Een Hondenleven

Een 6. Ik heb medische issues die nog niet helemaal duidelijk zijn waar het door komt. Heb daar vorige week een beenmergpunctie voor gehad en hoop nu eindelijk begin januari duidelijkheid te krijgen.

Met Cooper gaat het heel goed dus dat is iets om heel blij mee te zijn.

Ik gaf het een 8, maar heb er een 7 van gemaakt omdat ik hoop dat 2026 nog ruimte biedt voor meer dan 2 punten verbetering.

Maar het gaat best goed! Mentaal flink beter, fysiek ook. 30 kilo eraf (momenteel even gestagneerd, maar hopelijk in het nieuwe jaar nog wel meer), ik kan mede dankzij Aloy steeds beter omgaan met de beperkingen waar ik tegenaan loop en dankzij haar leer ik ook steeds beter om het ook te kunnen als ze er een keer niet bij is, super fijn! Het opstarten van mijn bedrijf gaat goed, ik ben super trots op de mensen en honden die ik train, mijn opleidingen gaan geloof ik ook wel prima. Ik heb dit jaar echt dingen gedaan waarvan ik een jaar geleden nog dacht dat het allemaal voor mij niet was weggelegd. Aloy gaat ook goed trouwens, we werken steeds fijner samen. Froo is blij en gezond… Het enige nadeel vind ik dat ik ook wel veel dingen tegenkom die moeilijk, zwaarder en stressvoller zijn dan ik eigenlijk prettig vind en dat dat soms best even een grote impact kan hebben, maar ik denk dat dat er in deze fase gewoon bij hoort. Daarom kan ik het geen 10 geven. Maar ik ben wel erg trots op hoe ik al die dingen steeds weer overwin, dus misschien dan toch een 7,5. Omdat een 7 niet genoeg is. 2025 was wel echt een interessant jaar. Niet altijd comfortabel, soms zelfs heel erg buiten mijn comfortzone. Maar wel heel mooi en leerzaam.

Ik wilde hem positief in gaan vullen, maar wacht nog even.
Vally ligt aan een infuus omdat hij niks meer binnen hield.
Dus eerst dat goed afsluiten nog dit jaar…

Crutz schreef: 28 dec 2025, 17:30 Ik wilde hem positief in gaan vullen, maar wacht nog even.
Vally ligt aan een infuus omdat hij niks meer binnen hield.
Dus eerst dat goed afsluiten nog dit jaar…

Ugh. Hoe kan dat nou zo opeens

Tamara/Bayko schreef: 28 dec 2025, 18:14
Crutz schreef: 28 dec 2025, 17:30 Ik wilde hem positief in gaan vullen, maar wacht nog even.
Vally ligt aan een infuus omdat hij niks meer binnen hield.
Dus eerst dat goed afsluiten nog dit jaar…
Ugh. Hoe kan dat nou zo opeens

Hij houdt niks binnen.
Oorzaak nog onbekend
Maag en darmen voelen leeg en niet pijnlijk
Het is ook geen hond die vanalles op eet.
Geen koorts.
Electrolieten in het bloed laag normaal.
Dus eerst kalium infuus en nu gewoon NaChl

Nou hopelijk knapt die snel op

Crutz schreef: 28 dec 2025, 18:18 Hij houdt niks binnen.
Oorzaak nog onbekend
Maag en darmen voelen leeg en niet pijnlijk
Het is ook geen hond die vanalles op eet.
Geen koorts.
Electrolieten in het bloed laag normaal.
Dus eerst kalium infuus en nu gewoon NaChl

Beterschap!

Een mooie reis en training in Frankrijk en wat dagen uit met Claire.
De rest is treurnis, al is de thuiszorg heel lief en behulpzaam.
Alles bij elkaar daardoor nog net voldoende

Een 8.
Begon als een moeilijk jaar omdat mijn moeder binnen het jaar weer een heup brak en tegelijkertijd werd het een zegen omdat ik dit keer geweigerd heb om de volledige zorg op mij te nemen zodat ze in een revalidatiecentrum terecht kwam. Vorige keer kreeg ze een delier na de operatie en dat was verre van een pretje.
Ze weigerde iedere vorm van zorg en deed voor niemand open. Ik stond 24 uur aan en dat was niet vol te houden.

Inmiddels in een verzorgingshuis en ik kan gewoon op bezoek komen of samen met haar ergens wat eten in plaats van zorgen. Er is wel dementie geconstateerd maar we zitten gelukkig nog in de fase waar we samen kunnen lachen om haar uitspraken.

Het revalideren na mijn herseninfarct was pittig maar ik ben weer volledig aan het werk ook al kost het veel energie en soms moeite maar mijn collega's trekken mij in de luwte als het teveel wordt. Wat wel een nadeel is wat is gebleven is dat ik geen rem meer lijkt te hebben, ik was al een flapuit maar dat is nu nog erger en kan soms best pijnlijk zijn.

Ik ben nog steeds gelukkig met mijn dierbaren en daar haal ik mijn energie uit om leuke dingen te blijven doen.

Een 5, tussen hele mooie momenten en heel overledene en door definitief levensvreugde ontnemende beperkingen van nabije familieleden was het perfecte weer en de fijne belevenis van de meest nabije bubble toch een 5 waard. Anders een 1 of een tien afhankelijk van het onderwerp dus maar een 5 het perfecte gemiddelde, hoge hoogtepunten en diepe diepe dalen.

Ik ga voor een 9. We zijn allemaal gezond. Wonen fijn en hebben plezier in ons werk dus wat wil een mens nog meer. Het verlies van Heavy voelen we nog steeds maar dat is logisch na 14 jaar. Dat is dat ene minpuntje . We moeten nog steeds wennen aan het hebben van maar 1 hond

Een 7 heb ik gedaan , het waren ups en downs .
Verlies van Rens hield me zeker bezig dit jaar , slechte gezondheid schoondochter ook de eerste acht maanden best veel mee bezig geweest,gaat nu gelukkig weer stukken beter dus veel fijner nu.

Een heerlijke vakantie naar de b&b van een vriendin in Spanje was echt fijn , net als Francine ontmoeten de eerste opvang van Roland.
Elsa haar komst was echt fijn en ook haar ontwikkeling.
Dus zeker ook fijne dingen dit jaar niet in de laatste plaats dat we beide nog goed gezond zijn en onze fijne familiebanden met zussen en broers en kinderen en kleinkinderen en een fijne vriendenkring.

Een 5. Gevoelsmatig zou ik zelfs een 1 willen zeggen maar ik zou dan geen rekening houden met de wel positieve dingen zoals zoons en kleinzoons en het feit dat daar alles heel goed mee gaat.

Maar het was voor mij een jaar van verlies. Eerst Shira heel ziek en daarna moeten laten inslapen. Dat was heel naar en onverwacht. Wat mij betreft veel te jong, 9 jaar oud. Ik had het totaal niet verwacht. Ik geef om al mijn honden maar Shira was echt mijn hond en mijn maatje en ik mis haar.

Daarna is dochter geemigreerd en ik ben uit alle macht aan het proberen om de positieve kanten te zien, en ik gun het haar echt heel erg en vind mezelf egocentrisch om er verdriet van te hebben.

Maar ja, verdriet is toch wel wat het voornamelijk voor mijzelf is al zal ik dat niet snel laten merken. Maar hier kan ik het wel zeggen

Het voelt toch als een soort rouw. Blij voor haar en dat ze het geluk heeft gevonden, een mooi huis gekocht met haar Zweedse vriend en mooie toekomstplannen. Ik zou echt ook niet anders willen. Maar het missen doet gewoon zeer.

En mijn vader overleden. Hij was 89 jaar dus een mooie leeftijd. En waar ik verder niet veel contact met familie heb, behalve met mijn neef (zoon van mijn zus) kon ik met mijn vader heel goed opschieten. Ik ging heel regelmatig langs en ik mis hem nu. En nu hij er niet meer is heb ik eigenlijk geen contact meer met familie van mezelf.

Dus al met al een jaar van verlies en weinig veerkracht momenteel. Komt wel weer goed, maar dat duurt gewoon even.

Tsja, ik weet het niet zo goed.
Heb al 3 jaar long covid, het voelt steeds beperkender, kan niet doen wat ik allemaal wil. Aan de andere kant kan ik nog wel eea, het is niet zo ernstig dat ik na douchen en aankleden de rest van de dag niks meer kan.

Paar grote dure reparaties aan de auto gehad en daardoor twee weken niet kunnen werken.

Nog een punt is dat ik mijn paard moet verkopen, het is niet meer op te brengen.

Aan de andere kant een pup er bij gekregen dit jaar. De dames zijn zo blij met elkaar en kunnen zo goed samen.
Quinta doet het goed op de jachttraining en wedstrijden, we hebben zelfs een wedstrijd gewonnen en waren een keer de beste Toller.

Een mager zeventje denk ik maar.

Een 5... geheel onverwacht mijn hond dood, exact 14 dagen later mn moeder dood, een huis wat leeg moest wat gewoonweg niet te doen was voor mii alleen, een hond die zijn grote broer onwijs mist, zelf de nodige medische dingetjes ... niet leuk, gewoon kut. Daarnaast wel duidelijkheid gekregen wie echte vrienden zijn.
Aan de andere kant 2 geweldig lieve nieuwe vrienden gekregen. Hele leuk dingen gedaan en op de planning staan, omdat ik nu besef dat het maar zo voorbij kan zijn. Een nieuwe pup, niemand zal ooit Xygan kunnen vervangen, zeker niet voor Xanu, maar het geeft toch even afleiding (en dat is zachtjes uitgedrukt bij hem

)
Een vijfje dus... snel weg met dit jaar hopelijk een veel fijner 2026

Omega schreef: 29 dec 2025, 19:38
Nog een punt is dat ik mijn paard moet verkopen, het is niet meer op te brengen.

oehhh dat is zwaar

Ook voor mij is het lastig.

Het jaar begon toen ik aan de chemo zat want helaas ongeneeslijk ziek. Uitgezaaide borstkanker in de botten. Dankzij de chemo is alles wat er zat weg (wat kleiner is dan 0,5 cm is helaas niet te zien op scans dus dat blijft altijd een risico) en het is verspreid door de bloedbaan, dus ik blijf palliatief. Maar ik voel me goed en ben ook nog bestraald en blijf behandeld worden met antihormoon en elke 3 maanden een scan en onderzoeken. Maar dan kan dit heel lang goed blijven gaan. En ik kan alles weer doen. Het is leven met kanker.

Maar ik heb ook besloten het roer om te gooien en dicht bij het bos te gaan wonen. En ik heb hier wonderbaarlijk mijn leven opgebouwd. ben weer een eigen bedrijf gestart. En heb natuurlijk Sophietje erbij.

Gek genoeg sta ik veel relaxter overal in dan eind 2022 / 23. En heb ik een soort rust over mij gekregen. En is er weer contact met mijn moeder die 80 is en niet heel lekker gaat maar dat contact in deze fase is wel fijn.

Ik geef zeker een positief cijfer denk toch een 8.

Een 8 denk ik.
Op zich geen gekke dingen afgelopen jaar.

Het overlijden van Sjuun begin dit jaar was niet leuk, maar wel oké. Ze was oud en wilde zelf ook niet meer.
Sjel doet het boven verwachting goed na haar overlijden en op 1 januari wordt ze zelfs 17.
Kenzi heeft wat struggles gehad met de epilepsie, maar ook dat lijkt momenteel weer onder controle.
Vida is gewoon Vida.
De agility was afgelopen jaar wat minder, dat hoop ik komend jaar weer meer op te pakken. Daarentegen gaan hooperen met kenzi (en Vida mag ook mee) en die doet het verrassingswijs steeds beter, dus komend jaar hopelijk verder groeien.

Ik ga weer met plezier naar mijn werk, we hebben een geweldige vakantie in schotland gedaan, onverwachts een camper gekocht en veel leuke dingen mogen doen afgelopen jaar.
Dus eigenlijk is alles gewoon goed.

Nou, ik blijf bij mijn tien. Alweer een jaar geen kanker.

EchoMira schreef: 29 dec 2025, 21:31 Nou, ik blijf bij mijn tien. Alweer een jaar geen kanker.

Super!

Crutz schreef: 28 dec 2025, 17:30 Ik wilde hem positief in gaan vullen, maar wacht nog even.
Vally ligt aan een infuus omdat hij niks meer binnen hield.
Dus eerst dat goed afsluiten nog dit jaar…

Hoe gaat het met hem?

ik geef het een 9. man lief heeft wat medische issues en krijgt gelukkig hulp vanuit het bedrijf waar hij werkt, alle honden zijn gezond, moeders gezond hoewel ze 2 valpartijen heeft gehad dit jaar. bij 1 valpartij was haar oorschelp door het midden, maar d at is wonderbaarlijk snel genezen. ik had ook geen gekke dingen dit jaar.

Jackira schreef: 29 dec 2025, 19:25 Een 5. Gevoelsmatig zou ik zelfs een 1 willen zeggen maar ik zou dan geen rekening houden met de wel positieve dingen zoals zoons en kleinzoons en het feit dat daar alles heel goed mee gaat.

Maar het was voor mij een jaar van verlies. Eerst Shira heel ziek en daarna moeten laten inslapen. Dat was heel naar en onverwacht. Wat mij betreft veel te jong, 9 jaar oud. Ik had het totaal niet verwacht. Ik geef om al mijn honden maar Shira was echt mijn hond en mijn maatje en ik mis haar.

Daarna is dochter geemigreerd en ik ben uit alle macht aan het proberen om de positieve kanten te zien, en ik gun het haar echt heel erg en vind mezelf egocentrisch om er verdriet van te hebben.

Maar ja, verdriet is toch wel wat het voornamelijk voor mijzelf is al zal ik dat niet snel laten merken. Maar hier kan ik het wel zeggen Het voelt toch als een soort rouw. Blij voor haar en dat ze het geluk heeft gevonden, een mooi huis gekocht met haar Zweedse vriend en mooie toekomstplannen. Ik zou echt ook niet anders willen. Maar het missen doet gewoon zeer.

En mijn vader overleden. Hij was 89 jaar dus een mooie leeftijd. En waar ik verder niet veel contact met familie heb, behalve met mijn neef (zoon van mijn zus) kon ik met mijn vader heel goed opschieten. Ik ging heel regelmatig langs en ik mis hem nu. En nu hij er niet meer is heb ik eigenlijk geen contact meer met familie van mezelf.

Dus al met al een jaar van verlies en weinig veerkracht momenteel. Komt wel weer goed, maar dat duurt gewoon even.

Ik begrijp je heel goed , zou het ook echt naar vinden als één van mijn kinderen ver weg zou gaan wonen. En natuurlijk gun je het ze wel en ben je blij voor ze maar dat kan naast je gevoel van verlies bestaan.

En dan nog je vader verliezen ook , dat komt er dan ook nog eens bij. Ik hoop dat 2026 eem jaar voor je gaat worden met veel Zweedse bezoekjes en dat die je verdriet dan wat zullen weg nemen

Tineke schreef: 30 dec 2025, 11:14
Jackira schreef: 29 dec 2025, 19:25 Een 5. Gevoelsmatig zou ik zelfs een 1 willen zeggen maar ik zou dan geen rekening houden met de wel positieve dingen zoals zoons en kleinzoons en het feit dat daar alles heel goed mee gaat.

Maar het was voor mij een jaar van verlies. Eerst Shira heel ziek en daarna moeten laten inslapen. Dat was heel naar en onverwacht. Wat mij betreft veel te jong, 9 jaar oud. Ik had het totaal niet verwacht. Ik geef om al mijn honden maar Shira was echt mijn hond en mijn maatje en ik mis haar.

Daarna is dochter geemigreerd en ik ben uit alle macht aan het proberen om de positieve kanten te zien, en ik gun het haar echt heel erg en vind mezelf egocentrisch om er verdriet van te hebben.

Maar ja, verdriet is toch wel wat het voornamelijk voor mijzelf is al zal ik dat niet snel laten merken. Maar hier kan ik het wel zeggen Het voelt toch als een soort rouw. Blij voor haar en dat ze het geluk heeft gevonden, een mooi huis gekocht met haar Zweedse vriend en mooie toekomstplannen. Ik zou echt ook niet anders willen. Maar het missen doet gewoon zeer.

En mijn vader overleden. Hij was 89 jaar dus een mooie leeftijd. En waar ik verder niet veel contact met familie heb, behalve met mijn neef (zoon van mijn zus) kon ik met mijn vader heel goed opschieten. Ik ging heel regelmatig langs en ik mis hem nu. En nu hij er niet meer is heb ik eigenlijk geen contact meer met familie van mezelf.

Dus al met al een jaar van verlies en weinig veerkracht momenteel. Komt wel weer goed, maar dat duurt gewoon even.
Ik begrijp je heel goed , zou het ook echt naar vinden als één van mijn kinderen ver weg zou gaan wonen. En natuurlijk gun je het ze wel en ben je blij voor ze maar dat kan naast je gevoel van verlies bestaan.

En dan nog je vader verliezen ook , dat komt er dan ook nog eens bij. Ik hoop dat 2026 eem jaar voor je gaat worden met veel Zweedse bezoekjes en dat die je verdriet dan wat zullen weg nemen

Dankjewel

. Voor jou en iedereen ook een heel goed 2026 gewenst.

Jackira schreef: 29 dec 2025, 19:25 Een 5. Gevoelsmatig zou ik zelfs een 1 willen zeggen maar ik zou dan geen rekening houden met de wel positieve dingen zoals zoons en kleinzoons en het feit dat daar alles heel goed mee gaat.

Maar het was voor mij een jaar van verlies. Eerst Shira heel ziek en daarna moeten laten inslapen. Dat was heel naar en onverwacht. Wat mij betreft veel te jong, 9 jaar oud. Ik had het totaal niet verwacht. Ik geef om al mijn honden maar Shira was echt mijn hond en mijn maatje en ik mis haar.

Daarna is dochter geemigreerd en ik ben uit alle macht aan het proberen om de positieve kanten te zien, en ik gun het haar echt heel erg en vind mezelf egocentrisch om er verdriet van te hebben.

Maar ja, verdriet is toch wel wat het voornamelijk voor mijzelf is al zal ik dat niet snel laten merken. Maar hier kan ik het wel zeggen Het voelt toch als een soort rouw. Blij voor haar en dat ze het geluk heeft gevonden, een mooi huis gekocht met haar Zweedse vriend en mooie toekomstplannen. Ik zou echt ook niet anders willen. Maar het missen doet gewoon zeer.

En mijn vader overleden. Hij was 89 jaar dus een mooie leeftijd. En waar ik verder niet veel contact met familie heb, behalve met mijn neef (zoon van mijn zus) kon ik met mijn vader heel goed opschieten. Ik ging heel regelmatig langs en ik mis hem nu. En nu hij er niet meer is heb ik eigenlijk geen contact meer met familie van mezelf.

Dus al met al een jaar van verlies en weinig veerkracht momenteel. Komt wel weer goed, maar dat duurt gewoon even.

Ik begrijp het zo goed ,mijn dochter is anderhalf uur van ons vandaan gaan wonen en dat vond ik al moeilijk. Ik mis het regelmatig even samen bijpraten dat is toch anders door de telefoon. Ze woonde nog thuis dus het hele uit huis gaan kwam er ook nog bij. Inderdaad voelt het als rouw ,het voelde alsof ik geen deel meer uit maakte van haar leven

Heeft zo’n 2 jaar geduurd terwijl ik haar toch een paar keer per jaar zag . Maar het went echt en ik heb haar echt liever gelukkig op afstand dan ongelukkig dichtbij. Maar het liefste gewoon dichterbij en gelukkig

En ik troost me met het idee dat mijn collega’s nu hun dochters heel dichtbij hebben wonen en daar vaak nog veel werk mee hebben,helpen met van alles en nu ze oma zijn oppassen

dan geniet ik toch wel van mijn rust
Elke dag uren bezoek is niet mijn ding

En ik vind het ook wel heel goed dat ze zo zelfstandig is

Een Hondenleven

Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?

Re: Welk cijfer krijgt het jaar 2025 van jou ?