Een Hondenleven

Bedankt

Loraine schreef: 02 mei 2023, 15:52
Ik verwacht eigenlijk wel dat daar binnenkort weer een hond komt, een leuk klein of middelgroot maatje.

Dit schreef ik 2 mei en afgelopen vrijdag kreeg ze haar nieuwe hond.
En nu klopt het weer, mijn moeder zonder hond hoort niet.
Ze gaf zelf al aan best een beetje vereenzamen als ze thuis was en ondanks dat ze Spike ontzettend mist stond haar hart weer open voor een nieuw maatje, geen vervanging maar opvolging.

Bedankt

Noor schreef: 02 mei 2023, 23:42

Loraine schreef: 02 mei 2023, 23:23 @Noor dat klopt zeker.
Het is gewoon een beetje zuur dat hij niet fluitend 12+ heeft mogen worden.
Dat gevoel slijt met de tijd wel weer en intussen zijn we vooral bezig met de leuke/fijne herinneringen ophalen met een lach en een traan.

Iedereen, nou ja elke goede hondenbaas , wil dat zijn of haar hond fluitend oud word en dat het dood gaan dan makkelijker is qua acceptatie, helaas gaat het vaak niet zo. De gemiddelde leeftijd van een ras/ type dat speelt dan mee in een verwachting of hoop, maar ziekte, zwaar leven en pech is vaker realiteit. Jullie spike heeft goede jaren gehad, zonder jullie was hij er wellicht allang niet meer geweest.

Dat houden we ook zeker in ons achterhoofd.

Hij heeft zijn nestbroertje ±8 jaar overleefd, die was met een omweg bij onervaren baasjes beland die hem wel dachten te kunnen opvoeden, uiteraard de genetische eigenschappen en het superfelle karakter daarbij negerend en dat is uitgedraaid op een bijtincident en vervolgens de blauwe spuit.
Spike heeft de mazzel gehad dat hij een totaal ander karakter had, veel zachter, rustiger, meewerkender zegmaar.
Ook vrij onzeker en daarin kon hij weleens fel zijn , vooral buitenlandse mensen reageerde hij op omdat die vaak bang zijn en raar gaan doen.
Dan pompte hij zich op, deed een diepe 'woef!' en degene die bang was rende dan weg waarmee Spike succes had in zijn gedrag.
Mijn moeder heeft daar altijd strak bovenop gezeten, zelf ertussen gaan staan, kort aangelijnd houden etc en hem gewoon niet vertrouwen met vreemde mensen.
Ik bedoel maar, een grote klapkaakmix die dergelijk gedrag vertoont maakt nogal wat indruk natuurlijk en mijn moeder besefte zich gelukkig heel goed wat ze aan de lijn had hangen.
Voor eigen volk, visite etc was hij superlief, de kleinkinderen konden hem bij wijze van spreken in de knoop leggen en hij deed nog niets.
Als hij de jongste hoorde zag je zijn kop helemaal oplichten, knettergek was hij met die smurf.
En met zijn ±40kg lag hij liefst bovenop je, lekker met die ellebogen in je ribben en intussen je hele gezicht aflebberen.

@Noor dat klopt zeker.
Het is gewoon een beetje zuur dat hij niet fluitend 12+ heeft mogen worden.
Dat gevoel slijt met de tijd wel weer en intussen zijn we vooral bezig met de leuke/fijne herinneringen ophalen met een lach en een traan.

Bedankt

Teckeltoos schreef: 02 mei 2023, 09:49 Die is met zijn dropneus in de roomboter gevallen met zijn logeerpartij.
Kan me voorstellen dat jij hem ook gaat missen.
Hij hoort gewoon bij je moeder te zijn als jij daar bent maar dat is nu een leegte.
Sterkte

Ik ga het knuffelen met een grote hond missen als ik daar ben en wsl ook het geplet worden omdat hij gewoon bovenop me gaat liggen als ik op zijn bank lig.
De momenten dat ik mijn middagdutje ga doen (maar alsnog niet slaap) en hij er gezellig bij komt liggen, genietend van het oortjes masseren en uiteindelijk naast me ligt te snurken.
Het gewoewoewoe omdat hij wat wil vertellen, de beduusde kop als één vd kleintjes op zijn plek ligt maar te schijterig zijn om ze gewoon aan de kant te duwen, de zoenen die hij gaf.
Het proberen tellen van alle sproetjes, wat nooit lukte want hij had er zoveel dat je uiteindelijk de tel kwijtraakte.

Het zal ontiegelijk leeg, kaal en koud zijn bij mijn moeder, hij was haar enige huisdier nadat we Bonnie een paar jaar geleden hebben laten gaan.
Maar Bonnie was bijna 17,5 jaar en ondanks dat dat gemis ook groot is hebben we er vrede mee omdat ze zo oud was.
De andere 2 en de kat wonen bij mijn stiefvader dus helemaal hondloos is ze gelukkig niet maar doordeweeks heeft ze nu geen huisdieren meer.

Ik verwacht eigenlijk wel dat daar binnenkort weer een hond komt, een leuk klein of middelgroot maatje.
Maar ik verwacht ook dat er bij mijn stiefvader over niet al te lange tijd een hondje minder loopt, Toby wordt dit jaar 15 en is dement, ziet en hoort steeds slechter en is een hondje vd dag aan het worden.

Bedankt.
Het logeren was wsl het beste wat hem kon overkomen na zijn vorige eigenaren.
Hij heeft altijd wel dingetjes eraan overgehouden maar daar was begrip voor en het werd begeleid waar nodig.

Vanavond is Spike, de hond van mijn moeder en wat we spottend mijn 'broer' noemden overleden.
Hij is 10,5 jaar geworden en was een hond met een verleden en aardig wat pech.
Zijn ouders zouden een Pitbull en een Stafford zijn geweest, wij vermoeden zelf dat er jachthond doorheen zat maar hij is ook weleens herkend als Poolse pitbull terriër.
Vanwege zijn ontelbare sproetjes hebben we er voor het gemak maar een pitmatian van gemaakt.
Uit het nest is hij met zijn nestbroertje bij een afschuwelijk huis terecht gekomen waar ze de honden mishandelden en zwaar verwaarloosden.
Spike kwam bij ons terecht als logeetje en werd niet meer opgehaald en na verloop van tijd waarin er uiteindelijk gezegd werd 'je haalt hem voor datum x terug of hij is van ons' en er niet gereageerd werd hebben we hem een jaartje naar mijn stiefvader verhuist en daar gezorgd dat hij gechipt, gevaccineerd en op onze naam geregistreerd werd.
Hij werd gecastreerd en kreeg een fikse nabloeding, paar jaar terug zat hij met acute pancreatitis (ofzoiets) en heeft op het randje gebalanceerd, de afspraak voor euthanasie stond al ingepland en toen knapte hij 1-2 dagen ervoor ineens op.
Dit weekend kreeg hij ineens neurologische verschijnselen.
Bij de afspraak dit weekend werden er gezwellen in zijn lijf gevoeld, we bereidden ons er al op voor dat het weleens tumoren konden zijn maar besloten even af te wachten tot hij weer opgeknapt zou zijn voordat we het verder zouden laten onderzoeken.
Vandaag viel hij om, kon dan niet meer overeind komen, zette iig 1 achterpoot niet meer netjes neer, liep dwars door de bloempotten, voerstandaard etc heen, drukte zijn kop tegen de muur, liet zijn urine lopen en was compleet gedesoriënteerd.
En waar het in eerste instantie nog enigszins oké leek te gaan verslechterde hij ineens heel erg en heeft mijn moeder vandaag besloten dat ze hem vanavond liet gaan.
Hij is rustig weggegleden in bijzijn van mijn moeder, stiefvader en stiefbroers.

Spike was een behoorlijke grote lummel, erg lomp maar zo groot als hij was, zo'n klein hartje zat erin.
Lieve Spike, Spijkertje, Sproetenmans met zijn zoenhoofd...