Een Hondenleven

Ik verwacht dat over een paar jaar hetzelfde aangekeken wordt tegen castratie van een teef als tegen castratie van een reu.
Dan nog kan ik in beide gevallen begrijpen dat het soms beter is (zelfs als het gaat om 'gedoe': het bloed tegen het plafond) en ik denk ook dat gecasteeerde honden prima gelukkig kunnen zijn, maar als standaard ingreep ben ik geen voorstander.

Vrouwen bij wie de eierstokken weggehaald worden, krijgen tot hun 50e medicijnen om o.a. de volgende risico's tegen te gaan: depressie/stress, hartproblemen osteoporosis, geheugenverlies. Ik kan me niet voorstellen dat dat bij een ander zoogdier als een hond niet speelt.

Waarom wordt er, althans hier op het forum, vaak zo anders aangekeken tegen het casteren van een reu dan tegen het castreren van een teef? Dingen, als stabieler, meer rust in de kop, geen gedoe met reuen als ze loops zijn, spelen toch ook bij reuen? Nou ja, dat laatste niet natuurlijk, maar dat kun je vervangen met geen gedoe als er loopse teven in de buurt zijn. Waaerm vinden ´we´ dat dat allemaal dingen zijn die bij een reu horen, maar die schommelingen bij een teef vinden we minder essentieel. Ik ben wel benieuwd hoe daar tegenaan gekeken wordt.
Persoonlijk vind ik al dat gedoe er wel een beetje bijhoren bij een teef. Ook de stemmingswisselingen. Behalve als een teef echt enorme last zou hebben van schijnzwangerschap zou ik castratie overwegen.

Floortje schreef: 29 okt 2021, 14:34

Crutz schreef: 29 okt 2021, 14:02 De dames hier zijn natuurlijk ook voor de fok. Dus castratie is dan niet handig.

Nee, da's niet handig nee

Crutz schreef: 29 okt 2021, 14:02
Zijn ze niet geschikt of worden ze na de fok herplaatst dan gaat alleen de baarmoeder er uit. Geen kans op baarmoeder ontsteking meer maar wel hormonaal intact met alle voordelen daarvan voor de fysiek.

Maar dan ruiken ze nog wel lekker en zijn reuen opdringerig toch? Het scheelt natuurlijk ook hoe je hond is en hoe je ermee omgaat. Rakoes is klein en ik heb haar twee loopsheden geleden echt moeten redden van twee reuen die haar wilden verkrachten (haar echt boven mijn hoofd op moeten tillen). Een flinke mechel bijt wel van zich af, maar Rakoes begint echt niks tegen een labrador.

Wat een vervelende reuen. Ik herken het niet echt. Vlak voordat ze echt dekrijp is, vindt Lily reuen wel heel aantrekkelijk, maar de groterds toch iets te spannend als het menens wordt. Dan gilt ze een keer en stoppen ze eigenlijk altijd wel (en vervolgens zoekt ze ze dan weer op ). Lily zelf is irritanter als ze werkelijk dekrijp is. Wat dat betreft vind ik reuen dan nog best galant en meestal ook wel makkelijk mee te roepen door de baas.

Wat ik wel apart vind om te lezen is dat sommige teven bitchy worden vlak voor en tijdens de loopsheid. Lily is eigenlijk nooit een bitch, maar de weken voor de loopsheid móet elke hond aan haar snuffelen van haar en tijdens de loopsheid is ze boter

Lily (5) is niet gecastreerd en ik ben ook niet van plan het te laten doen. Enige nadeel vind ik het risico op BMO en mammatumoren.
Maar ik vind haar zo´n fijn karakter hebben en wil daar niet in lopen knoeien. Ze heeft ook best aanlag om dik te worden, dus dat is ook een reden om het niet te doen. Ook de andere functies van geslachtshormonen (buiten het krijgen van pups) spelen mee in mijn overweging.