Een Hondenleven

Ik vind allebei mijn honden mooi, maar dat wordt vast beinvloed door het feit dat ik zo enorm gek op ze ben. Misschien is Lily het mooist. Ze is in ieder geval het best gebouwd. Ze heeft relatief een vrij lange rug, maar ze zit heel stevig in elkaar. Te bonkig voor een volle podenco, maar niks zit ´verkeerd´ en ze straalt zoveel kracht en gezondheid uit. Ondanks dat kan ze ook heel lichtvoetig zijn en springt ze moeiteloos op een hoge muur waar ze dan ook nog even overheen racet. Wat ik ook mooi vind, is dat ze zo perfect past in de natuur hier. Qua kleur, maar ook qua bouw. Als de begroeiing droog is, gaat haar kleur daarin op en ze beweegt zo makkelijk door stenig, onregelmatig terrein met stekelige struiken. Heel veel mensen vinden haar lichte ogen mooi. ¨Qué guapa!¨

Wat betreft ogen vind ik die van Alfil mooier, dat diepe bruin. Maar het is ook de manier waarop hij je aankijkt. Smelt. En ik vind zijn diepzwarte glanzende vacht mooi. Als hij op het strand kan rennen is hij in zijn element en op zijn mooist. Zo´n lange schaduw. Alfil is echter niet zo goed gebouwd. Hij heeft koehakken en ook zijn voorpoten staan wat raar. Plus een lichte onderbeet. Maar hij is me even lief.