Een Hondenleven

Wat een geweldige hond. Dit gaat wel echt weer een nieuw soort hondenbezit voor je worden denk ik.

Eerste dag was één groot succes! En ook een uitdaging.
Hij werd gebracht. Al vroeg.
Samen met de baas koffie gedronken en die ging toen weg.

Daar stond hij dan. In de herfstochtend. Die enorme kop omhoog en een zware, luide loei met een stoot ademdamp de stille lucht in.
Metéén verliefd. Wat een baas van een hond! 43 kilo waardigheid. Oerkracht.

Hij heeft gegeten en gedronken. Lekker gewandeld. Is natuurlijk nog zoekende en ik ook met hem maar oh wat een zalige, bijzondere hond!
Hij is ijzig kalm. Kijkt je recht aan op een manier die absoluut intimiderend zou kunnen zijn maar er zit totaal geen spanning in. Het is gewoon zelfverzekerdheid.
Ook zit er een soort oerverdriet in die blik die me enorm raakt maar dat wordt straks een prachtig gevoel, let maar op.

Hij is fantastisch. Wat een enorm bijzondere hond. Ik ben helemaal van de kaart.

Wel is het een enorme switch. Hij heeft een totaal andere energie dan de meiden, hij is niet van plan om zomaar genoegen te nemen met wat hij krijgt en laat zich ook niet afleiden met een kongetje smeerkaas of een grapje.
Hij is bloedserieus. Nul humor of speelsheid. Dat moet ik ook niet van hem verwachten want daar is hij ook niet voor aangenomen.
Het is een hond voor in de aziatische hoogvlakten en ik ben geen Djengis Khan
Daar ga ik aan moeten wennen. Het is echt een klus op zich. Komt goed. Niet vanzelf maar het gaat lukken, daar ben ik van overtuigd.
Als je krijgt wat je wilde moet je niet gaan janken dat het teveel is. Wordt vervolgd.

Het is een trekpaardhengst op een kinderboerderij. Dat wordt nog wat.

Super dat de eerste dag een succes was. Ik ben reuze benieuwd naar het vervolg.

Veelbelovende start!
Dat recht aankijken is zo fijn, zijn manier om jouw nieren te proeven en jou te leren kennen en verbinding te zoeken. Geen boodschap aan smeerkaas of andere omkooptechnieken.
Merlijntje is daar een meester in, diep in je ogen kijken. Ik houd er zo van, de zelfbewustheid die het uitstraalt. Het leidt altijd weer tot goede gesprekken tussen ons zonder woorden.
En zo gaan we ook met elkaar om, op gevoelsniveau.
Een vriendin van mij vond het doodeng, dat gestaar. Ze zei dat Merlijntje dwars door haar heen keek en voelde zich op de een of andere manier betrapt. Maar goed, enig neuroticisme was haar niet vreemd

Wauw. En meer woorden heb ik niet -♡♡♡

Wat mooi beschreven, veel geluk met elkaar!

Heel veel plezier samen.

Je hebt wel gekregen wat je wilde he? Nu nog een vorm vinden. Ik herken het gevoel van het hebben van heel veel hond van toen ik Wuilus nog had. Die was ook heel zeker van haar zaak. Als bij haar iets moest wat van haar niet hoefde was ze niet druk, niet boos en niet vervelend maar gewoon meer zo van "Oh ja? Wil jij dat of vind jij dat dat moet?". Ik zal er eens over nadenken. En hoe beter ik haar leerde begrijpen hoe soepeler de omgang verliep. Ik zorgde ervoor dat zij ook wilde dat het zo ging en dan ging bijna alles soepel. Ze was bij mijn pa heel anders. Veel agressiever en waakser. Bij mij kon ze wel met bezoek. Zolang ik haar maar een varkensoor gaf en zei dat ze als eerste het bezoek mocht keuren. Aan de deur. Ga maar kijken wie dat is.....en na het besnuffelen een varkensoor en een bergje lof en ze was ok met het bezoek.
Mijn pa moest haar aan de verwarming leggen aan een ketting want die durfde haar niet te laten snuffelen. Dus daarmee was er geen vertrouwen tussen haar en bezoek en dus accepteerde ze het niet in huis.

Zo zijn er duizend wegen naar Rome en die moet je met deze beer gaan ontdekken. Soms zijn het de kleinste dingen die je aan een zelfverzekerde sterke hond moet laten in plaats van sturen en overnemen die het verschil maken.

En soms moet je naar zo'n hond luisteren. Accepteren dat hij iets niet wil juist om de band en het onderlinge gevoel goed te houden. Wuilus wilde geen vreemden boven haar. Dus over haar heen hangen of stappen was niet ok. Behalve ik. Als dat het was. Prima en mijn taak om dat te voorkomen. En vreemden mochten geen harde geluid maken of wilde bewegingen. Ook prima. Daar werkten we niet aan dat was zo.

Dat waren mijn taken om daar op te letten en te sturen in gezelschap. En daardoor werd ze steeds liever en milder. Maar je kon absoluut niet alleen in huis komen. Dus minder waaks werd ze niet.

Ik denk dat zoals iemand eerder schreef je nu een heel andere tak van honden houden bent begonnen. Lijkt mij ook een hele interessante tak. Ik wil dat ook wel eens meemaken. Wuilus was misschien wel een aparte tak maar verre van een kuddehond of berghond.

En een tibetaan is toch een Aziaat en een berghond en een kuddehond in een. Ik denk dat je rekening moet houden met allerlei eigenschappen. Van chow chow eenkennigheid tot kuddebewakers bescherming tot zelfstandigheid. Eigenlijk een heel ander dier dan je gewend bent met de afhankelijkheid en gevoeligheid van de normale huishondtypes.

Super benieuwd.

Mooi beschreven Martijn, zo'n zelfstandig wezen. Koesteren en invoelen.
Eigenlijk, het mooiste wat er is zo'n (oer)hond.

Tibetanen nemen geen commando’s aan. Die regelen alles zelf en willen gerust samenwerken maar onder condities. Niet gaan lopen schaven maar heel langzaam kneden in de gewenste richting. En altijd respect hebben. Zorg dat hij jouw beslissingen vertrouwt.
Hij heeft maar geboft met zijn nieuwe te bewaken terrein en jou als baas. Gaat helemaal goedkomen.

Daar aan moeten wennen is logisch en heel herkenbaar.
Dat komt wel goed omdat je je bewust bent van het totaal andere soort energie.
Zijn er bepaalde woorden (geen commando's, maar woorden om contact te maken) bekend?
Had de vorige baas die in gebruik?
Dat zou je een beetje kunnen helpen in de goede richting?

Hij klinkt uit jouw beschrijving als een dijk van een hond.

ranetje schreef: 19 sep 2026, 10:54
Zijn er bepaalde woorden (geen commando's, maar woorden om contact te maken) bekend?
Had de vorige baas die in gebruik?
Dat zou je een beetje kunnen helpen in de goede richting?

Dat helpt niet in de goede richting, zeker niet in deze fase van aftasten.
Bij een kuddewaker praat je niet met je stem, maar met je houding en je energie. Verbaal contact zoeken haalt de hond nu uit zijn natuurlijke afstemming

Wat een prachtige hond, en wat een geweldige match! Ik denk dat jullie boffen met elkaar. Ik ben heel benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.

Josefien schreef: 19 sep 2026, 11:05

ranetje schreef: 19 sep 2026, 10:54
Zijn er bepaalde woorden (geen commando's, maar woorden om contact te maken) bekend?
Had de vorige baas die in gebruik?
Dat zou je een beetje kunnen helpen in de goede richting?

Dat helpt niet in de goede richting, zeker niet in deze fase van aftasten.
Bij een kuddewaker praat je niet met je stem, maar met je houding en je energie. Verbaal contact zoeken haalt de hond nu uit zijn natuurlijke afstemming

Ik denk dat dit stiekem voor elke hond geldt. Maar wij hebben de meeste rassen extreem flexibel gefokt. En ze dingen aangeleerd.
Ik praat nooit meer met Guus buiten. Heel soms vraag ik iets van hem. Sinds ik dat doe is hij veel gemakkelijker. Ik ben er. Altijd. Dat is wat hij nodig heeft. Gebrabbel geeft discussie.

Mijn partner praat wel. En Guus is veel drukker en verwarder bij hem. Hij gaat altijd bij mij liggen en voelt precies aan hoe hij de meeste harmonie tussen ons veroorzaakt.

Ik ben vannacht een paar keer gaan kijken. Kijk hij me aan van "wat kom je doen?"
Gewoon los bij de achterdeur liggen is geen probleem. Dat geloof ik verder wel, die gaat nergens heen.

Net gaan wandelen met de auto. Dat vondt hij wel even spannend. Piepen en bezorgd kijken. Dat had de baas al gezegd. Hij associeert de auto met de dierenarts of iets anders moeilijks.
Lekker in het bos gelopen en dat was bedaard en soepel. Prima riemgedrag.
De terugrit was al veel beter en hij vond het zichtbaar leuk om weer thuis te zijn dus een beginnetje van binding met de plek is er al.
Hij heeft even rondgekeken en is weer op zijn post gaan liggen.

Josefien schreef: 19 sep 2026, 11:05

ranetje schreef: 19 sep 2026, 10:54
Zijn er bepaalde woorden (geen commando's, maar woorden om contact te maken) bekend?
Had de vorige baas die in gebruik?
Dat zou je een beetje kunnen helpen in de goede richting?

Dat helpt niet in de goede richting, zeker niet in deze fase van aftasten.
Bij een kuddewaker praat je niet met je stem, maar met je houding en je energie. Verbaal contact zoeken haalt de hond nu uit zijn natuurlijke afstemming

Meer dan even de aandacht trekken bereik ik verbaal niet.
Hij mag niet zelf uit de auto springen dus ik hou hem met de hand tegen en dat accepteert hij perfect. Instructies als "wachten" of "zit" gaan hem absoluut niet worden denk ik.

Ik ga wel ja en nee formeel aanleren en komen voor een voertje aanleren. Hoeft niet goed maar a.le beetjes helpen.
Verder wordt het vooral vaste rituelen uitvoeren denk ik.

Marc schreef: 19 sep 2026, 11:40

Josefien schreef: 19 sep 2026, 11:05

ranetje schreef: 19 sep 2026, 10:54
Zijn er bepaalde woorden (geen commando's, maar woorden om contact te maken) bekend?
Had de vorige baas die in gebruik?
Dat zou je een beetje kunnen helpen in de goede richting?

Dat helpt niet in de goede richting, zeker niet in deze fase van aftasten.
Bij een kuddewaker praat je niet met je stem, maar met je houding en je energie. Verbaal contact zoeken haalt de hond nu uit zijn natuurlijke afstemming

Ik denk dat dit stiekem voor elke hond geldt. Maar wij hebben de meeste rassen extreem flexibel gefokt.

Ik praat eigenlijk ook nooit tegen de honden. Hooguit roepen dat ze moeten komen.
Verder worden ze er eigenlijk alleen maar heel druk van. Nou loop ik dat risico met Brutus nog niet, dat drukke. Haha.

Hij komt als ik hem roep en neemt iets lekker van me aan. En als hij in de weg ligt staat hij op zodat ik er langs kan want over hem heen stappen vinden we allebei niet fijn.
Dat is voor nu even eer genoeg.

Nanna schreef: 19 sep 2026, 09:43 Tibetanen nemen geen commando’s aan.

Ik denk oprecht dat hij niet eens snapt wat je bedoelt met "jij moet x/y/z voor me doen'. Het is nog niet eens dat hij weigert. Het komt niet eens aan.

EchoMira schreef: 19 sep 2026, 12:39

Marc schreef: 19 sep 2026, 11:40

Josefien schreef: 19 sep 2026, 11:05

Dat helpt niet in de goede richting, zeker niet in deze fase van aftasten.
Bij een kuddewaker praat je niet met je stem, maar met je houding en je energie. Verbaal contact zoeken haalt de hond nu uit zijn natuurlijke afstemming

Ik denk dat dit stiekem voor elke hond geldt. Maar wij hebben de meeste rassen extreem flexibel gefokt.

Ik praat eigenlijk ook nooit tegen de honden. Hooguit roepen dat ze moeten komen.
Verder worden ze er eigenlijk alleen maar heel druk van. Nou loop ik dat risico met Brutus nog niet, dat drukke. Haha.

Hij komt als ik hem roep en neemt iets lekker van me aan. En als hij in de weg ligt staat hij op zodat ik er langs kan want over hem heen stappen vinden we allebei niet fijn.
Dat is voor nu even eer genoeg.

Geen enkele primitief pratende hond vindt dat fijn. Wuilus trok dat ook niet. Wel van mij uiteindelijk. Net als voorover buigen of de nek vasthouden. Te sterk gesproken boodschap van dominant handelen. Cleo liet die taal goed zien. Geen van de honden mocht over haar heen staan of stappen. Dat was respectloos provoceren. Ik zou pas over hem heen stappen als hij jou 100% vertrouwt en je extreem duidelijk hebt dat er over rangen en standen geen enkele discussie bestaat. Want precies dan ontstaat die discussie. En je hebt grote kans dat dat moment nooit komt dus als jij hem kan bewegen op te staan is dat ideaal.

Marc schreef: 19 sep 2026, 12:47 Ik zou pas over hem heen stappen als hij jou 100% vertrouwt en je extreem duidelijk hebt dat er over rangen en standen geen enkele discussie bestaat. Want precies dan ontstaat die discussie. En je hebt grote kans dat dat moment nooit komt dus als jij hem kan bewegen op te staan is dat ideaal.

Hij voelt de spanning zelf aan en wijkt. Dat is prima. De discussie is dus eigenlijk al voorbij.

Vooralsnog lukken mijn blufpogingen en vindt hij me de moeite waard om rekening mee te houden.

Wat is hij mooi Veel plezier met elkaar.

"oerverdriet in die blik" oh dat raakt me, en herken dat van mijn eerste hond. Maar zoals je al schreef, dat gaat veranderen zodra hij geland is, en weet wat hij aan je heeft.
Klinkt als een bijzondere hond, die je nu al enorm raakt. Voor zijn oude baasje denk ik ook fijn gevoel als je een update geeft.