Fonz was een Podengo, ±8 jaar oud toen hij 3 jaar geleden ons leven binnen kwam stappen en zich meteen in onze harten nestelde.
Hij kon met werkelijk alles en iedereen behalve knaagdieren.
Uitlaten door de kleinkinderen?
Kon gewoon zonder begeleiding oid, zelfs toen die pas 3 jaar waren.
Nieuwe hond of kat?
Schuif er maar bij.
Vrouwtje naar het werk terwijl ik er logeerde?
Je hoorde de voordeur dichtvallen en binnen een paar seconden plofte hij tegen me aan in bed om daar verder te snurken.
Loslopen?
Geen probleem, hij vermaakte zich wel en je hoefde hem hooguit een tweede keer te roepen als hij afdwaalde maar hij haalde geen rottigheid uit ofzo.
Hek van 50cm hoog?
Bleef hij netjes achter.
We grapten weleens dat als je een makkelijkere hond wilde, je naar de Intertoys moest.
Gewoon zo'n hond die overal kon aarden, gezellig meedraaide en hier en daar een grapje uithaalde, tegen je liep te wauwelen en met zijn mooie zwartomrande ogen waar je bijna in verzoop alles voor elkaar kreeg.
Wat begon als een simpele verkoudheid, eindigde in een dusdanig zieke hond dat verdere behandeling gewoon niet meer eerlijk was naar hem toe.
Het lichtje in zijn ogen was inmiddels gedoofd en hij was gewoon helemaal op.
Dag lieve, mooie rooie pluizebol, rust zacht...
