Een Hondenleven

Hier loopt ook een man in het bos met een tweetal best wel pittige hondjes. Een Jack en een kleine Podenco. Bas en Guus stormen daar op af en dan gaan ze met zn vieren op een rijtje snoepjes aannemen. Met veel gedreig en gegrom maar die man zegt dat het goed zal gaan. Ik laat ze maar na 10 keer. Maar ik vind het zeker niet fijn. Ze komen ook niet meer als ik dan roep. Het geeft gewoon gedoe.

Commando's geven herken ik dan weer niet.. ja soms dat halfslachtige LOS LOS, omdat ze speeltje wat Aki bij zich draagt ongevraagd willen gaan gooien of zo

"Dus mensen zijn raar. Maar er zijn vast nog veel raardere mensen die ik nog niet tegen ben gekomen dus ben benieuwd "

Raarste en zeer ongewenste vond ik dan wel de keer dat ik ergens stond en Aki zijn aandacht door iemand achter me werd getrokken. Hij zat die man een beetje dom aan te kijken, maar die bleek dus te wijzen naar een klein hondje ergens verderop onderwijl "pak hem, pak hem hoorrrr!" te sissen.

Dan spoor je toch niet ..

Ook met opgeschoten jongeren meegemaakt trouwens, die stonden wat maf te doen richting Aki en ineens werd een van de jongens geduwd richting Aki onder mom ook van Pak hem!
Je maakt soms bijzondere dingen mee.

Oja, dat commando’s geven aan andermans honden. Het gebeurt niet vaak en de honden die ik nu heb zouden het gewoon uitvoeren denk ik.
Atoq werd daar boos om. Niet dat ie zou gaan bijten maar hij ging dan aanblaffen en/of zich dreigend opstellen.
Ik vind het vooral bij dierenartsen heel storend als de arts of assistente een zit gaan vragen op de tafel. En dat heb ik best vaak gezien. Die hond voelt zich al ongemakkelijk of juist superblij op de tafel. Moet ie ineens gaan zitten. En dan blijven aandringen waardoor de stress of de opwinding juist toenemen.

Sirene schreef: 09 feb 2025, 13:02 Oja, dat commando’s geven aan andermans honden. Het gebeurt niet vaak en de honden die ik nu heb zouden het gewoon uitvoeren denk ik.
Atoq werd daar boos om. Niet dat ie zou gaan bijten maar hij ging dan aanblaffen en/of zich dreigend opstellen.
Ik vind het vooral bij dierenartsen heel storend als de arts of assistente een zit gaan vragen op de tafel. En dat heb ik best vaak gezien. Die hond voelt zich al ongemakkelijk of juist superblij op de tafel. Moet ie ineens gaan zitten. En dan blijven aandringen waardoor de stress of de opwinding juist toenemen.

Mo gaat die tafel niet meer op, hoeft van mij niet. Laatste keer, was ze niet oke en wankel, moest ze die tafel op, deed ze twijfelend maar braaf..toen lukte het bloedprikken niet en Mo wilde echt weg nu..deed het allemaal alsnog netjes. Liep de d.a en assistente ineens de kamer uit, ik had haar alleen vast, maar ze was vastbesloten te kijken wat ze gingen doen, wilde omdraaien, ik hield haar tegen, wurmde zich onder mn arm door en lag toen in spagaat op de hoge tafel.
Dus dat gaat de oma niet nog eens doen, ze gaan na al die jaren mocht het nodig zijn zelf maar een door de knieen dan

Izzy trekt het grootste publiek omdat ze klein en schattig oogt. De teleurstelling is ook groot als ze snept. Dit doet ze overigens alleen bij volwassenen, kinderen is nooit een probleem.
Droef trekt vaak stevige mannen aan maar ook dat wil wel wisselen. Soms liggen mensen gewoon languit met hem op de grond te rolle bollen. Gelukkig is Droef schijtmakkelijk daarin en als hij een keer geen tijd heeft loopt hij gewoon door en doet alsof hij doof is.
Roderick trekt en wisselend publiek, mensen hebben altijd de neiging hem te benaderen alsof hij een bange hond is en daar gaat hij zo lekker in mee, loopt ie ineens rond met samen geknepen billetjes terwijl je hem echt niet zo hoeft te behandelen maar een lage staartdracht vraagt daarom of zo. Tot hij ziet dat je wat te vreten heb, dan gaat hij keurig zitten met zijn dankbare pootje omhoog en zijn alle manieren daarna ineens weg.

Meeste bezoek hier thuis weet dat Droef allergieën heeft dus houden hier wel rekening mee qua eten maar zelf schuif ik ze geregeld wat toe en dat mag mijn bezoek dus ook. Ik doe het ook bij andere. Op straat wat minder en meestal (zal het vast ook wel eens niet vragen zoals tijdens de whippet wandelingen) alleen na toestemming van de eigenaar als de hond zo ongeveer in mn jaszak zit met z'n neus.

Het meest bijzondere was vorige week. Ik liep met Droef en Izzy richting huis en moest een bruggetje over. Daar was een stel met hen vers geboren nageslacht wat foto's aan het maken. Loop ik die brug op duwen ze die fucking baby bij Izzy en Droef in hen gezicht. Ik dankte god op mijn blote knieën dat mijn honden geen lijers zijn als het op kinderen aankomt en ondertussen moest ik lachen want Droef wilde wel ff aan de baby ruiken dus die zat onder de kwijt. Wat mankeert mensen nou weer om zoiets te doen.

Ik aai zelf ook nooit andermans honden, tenzij ze zelf aangeven dat ze dat heel gezellig zouden vinden en zelfs dan zou ik er eerder voor kiezen om wat te zeggen dan om direct te aaien. Zelfs de hond van een vriendin aai ik eigenlijk niet tot zelden. Ten eerste is het haar hond en ten tweede zie ik aan hem dat hij het leuk vindt om gewoon wel even in de buurt te komen, maar helemaal niet vraagt of ik hem aai. Waarom zou ik dat dan doen? Zij aait Zeno overigens wel, terwijl ik aan Zeno zie dat het van hem niet hoeft. Blijkbaar vinden mensen het aaien voor zichzelf belangrijker dan voor de hond.
Ik heb ook nooit voertjes/lekkers bij me, dus ik voer andermans honden ook niet.
Ik houd ook niet van gebedel, dus Zeno krijgt ook nooit wat van tafel. Ik vind dat heel ontspannend. Zeno verwacht ook niets.

Toen Zeno nog een pup was, wilden mensen hem actief benaderen en voertjes geven. Zeno wordt heel erg hyper opgewonden van lekkers. Het is gewoon geen goed idee. Die mensen vinden dat natuurlijk wel leuk: o, die hond wordt blij en vindt mij ook leuk. Maar wederom: ze denken dan meer aan zichzelf, dan aan de hond.
Dat actieve benaderen is gelukkig vrijwel volledig gestopt sinds hij volwassen is. Ik heb geen kleine schattige hond. Ook geen grote, maar het blijft een zwarte herder.
De reactie van mensen op Zeno verschilt per persoon. De overgrote meerderheid reageert niet op hem. Die lopen gewoon door (zonder grote boog om hem heen; dus hij schrikt niet enorm af).
Sommige kleine kinderen vinden hem eng. Gisteren nog eentje.
Er is een enkeling - zo'n hondenknuffelaar - die actief toenadering zoekt en wil aaien of lekkers geven. Dat is vrij uitzonderlijk.
Ik ben wel blij met de huidige verhoudingen (kans 1:zoveel dat iemand toenadering zoekt), want ik zou zelf dus ook niet zo snel interactie zoeken met een vreemde hond en Zeno vindt geaaid worden niet fantastisch. Aandacht of lekkers vindt hij wel leuk, maar hij zit niet op handtastelijkheid te wachten.
Lokkende mensen (of mensen/kinderen die naar hem blaffen) zijn ook een uitzondering, maar Zeno reageert daar meestal niet enorm op. Dat zou hij alleen doen als hij zo iemand dan echt leuk vindt en hij vindt niet iedereen spontaan leuk.
Mensen die commando's geven kom ik eigenlijk nooit tegen. Het zou me niet eens verbazen als Zeno dan nog braaf zou luisteren ook. Hij vindt dat wel leuk, gehoorzaamheid.
Je hebt ook nog een groep mensen die debiel reageren. Ineens gaan schreeuwen ofzo. Zeno reageert daar niet sterk op.
De meest vreemde persoon die ik ben tegen gekomen is een jongeman die Zeno van me wilde kopen.

Sirene schreef: 09 feb 2025, 13:02 Oja, dat commando’s geven aan andermans honden. Het gebeurt niet vaak en de honden die ik nu heb zouden het gewoon uitvoeren denk ik.
Atoq werd daar boos om. Niet dat ie zou gaan bijten maar hij ging dan aanblaffen en/of zich dreigend opstellen.
Ik vind het vooral bij dierenartsen heel storend als de arts of assistente een zit gaan vragen op de tafel. En dat heb ik best vaak gezien. Die hond voelt zich al ongemakkelijk of juist superblij op de tafel. Moet ie ineens gaan zitten. En dan blijven aandringen waardoor de stress of de opwinding juist toenemen.

Weet jij waarom sommige honden daar zoveel moeite mee hebben? Wuilus werd er ook heel vervelend van. Je kon haar aaien, voeren, met haar wandelen zelfs maar geen commando geven. Met vreemden was alles gelijkwaardig en op vriendschappelijke basis. Niet op baasje vs slaafje. Daar werd ze echt heel vervelend van. Super dominant en echt getriggerd om die strijd aan te gaan. Bij mij en bij wie ze goed kende was het geen probleem.

Eva had moeite met toenadering van vreemden dus dat was een ander verhaal. Lief aaien en zeggen wat ben jij een mooie hond was ook niet goed.

Maar bij Wuilus was het echt een hele heftige reactie op iemand die leuk dacht te zijn en haar iets wilde laten doen. Ze luisterde super goed verder. En kende ook alles. Van pootje tot zit tot liggen etc. maar never nooit dat ze daarmee akkoord ging bij een vreemde. Ze werd er naar van net als Atoq als ik jou zo lees.

Wuilus beet ook niet snel al denk ik dat je dan niet moest gaan dwingen met handen of benen.

Er is zelfs een bijtvoorval geweest met haar in een cafe. Mijn vader was daar en wuilus lag daar op de grond. Iemand nam daar aanstoot aan en zei haal die hond weg. Mijn pa zei doet niks en loop er gewoon omheen en stel je niet aan. Die man begon het toen met de hond te regelen. Zei opstaan! En dat deed ze. En daarna aan de kant! En dat deed ze niet. En toen liep hij op haar in en zei aan de kant op een hardere toon en toen heeft ze hem vrij stevig toegetakeld in zijn been. Politie erbij etc maar mijn pa kende gelukkig iedereen en de rest van het cafe en het werd onder eigen schuld weggeschoven.

Ter aanvulling. Toen ik haar net overgenomen had heeft ze mij ook behoorlijk gegrepen op cursus. Ik moest haar dwingen tot zit. Ze luisterde de eerste periode 0 naar ons. En toen heeft ze mijn onderarm zo open gereten dat ik naar de EHBO moest. Dus het zat er al jong in bedenk ik me nu. Altijd een enorm isseu gehad met dwang en autoriteit. Later luisterde ze juist super super goed maar ik ben wel mijn hele leven ontzettend consequent geweest met haar hierom.

Marc schreef: 09 feb 2025, 20:56 Eva had moeite met toenadering van vreemden dus dat was een ander verhaal. Lief aaien en zeggen wat ben jij een mooie hond was ook niet goed.

Niks was goed. Ze wilde vanaf dag 1 gewoon niets met andere mensen te maken hebben.
En om heel eerlijk te zijn heb ik het ook nooit zo goed begrepen. Jij had het eerder door.

EchoMira schreef: 09 feb 2025, 21:14

Marc schreef: 09 feb 2025, 20:56 Eva had moeite met toenadering van vreemden dus dat was een ander verhaal. Lief aaien en zeggen wat ben jij een mooie hond was ook niet goed.

Niks was goed. Ze wilde vanaf dag 1 gewoon niets met andere mensen te maken hebben.
En om heel eerlijk te zijn heb ik het ook nooit zo goed begrepen. Jij had het eerder door.

Ja maar dat kwam omdat ik haar meenam om te socialiseren als jij werkte. Als jij dat had gedaan had je het ook meteen gezien. Ik wist niet wat ik zag toen ik zei ja hoor....aai maar......Of de keer dat ze met 65 dagen oud in dat kind hing helemaal gierend. Ik moest er van huilen. Ik snapte en snap er nog steeds niks van. Ze wilde niet gesocialiseerd worden En vervolgens ging iedereen mij vertellen dat dat niet bestaat en dat het aan mij lag.

Maar om alles in perspectief te zetten. Ze was voor ons en de honden een wereldhond. Zo intolerant als ze naar vreemden was zo ontzettend makkelijk was ze naar ons. Ik kon echt alles met haar doen.

EchoMira schreef: 09 feb 2025, 21:14

Marc schreef: 09 feb 2025, 20:56 Eva had moeite met toenadering van vreemden dus dat was een ander verhaal. Lief aaien en zeggen wat ben jij een mooie hond was ook niet goed.

Niks was goed. Ze wilde vanaf dag 1 gewoon niets met andere mensen te maken hebben.
En om heel eerlijk te zijn heb ik het ook nooit zo goed begrepen. Jij had het eerder door.

Zij had met 10 weken al meerdere bloederige incidenten op haar naam. Weet je nog die vrouw in het winkelcentrum? Aai hap vast schudden en bloeden.....hoe oud was ze toen? 8.5 of 9 weken?

Ze socialiseerde wel maar dan zonder enige verschuiving naar vriendelijkheid.

Het was een en al waakhond en dat kan ik van een mechelaar niet fout rekenen.
Ze was lijnteelt op een hond die "sehr mistrauisch fremden gegenuber" op zijn dekreuverslag had.

EchoMira schreef: 09 feb 2025, 21:47 Ze socialiseerde wel maar dan zonder enige verschuiving naar vriendelijkheid.

Het was een en al waakhond en dat kan ik van een mechelaar niet fout rekenen.
Ze was lijnteelt op een hond die "sehr mistrauisch fremden gegenuber" op zijn dekreuverslag had.

Ja dat zeg je mooi. Want ze kon wel overal super chill zijn. Ze kende alles maar wilde domweg niet in contact. Langs mensen lopen en ertussen staan prima. Als ze haar maar negeerrde. Dus ze was super goed gesocialiseerd alleen niet sociaal. Mooi gezegd!

Marc schreef: 09 feb 2025, 21:43 Weet je nog die vrouw in het winkelcentrum? Aai hap vast schudden en bloeden.....hoe oud was ze toen? 8.5 of 9 weken?

Ja natuurlijk weet ik dat nog. Ik had de riem vast.
Ik denk wel 10 weken maar dan nog.
HAK!

Ik heb de blik van die mevrouw nog op mijn netvlies. 2 hoektanden en 4 snijtandjes dwars over die hand. Ze had haar grote puppenenting nog niet gehad.

EchoMira schreef: 09 feb 2025, 21:54

Marc schreef: 09 feb 2025, 21:43 Weet je nog die vrouw in het winkelcentrum? Aai hap vast schudden en bloeden.....hoe oud was ze toen? 8.5 of 9 weken?

Ja natuurlijk weet ik dat nog. Ik had de riem vast.
Ik denk wel 10 weken maar dan nog.
HAK!

Ik heb de blik van die mevrouw nog op mijn netvlies. 2 hoektanden en 4 snijtandjes dwars over die hand. Ze had haar grote puppenenting nog niet gehad.

De politie zou er vroeger de beroemdste fokteef allertijden van gemaakt hebben

Maaarrrrrrr dat zeg ik dus ook altijd. Ik vind prima dat je mijn hond elke dag een blokje kaas geeft maar dan niet huilen als je in je mini shorts staat

Bertus reageert op opwinding. Niet agressief maar hij wordt er wel wild van. Dus gillende gierende kinderen een aanhanger die lawaai maakt dat lokt hem uit om erachteraan te gaan. Nu is hij er ondertussen aardig aan gewend en blijft rustig staan of lopen omdat hij weet dat ik dat wil maar als er dan een vrouw aankomt die met hoge stem roept : heeeee Bertus dan is hij niet te houden

En dan vervolgens vragen ze wanneer ik hem laat castreren

Toos trekt allerlei publiek aan, soms word ik er wel gek van.
Jaaaa ze is groot, nee ze eet niet veel, jaaaaa ze is heel gevaarlijk hoor, neeee ze heeft nog niet gegeten.
Haha
De meeste mensen willen een foto van haar maken.
Soms vindt ze het leuk, maar bij veel mensen draait ze ook haar dikke reet naar mensen toe
Dan loop ik maar door en zeg dat ze geen goede dag heeft vandaag.
Soms vragen mensen of ze een koekje mag, als ze het al aanpakt dan doet ze dat heel voorzichtig.
Dan zijn mensen ook altijd verbaasd dat ze dat zo voorzichtig doet

Zelf reageer ik eigenlijk nooit op andermans honden, ja leuk een hond, ik heb er ook 1.

Mensen vinden Nola vaak leuk als ze met kleinzoon in het bos loopt. Nola is echt de herder die ik me (en zoon ook want eigenlijk is ze van hem) ooit altijd had voorgesteld. Ze loopt overal voorbij als mensen geen aandacht hebben maar reageert heel vriendelijk als ze aandacht krijgt. Is leuk met andere honden maar wel een strenge tante tegen bijvoorbeeld pups. Wel eerlijk maar ook wel pittig.

Ze is gek op de kleinzoons en is ook echt op ze aan het passen in het bos. Op een leuke manier. Kleinzoon kan ook rustig met haar aangelijnd lopen. Nola zorgt er altijd voor dat ze zijn tempo aanhoudt. Zij is dan degene die de lijn in een boogje laat hangen

En tegelijkertijd is ze met haar bijna 10 jaar heel fit en actief. Kan wandelen en rennen en spelen tot ze een ons weegt en ik al lang weer naar huis wil maar zij nog niet.

Ik merk dat mensen zo'n rustige en opgevoede hond (zo komt ze in ieder geval over ) leuk vinden.

Jack krijgt ook veel aandacht, en die pakt ook alle aandacht aan die hij kan krijgen. Hij neemt zelf ook initiatief zeg maar. Hij komt er vrijwel altijd mee weg omdat ze hem meestal mooi vinden en over z'n blauwe ogen beginnen.

Laila is hier in de buurt de lieveling van veel mensen. Ze kan ook heel aanhankelijk doen en krijgt bij heel veel buren een koekje als ze buiten zijn. Er is zelfs iemand in de huizen tegenover ons die altijd koekjes voor haar bij zich heeft.

Shira wil geen aandacht van vreemden, ze wil wel koekjes van bekenden maar verder niks. En daardoor krijgt ze ook minder aandacht. Ze is erg op mij gericht en loopt vrijwel altijd naast me, ook als ze los is. Ze wil niks met mensen, ook niet als ze haar lokken. dat werktjuist averechts.

Niet omdat ze angstig is ze is heel zelfverzekerd. Maar het hoeft niet zo voor haar. As iemand opdringerig wordt naar haar zou ze weglopen. Kan dat niet dan denk ik dat ze wel waarschuwt (is uiteraard nooit voorgekomen want daar let ik zelf op)

Zelf geef ik nooit andere honden koekjes, op twee hondjes in het bos na die heel angstig zijn en die ik een keer heb kunnen vangen toen ze hun baasje kwijt waren. Ik ben de enige waar ze koekjes van aannemen volgens hun baasje. Dus die krijgen en verder nooit een andere hond. Ook om problemen te voorkomen.

Sinds ik Meeko heb, heb ik vrijwel nooit meer mensen die willen kletsen of de honden willen aaien De enge-herder-looks zijn te afschrikwekkend denk ik. En dat terwijl Meeko een vrolijke labrador in streepjes-verpakking is. Hij doet niets liever dan kussen en aaien, hij gaat het liefst meteen op schoot bij elke wildvreemde

Manu trekt veel aandacht, zelfs op zijn oude dag. Vroeger vond hij dat fantastisch maar nu mag je alleen op afstand bewonderen. Hij draait zich gerust van je af en hoeft niet geaaid. Koekjes moet hij ook niet zomaar.

Meeko is een echte kindervriend. Als een kind op een fiets of step voorbij komt kijkt hij een kind aan en wil het liefste mee. Hij is ook voorzichtig dus zal nooit zomaar achter ze aan vliegen, maar je moet die ouders eens zien als hij contact maakt Hij heeft echt zijn uiterlijk tegen, de arme ziel. Ik heb er wel op ingezet dat hij zoveel mogelijk negeert maar je hoeft maar naar hem te glimlachen en hij vliegt je zoenend om de hals. Hij is ook vreselijk lief dus ik vind dat wel prima.
Met Manu ben ik wat voorzichtiger. Hij is een mannenmagneet maar de gemiddelde man aait nogal hard, dan kan je een boze brom terug krijgen. Vaak gaat Meeko dan ook ongeveer over hem heen klimmen om bij de aaier te komen waardoor je helemaal boos gebulder krijgt en iedereen drie meter terug vliegt en in de broek plast. Chaos is my middle name

Ik vind honden kijken leuk maar ik geef nooit zomaar snoep en ga al helemaal niet aaien of aankijken. Soms staat dat wat ongeïnteresseerd maar ik heb wel genoeg aan mijn eigen honden. Ik vind ze leuk om naar te kijken van een afstandje maar hoef niemand op schoot of in mijn jaszak. Tenzij ik ze ken natuurlijk.

Mensen voeren mijn honden eigenlijk nooit tijdens een wandeling.
Mensen die hier op bezoek komen doen dat wel en dat vind ik ook geen probleem, alleen moeten ze wachten tot de honden rustig zijn.
Qua reacties onderweg is het vaak: dat zijn veel hondjes of: ohhhhhh wat gezellig!
Aaien willen sommige mensen wel, maar mijn honden vinden dat minder geslaagd dus het mag niet altijd en als het mag dan alleen de honden die zelf willen.

Ik trouwens op mijn dodenmars vandaag van 3 mensen feedback.
Het waren alledrie mannen met een verrekijker dus er zal wel een europese purperreiger in een boom zitten.
Ik kreeg haat.
Ze zeiden niets maar ze keken zoals alle heteromannen kijken als ze iets belangrijks aan het doen zijn.
Eigenlijk wilden ze me wegsturen maar dat vonden ze kennelijk toch te spannend.

Marc schreef: 09 feb 2025, 20:56

Weet jij waarom sommige honden daar zoveel moeite mee hebben? Wuilus werd er ook heel vervelend van. Je kon haar aaien, voeren, met haar wandelen zelfs maar geen commando geven. Met vreemden was alles gelijkwaardig en op vriendschappelijke basis. Niet op baasje vs slaafje. Daar werd ze echt heel vervelend van. Super dominant en echt getriggerd om die strijd aan te gaan. Bij mij en bij wie ze goed kende was het geen probleem.

[/quote]

Waarom dat zo is weet ik ook niet. Het is gewoon wat je zegt, een deel van het karakter. Geen gezag van vreemden accepteren.
Er zijn veel honden niet kunnen samenwerken met een vreemde, de meeste honden doen het gewoon niet (lopen weg of slaan dicht). De honden zoals Wuilus zeggen actief dat ze er niet aan beginnen.

Sirene schreef: 12 feb 2025, 07:25

Marc schreef: 09 feb 2025, 20:56

Weet jij waarom sommige honden daar zoveel moeite mee hebben? Wuilus werd er ook heel vervelend van. Je kon haar aaien, voeren, met haar wandelen zelfs maar geen commando geven. Met vreemden was alles gelijkwaardig en op vriendschappelijke basis. Niet op baasje vs slaafje. Daar werd ze echt heel vervelend van. Super dominant en echt getriggerd om die strijd aan te gaan. Bij mij en bij wie ze goed kende was het geen probleem.

Waarom dat zo is weet ik ook niet. Het is gewoon wat je zegt, een deel van het karakter. Geen gezag van vreemden accepteren.
Er zijn veel honden niet kunnen samenwerken met een vreemde, de meeste honden doen het gewoon niet (lopen weg of slaan dicht). De honden zoals Wuilus zeggen actief dat ze er niet aan beginnen.
[/quote]

Misschien zijn dat de geboren alphas van de groep. Ze was ook naar honden toe altijd duidelijk dat zij bepaalde. Dus inderdaad misschien karakter. Ze voegde zich ook absoluut niet naar andere honden en zou zich nooit onderwerpen zonder dwang. Doordat ze een teef van 45 kilo was hoefde dat ook nooit haha.

Veel mensen die mijn honden leuk vinden vinden Dívka gelijk niet meer zo leuk want die stuitert nogal hoog en trekt haar tetterbek los.
Oh en ze grist lekkers dusdanig weg dat je tandafdrukken of krassen op je vingers hebt staan.

Mahdutje blijven ze schattig vinden, die doet kunstjes in ruil voor lekkertjes en gaat zitten piepen en jammeren met een zachte kwispel en heul snielughe puppy-oogjes, dit idee: .

Het zijn overigens vaak 65+ers die in de buggy naar de honden graaien zonder vragen.
Kinderen en de meeste jongere volwassenen vragen het meestal netjes.
Dat er soms een ukkie op de honden af komt wankelen terwijl de bijbehorende ouder ff afgeleid is reken ik niet mee, dat gaat om kindjes van pak 'm beet 2 jaar oud.
Wil de ouder daar een opvoedmomentje van maken (nee, geen vreemde hondjes aaien) dan vind ik dat ook prima.
Heb toen de honden van mijn stiefvader er waren de buggy wel dichtgeritst want die pokkewawa bijt van zich af en ik durf mijn handen ook niet in het vuur te steken dat Toobs niet meer bijt.
Met volwassenen die gewoon graaien heb ik dan zoiets van 'eigen schuld dikke bult'.