Een Hondenleven

Ik heb al sinds 2004 mijn eigen ADL assistentiehonden opgeleid en daarbij is naast het samen werken ook heel veel ruimte voor het gewoon vrij zijn, Ik heb er bewust voor gekozen ze zelf op te leiden. De eerste was mijn griekse Zwerfhond die al wat adressen had gehad.
Daar heb ik zoveel van mogen leren. Inmiddels heb ik (helaas) net weer een opleiding afgesloten omdat mijn nog werkende hulphond overleed. Ik heb nu een jonge stuiterbal, ide het heerlijk vind om te werken en te mogen doen. DIe dus kort dingen voor mij doet en daarnaast veel mee gaat naar het bos, park etc en we zoeken nog een hobby. Jacht is niet echt zijn ding, detectie was snel bekeken dus movement puzzles is het nu en dat gaat goed. Ik wil geen hond die 24/7 aan het werk is,als ik hem nodig heb roep ik wel dat ik ben de gelukkige die me dat ook kan permitteren.
Verder zwemt hij in elke plas die hij tegen komt, reest hij met de dierenarts de praktijk door om maar iets te noemen en heeft hij echt alleen dat dekje om wanneer we in de winkel zijn en verder niet.
Mijn 1e maand evauatie als werkend team hebben we net gehad, over 2 maanden weer, en dan een half jaar en vervolgens krijgen we de jaarlijkse test.

Er is wel een wezenlijk verschil of de school een accreditatie heeft bij b.v. de ADI of niet.
Daar komt in het najaar meer over naar buiten met een grote campagne zodat mensen het verschil zien en ik b.v. niet meer in de clinch ga omdat iemand b.v. met een oude chihuahua in de winkel is die een labeltje "hulphond" op een geprutst tuigje heeft die mijn hond aanvalt en dan staat te lachen bijvoorbeeld.