Een Hondenleven

Wel heel lief dat hij/zij ons allemaal het beste wenst met het opfoeduh van onze en/of andere honden..dan ben je een echte

het is vooral kenbaar maken wie ze zijn en waar ze horen denk ik.
Sommigen moeten dat continue herhalen en anderen hoeven dat misschien niet zo. Als de buuf met dr twee reutjes de deur uitliep dan kefte ze direct alles bij elkaar, alsof het hele straatje moest weten dat zij eraan kwamen, ofzoiets, ook veel onrustioge emoties misschien combinatie met de deur uitgaan.
Hier hoor ik ook vaak veel geblaf van het belgische asiel, en dat klinkt , vind ik, best stressend. Logisch ook wel, onbekende omgeveing voor veel honden, rangorde nog niet bepaald of steeds opnieuw, veel veranderingen. Ik meed dat bos altijd me Mo onbewust. Terwijl ze gewoon vast zitten, maar ik vond het erg stressend.

Marc schreef: 18 jun 2025, 16:08

Mo-yi schreef: 18 jun 2025, 15:58 Ik heb het altijd best wonderlijk gevonden dat Mo juist nooit blafte of loeide.
De achter buur-boer heeft erf waakhonden, en meerdere buurtjes met kleine hondjes die afgaan op elke vogel of kat en elkaar erin versterken. en een witte herder die hele dagen in het tuintje zat die kon ook flink bulderen. En Mo zat er dan tussen, pootjes over elkaar, wat te luisteren maar nooit meedoen.
Alleen in spel kon ze graag oeh-woehen

Cleo was precies zo. Die oehwoede als wij thuis kwamen of ze iets leuks ging doen als wandelen. Blaffen deed ze nooit zover ik me herinner en als ze het eens deed schrok ik er bijna van. Loeien deed ze eigenlijk overal wel om. In interactie met ons of de andere honden. Waken deed ze 0 en blaffen buiten of om iets nooit. Ben er van overtuigd dat zij een kruising husky podenco of husky galgo was. Met sterke neiging richting Podenco door de bouw en het uiterlijk. Maar ze had wel een klapoor en een ronde rug dus galgo kan ook.

Is wel heel fijn hoor,vond ik. Waken deed ze niet perse niet, in die zin dat ze wel alert was, ze hoort het wel als er iemand langsliep maar ze keek mij dan aan en als ik niet reageerde dan zakte dr hoofd ook weer en tukte ze verder. Visite is altijd feest en speciaal voor haar, dus dan wel de oeh-woehs dat was echt in haar blije moods. Ook als de keffers buiten voor haar neus stonden te keffen draaide ze dr hoofd om, onzinnige energie denk ik. Maar als ze stil werden en toch wilden snuffelen liet ze dat met zacht kwispelen toe. echt een zachtaardige communicatie en maakte zich gelukkig ook niet druk wat anderen om dr heen ergens van vonden. Bijtende kleine honden die in haar kont beten, of opdringere kleine reutjes die daar te onhandig wilden snuffelen dan ging ze zitten..zo klaar.

Ik heb het altijd best wonderlijk gevonden dat Mo juist nooit blafte of loeide.
De achter buur-boer heeft erf waakhonden, en meerdere buurtjes met kleine hondjes die afgaan op elke vogel of kat en elkaar erin versterken. en een witte herder die hele dagen in het tuintje zat die kon ook flink bulderen. En Mo zat er dan tussen, pootjes over elkaar, wat te luisteren maar nooit meedoen.
Alleen in spel kon ze graag oeh-woehen