. Ze liep niet in 7 sloten tegelijk dus waar ruimte was mocht ze los. Er is altijd een risico maar alles voorkomen zou betekent hebben dat ze levenslang aan de lijn had gemoeten. Eva was onbetrouwbaar met mensen en dus ging ze los met muilkorf. Ze luisterde. Ze deed niet zomaar iets. En het moest rustig zijn.

Guus is met elke hond goed. Dus als er ineens honden zijn stap ik achteruit. De grootste kans op succes heb ik als ik hem vertrouwen geef. Laatst stond hij oog in oog met drie honden. Een Duitse herderreu met een borstel en twee teven. Als ik zou ingrijpen zou ik zijn sociale skills in de weg staan. Gekozen voor achteruit stappen en laten gaan. Hij stond zijn mannetje bij de reu. Staart hoog. Gaf geen centimeter toe dus was niet onzeker en opjaagbaar. De Duitse herder droop af. De teven vonden hem daarna geweldig. De reu stond elders te markeren en wij konden gewoon doorlopen. Natuurlijk vind ik dat eng. Maarja. Steeds vaker denk ik regel het zelf maar. De grootste kans op succes. Dat laatste vind ik het belangrijkste.

Je moet ook vertrouwen in je honden hebben binnen de kaders waarvan je weet dat ze het kunnen.
Ik vertrouw Guus heel erg maar niet als het op eten aankomt. Eten gaat boven alles en eten is helaas overal. In het bos. Poep. Overal. Guus verdwijnt regelmatig en dan zit hij gewoon diep in de struiken iets te eten. Ik heb er een spuug hekel aan maarja....niks aan te doen.

Op sociaal vlak vertrouw ik hem en dat is bijna altijd goed gegaan. Ik ben dus wel echt iemand die zegt vertrouw ook op je honden. Want als je alles beheerst leren ze zich nooit vrij op te stellen en ontstaat er spanning. Niet dat ik beweer dat jij dat doet hoor. Maar ik vind het dus soms wel goed om de mogelijkheden te laten ontstaan waarin ik kan zien hoe groot de rek is en wat de hond kan.

En ja. Heel soms gaat dat niet helemaal goed. Maar dat is dan pech.

Ik weet nu dat Guus bij kippen kan. In het hok. Los samen buiten. Omdat ik het gewoon bleef laten gebeuren. Ondanks dat hij kippen gepakt heeft en vanalles doodbijt. Hij kan nu ook los door parkjes met eenden. Doet gewoon niks meer.

Paarden idem. Eerst ging hij er achteraan. Nu durf ik hem mee te nemen in de wei. In de stal. Als het een paard is dat honden kent. Guus geeft niks meer om paarden. Zijn voor hem hetzelfde als een lantaarnpaal. Hij pist nog net niet tegen hun benen.....

Daarom probeer ik steeds dingen uit. Ik let dan wel op maar wil ook weten hoe hij het alleen doet. Daar kan ik dan daarna wat mee.

Als ik daar bovenop was blijven zitten had ik nooit geweten dat hij met elke hond kan. Elk paard. Pluimvee. Katten idem. In de tuin greep hij ze. Dus ik zat er bovenop. Nu laat ik hem en blijkt hij ze niet echt te pakken en zelfs gewoon goed met katten te kunnen. Als de kat blijft zitten snuffelt hij eraan en zijn ze hartstikke ontspannen een meter naast elkaar.