Een Hondenleven

Ja, als hij echt hetzelfde zou zijn dan zou ik Doran graag klonen. Dat was echt mijn, in alles perfecte hond

Ik zou wel weer heel graag een Belle willen

Op het moment zou ik geen hond klonen. Hoe leuk ik Kleine Boris, een kruising Schnauzer x Maltezer, van mijn ouders ook vindt, het is niet een hondje dat ik zelf zou kiezen. Grote Boris, de Rottweiler, was ook een geweldige hond en had ik graag vanaf pup af aan gekend. Maar ik wil niet zo'n grote hond.

Ninthe en Noa heb ik bewust uit de fok gehouden/gehaald (bedoeling was fokken, nooit gedaan) omdat ik het karakter niet goed genoeg vond. Ninthe matchte ook absoluut niet met mij en de rest van de dieren, terwijl het wel een ontzettend lief dier was, maar met 5 doodgegaan aan kanker. Noa blijkt een aangeboren progressieve hersenaandoening te hebben en is stervende met 6, hoe onwijs veel ik ook van haar geleerd heb en hoe erg het ook mijn zielsmaatje is, hoop ik nooit meer zo'n belastende hond te hebben. Ik heb er een enorm hoge prijs voor betaald, o.a. met eigen mijn gezondheid.

En dus heb ik 4 honden, en niet één waarvan ik een kloon zou willen.

Ik zou Foxy willen klonen. Foxy was de hond van mijn zoon, ze kwam in een moeilijke periode en is jarenlang een geweldige steun geweest. Foxy was geweldig en ging onverwacht te vroeg dood vanwege een acute leverontsteking. Haar overlijden was voor het hele gezin een enorme klap.
Ik gun mijn zoon zijn hele leven een Foxy, maar er was er maar één van.

ik moet er niet aan denken om 1 van de honden te klonen.

Nee... geen enkele of allemaal

En hoeveel ik zeker de twee voor mica gruwelijk mis, kan ik niet 1 van de 2 clonen, die twee die hoorde bij elkaar. En dan uiteindelijk weer los moeten laten... nee

Ik zou ook mijn huidige hond niet kunnen of willen missen en daar kan geen tweede bij...

Mijn allereerste hond Zoë, een American Akita.
Maar mag ik dan het uiterlijk wel een beetje bijstellen. Ze was te klein en te smalletjes, maar het karakter was fantastisch.

Ik wil meerdere honden klonen.

Dapper, een stafford/border terrier. Een klootzak met andere honden maar daar kan ik tegenwoordig wel mee leven. Maar wat een diep talent om te hechten met mensen. Hij had altijd iedereen om zijn vinger.
Superleuke hond om naar te kijken ook. Precies wat je van een borderterrier/staff verwacht maar dan met een heel gave leeuwenmanen. Een gespierde nek vol glanzend stekelhaar en ronde ogen waar je meteen iets bij voelde.

Mira wil ik ook klonen, gewoon dat ik dan nooit meer zander hoef. Dat is met afstand de liefste hond die ik ooit gehad heb of ooit gekend heb. Ze is alleen maar hechting en daar windt ze geen doekjes om. Een soort Jomanda maar dan zonder aanstellerij. Nou ja, andere aanstellerij dan.
Het lijkt me interessant om te zien of haar kloondochters dat ook zouden hebben. Haar moeder heeft het wel. Het is een bepaalde aangeboren neiging.
Mira is belachelijk sociaal met mensen omdat ik alleen woon en haar dus van jongs af aan al elke werkdag onder de mensen heb en dat zijn ook best bijzondere mensen vaak. Bijzonder als ik getikt.
Dat is natuurlijk niet erfelijk dus dat pakt een kloon ook niet mee.

En dan is er Eva. Met haar heb ik het moeilijk gehad. Het was een moeilijke hond. Ook weer heel lief maar ze was gewoon zo scherp als de tering.
Als er iets gebeurde dat ze niet leuk vond ging ze gewoon meteen bijten. Als hele jonge pup al. 10 hing met 10 weken al vol in de handen van een aaimevrouw bij de albert heijn. Bloeden hoor! Niet normaal.
Vroeger was dat echt "een valse hond". Nu is het een hond die gewoon doorgefokt is op agressie naar vreemde mensen. Dat is bij de belg en zeker de laekense niet erg zeldzaam.
Dat deel zou ik dan ook niet terug willen.
Maar het was ook een geweldige werkhond. Die leefde er voor om samen met je moeilijke dingen op te pakken en dat vind ik heel erg leuk.
Ik zou haar zo weer terug willen als ik er tijd voor zou hebben.

Type kudde en huisbewaker met het hart van de Roma Mastin, en de conditie van de berghonden

Ik denk dat zo'n gekloonde hond nooit helemaal hetzelfde zal zijn, net zoals een genetisch identieke tweeling nooit helemaal hetzelfde is. Ik wilde geen Labrador meer na Gollum omdat ik bang was om teveel te vergelijken, dat zou nog meer zijn als het een kloon was denk ik.

Ik zou het niet willen, dan zou ik te veel gaan vergelijken.
Als het kan wil ik m'n hele leven Donner bij me houden.
En er zijn dingen die ik zo anders zou doen aan het eerste jaar met hem, maar sinds z'n tweede verjaardag is hij zo stabiel, zo volwassen, elke paniekaanval tackelen die ik heb en vooral altijd leuke dingen willen doen en met me mee willen... Daar ben ik over 25 jaar nog niet eens klaar mee denk ik

Ik zou Lily willen klonen. Ze leeft nog, maar heeft zoveel angst als er mensen in de buurt zijn. Als ik alleen ben thuis met haar is ze zo enorm speels en knuffelig en gewoon geweldig. Die big smile van haar is super. Ik zou zo graag willen zien hoe ze zou zijn zonder getraumatiseerd te zijn.

Nee, ze zouden naar mijn idee toch niet helemaal hetzelfde zijn.

Niet. Ze hoorden ieder bij een bepaald stuk van mijn leven, ze zijn weer gegaan en het is goed zo.
Een volgende hond zal weer zijn eigen persoonlijkheid meebrengen, dat heb ik liever dan dat ik ga zoeken naar een herhaling van een vorige hond.

Mijn eerste Australian Cattle Dog, wat had ik hem nog graag bij me gehad. Helaas werd hij maar 5. Zo'n stabiele hond, zo clownesk en zo inventief. Ik zou hem wel terug willen maar dan zonder zijn ziekte.

Ik heb van al mijn honden gehouden, maar mijn Bonnie was mijn once-in-a-lifetime-hond. Zo'n speciale band met een hond heb ik nooit eerder en nooit meer daarna gehad.
Ik hou helemaal niet van klonen maar als het kon zou ik in de verleiding komen om haar weer terug te halen....

Simone
Met afstand de leukste Teckel die ik ooit gehad heb.

Pauline schreef: 14 sep 2021, 18:39 Niet. Ze hoorden ieder bij een bepaald stuk van mijn leven, ze zijn weer gegaan en het is goed zo.
Een volgende hond zal weer zijn eigen persoonlijkheid meebrengen, dat heb ik liever dan dat ik ga zoeken naar een herhaling van een vorige hond.

Dit.
Bobbie is onze tweede hond en ik mis Banjer nog steeds. Maar het feit dat het alle twee geweldige honden voor ons zijn, met veel overeenkomsten - gezellige, lieve, makkelijke hondjes - maar toch ieder hun eigen karakter, maakt het ook leuk vind ik.

Ik zou dus niet kunnen kiezen, maar Het is ook niet nodig. Banjer was toen geweldig, maar Bobbie is dat nu ook.

Penny, zonder twijfel. Ik mis Sacha en Chester ook enorm, maar die zijn beide oud geworden en hebben in mijn beleving hun leven voltooid.

Penny is 7 maanden geleden zo abrupt uit mijn leven gerukt, nog maar 8 jaar oud, daar heb ik nog steeds veel moeite mee. Mis haar nog elke dag. Dus als ik haar kan terughalen (dat liever dan klonen want wil wel graag dezelfde ), heel graag. We hebben echt nog wat jaren te gaan.

Een echte kloon zou ik niet willen, maar even een wondertje op bestelling dat ik een vroegere hond terug mag halen en haar tot ik mijn hoofd neerleg bij me mag houden? Dan wordt dat SuperSpookje, met stip. Ik heb veel honden gehad, van sommige gehouden, van andere héél erg gehouden, van een paar súperveel gehouden - en dan komt Spookje. Die was/is met geen pen te beschrijven, had geen enkele eigenschap die ik niet wilde en alle eigenschappen die ik wel wilde. Bij mij geboren met de 'verkeerde' kleur voor wat ik dan wilde, enige teefje in het nest dus keuze had ik niet, en toch de match van de eeuw geworden : griezelig slim, had a l t i j d haar 'antennes' op mij gericht zonder te claimen of te aanwezig te zijn - een tweeëenheid zonder weerga.

Ik heb dochters, kleindochter, achterkleindochter, achter-, achterkleindochter en achter-, achter-, achterkleindochter van haar (gehad),met sommige van hen ook een superintense band, maar geen enkele deed me ook maar in de verte terugdenken aan Spook.

Babs is mijn eerste eigen hond maar als zij er over een aantal jaar niet meer is zou ik haar niet willen klonen.
Genetisch gezien is het dan wel dezelfde hond maar qua karakter hoeft dat natuurlijk helemaal niet zo te zijn.
Dan zit je dus met een hond die er precies uitziet zoals de hond waar je zo van hebt gehouden maar die het toch net niet is.
Nee ik geniet van Babs zolang ze er is maar klonen zou voor mij geen optie zijn.

Mijn Romy. Maar dan niet als kloon maar gewoon weer terug.