Een Hondenleven

Heerlijk hoor! Voor Brutus ook geweldig, dat het zo gaat.

Gefeliciteerd! Fijn dat het al soepel gaat. Is het de bedoeling dat hij buiten blijft of mag hij ook binnen bij de dames?

Ik heb het gemist denk ik, maar wat was de reden van herplaatsing?

Irma schreef: 18 sep 2026, 10:23 Heerlijk hoor! Voor Brutus ook geweldig, dat het zo gaat.

Ja ik ben er ook blij mee!
Hij lijkt heel ontspannen en tevreden te zijn.
Ik was net even met de kleintjes een rondje aan het doen en hij stond niet eens op. Blijft gewoon liggen met zo'n goedkeurende conciergekop. Haha.

Ik heb er natuurlijk wakker van gelegen en mezelf herhaaldelijk toe moeten spreken dat het heus wel goed komt maar dit gaat wel heel voorspoedig.

EchoMira schreef: 18 sep 2026, 09:59

Nanna schreef: 18 sep 2026, 09:50 Is dit nu de proefweek of blijft ie meteen?

Baas zei dat als het goed gaat hij gewoon mag blijven. En het gaat goed.
Hij ligt redelijk ontspannen te pitten in de bijkeuken.

Het is een blijver.

Wat heerlijk! Proficiat hoor, eens heel iets anders en oh wat leuk

Klinkt erg goed, fijn zo

Heeft hij vaker wel eens elders dan bij de baas gebivakkeerd? Kan me voorstellen dat het voor zo'n hond schakelen is, spullen van hem op een vreemde plek en baas weg..
Maar zo het leest, legt hij er zich vrij snel bij neer nu. Fijn dat het met de dames ook relaxed lijkt te gaan, dat scheelt voor jou ook weer.

Wat een schitterende hond
Heel veel geluk met Brutus!

Hij is wel erg mooi ook!

Hij is prachtig! Maar gelukkig ook prima in de omgang. Jij hebt geen last meer van ongewenste bezoekers haha. Wie daar langs loopt is gek

Hij staat trouwens erg lekker op zijn poten. Altijd fijn bij zware jongens.

Marc schreef: 18 sep 2026, 12:26 Hij staat trouwens erg lekker op zijn poten. Altijd fijn bij zware jongens.

Ja viel mij ook op!

Klinkt goed!

Ik vind het wennen aan een nieuw huis altijd sneu. Maar goed ik ben geen watje maar een enorme wat.
Komt natuurlijk gewoon goed.
Veel geluk met elkaar!

SuzanneS schreef: 18 sep 2026, 13:03 Ik vind het wennen aan een nieuw huis altijd sneu. Maar goed ik ben geen watje maar een enorme wat.
Komt natuurlijk gewoon goed.
Veel geluk met elkaar!

Het is ook vaak gewoon een beetje sneu. Maar gelukkig kan het daarna ook een verrijking worden.
De enige hond die echt geen problemen had met wennen hier was Guus. Die was meteen thuis. Bas voor zich gewonnen en klaar. Lekker naar het bos. Meteen loslopen. Die koos ook echt meteen voor mij nadat we hem opgehaald hadden. Dat was een eer voor me en daarom zijn wij nog steeds ondanks onze nukken twee handen op een buik.

Maar verder? Altijd enorm medelijden gehad met herplaatsers de eerste dagen. Zo sneu. Bas was totaal de weg kwijt en wilde alleen maar Merit.

Gekke aan Guus is dat het verder een heel trouw hondje is. Dus echt geen overloper of een hondje dat je zomaar af kan geven. Dat was echt een klik. Ik was verliefd op zijn uiterlijk en dat heeft hij gevoeld. Zijn karakter is helemaal niet altijd even leuk. Overal weerwoord op en super opdringerig en irritant. Maar dat vind ik niet erg omdat hij het is.

Wuilus was helemaal een drama. Die deed er maanden over om mijn hond te worden. Maar die was 6 keer herplaatst in haar 6 maanden dus die had in niemand meer enig vertrouwen. Die liep gewoon in een rechte lijn weg als ze los was en als ik te dwingerig werd beet ze me gewoon. Dat zou ik nu heel anders aanpakken overigens. Ik had er gewoon moeten zijn in plaats van me opdringen als baas.

Wat fijn dat hij zich al zo goed voelt. Klinkt goed hoor

Ik heb verschillende belevenissen erin.
Dat heeft wel te maken denk ik in wat de mindset van de hond is, en in hoeverre de relatie met een al dan niet aanwezige baas of mens/rescue was.

Bij Finn was het echt merkbaar dat zijn grond onder de voeten was weggeslagen, zijn basis zijn houvast was weg. Het was ook een karakter die voor je door het vuur ging, en echt trouw was aan een persoon.
In basis en met opgroeien ook prima leven, dus als een "Leider" of baas dan wegvalt, dan is dat voor zo'n type hond lastig te bevatten, zeker in begin.
Al was de basis van opvoeding dusdanig, dat hij de basis wel accepteerde, waardoor het voor mij als nieuwe eigenaar makkelijk was om op voor te borduren.

Jol vond het lastiger, omdat ze te maken kreeg met allerlei veranderingen maar wel min of meer in haar eigen omgeving bleef, maar met mij als nieuwe bazin en andere hond om mee samen te leven, veroorzaakte dat stress, error, en daar reageerde ze in eerste instantie niet zo fijn op, maar ook ik niet, en haar baas ook niet waardoor spanning tussen ons allemaal ontstond.

De buitenlandse dames kwamen weer heel anders binnen. Voor mijn gevoel waren die niet echt gehecht aan bepaalde zekerheid bazen of een eigenaar. Die leken bijna gewend om doorgegeven te worden. Zo heb ik dat ervaren althans met Gloor en Chaar.
Makkelijk meelopen, net zo makkelijk een plek in huis willen claimen, en met beleid ook wel bepaalde grenzen accepteren of willen leren.

Bluf was bluf, die zou naadloos in bepaalde huishoudens geplaatst kunnen worden. Dacht ik vaak omdat ze zo makkelijk voor mijn gevoel afstand had gedaan van een "vorig" leven toen ze bij mij kwam in een totaal andere setting dan ze gewend was.
Maar goed daar kwam ik op terug zelf toen ze me liet merken, wel degelijk bij mij te willen zijn.

Het is denk ik lastiger om een hond te laten landen op een nieuw adres/bij nieuwe eigenaar als de basis voor de hond goed is geweest en de band tussen baas en hond goed was.
Dan een hond te treffen die ergens komt en "proeft" dat het beter is dan waar hij of zij vandaan kwam.