Een Hondenleven

Loraine schreef: 01 jan 2026, 19:56 Als ik maandag bel kan ik vaak uiterlijk donderdag wel terecht.
Maar vaker dinsdag of soms dezelfde dag al, afhankelijk van mijn eigen beschikbaarheid en hoe druk het is op de praktijk.
Er zijn weken dat je voor niet spoed pas de week erop terecht kunt, maar voor meer spoedeisende dingen vaak uiterlijk de dag erna en voor bloedspoed maken ze gewoon ruimte, dan kun je aangeven dat je eraan komt en binnen x tijd daar bent.

Ik hoop het zelf voorlopig niet mee te hoeven maken. Ik denk alleen dat 'meteen terecht kunnen' iets is dat niet echt vanzelfsprekend (meer) is. En dat je dus geluk hebt dat je dezelfde dag terecht kunt en anders wordt het wel wat later en dan is het soort van 'ingepland' zonder dat je dat zou willen.

CatnDog schreef: 01 jan 2026, 20:04

Loraine schreef: 01 jan 2026, 19:56 Als ik maandag bel kan ik vaak uiterlijk donderdag wel terecht.
Maar vaker dinsdag of soms dezelfde dag al, afhankelijk van mijn eigen beschikbaarheid en hoe druk het is op de praktijk.
Er zijn weken dat je voor niet spoed pas de week erop terecht kunt, maar voor meer spoedeisende dingen vaak uiterlijk de dag erna en voor bloedspoed maken ze gewoon ruimte, dan kun je aangeven dat je eraan komt en binnen x tijd daar bent.

Ik hoop het zelf voorlopig niet mee te hoeven maken. Ik denk alleen dat 'meteen terecht kunnen' iets is dat niet echt vanzelfsprekend (meer) is. En dat je dus geluk hebt dat je dezelfde dag terecht kunt en anders wordt het wel wat later en dan is het soort van 'ingepland' zonder dat je dat zou willen.

Dit heb ik wel gehad dat het ingepland was. Ik wilde dat de dierenarts aan huis zou komen en dat was een week wachttijd…
En dan die dagen weer doorleven, en weer twijfelen, de uren zien verstrijken, vond het lastiger hoor.

Bij kiertje en bobbey is de dierenarts aan huis geweest. De ene was 2 dagen na mijn belletje, de andere een volle week erna.

Hopelijk nog lang niet nodig !

Jay schreef: 01 jan 2026, 20:10
Dit heb ik wel gehad dat het ingepland was. Ik wilde dat de dierenarts aan huis zou komen en dat was een week wachttijd…
En dan die dagen weer doorleven, en weer twijfelen, de uren zien verstrijken, vond het lastiger hoor.

Ik denk dat ik het ook heel moeilijk zou vinden. Het kan een periode van 'nog even intens genieten van elkaar' zijn, een waardig afscheid en misschien kan je er ook wel wat berusting in vinden (als je voelt dat je de juiste beslissing maakt), maar het kan emotioneel ook heel erg zwaar zijn. Juist omdat je die exacte sterfdatum weet. Ik denk dat ik er zelf liever niet voor zou kiezen, zo'n planning. Ik zit dan in de stress.

het ligt er aan wat het dier mankeert. als het acuut is en het dier heeft veel pijn liefst dezelfde dag nog, maar ook wel gehad dat een hond ziek was (kanker) maar geen pijn maar wetende dat de milttumor gegroeid was. daar heb ik een paar dagen overheen laten gaan. nog even lekker meegenomen 1 op 1 naar het strand, mooie foto's laten maken.

sabine schreef: 01 jan 2026, 18:54 Als ik die beslissing maak wil ik er niet nog een week op wachten. Dan loop ik een week te huilen met een hond die eigenlijk ook niet goed genoeg meer is, wamt anders had ik doe beslissing niet gemaakt. Nee, gewoon zsm dan maar..

Zo is het voor mij ook.

Toen ik had besloten dat het genoeg was voor Diem wilde ik dat zsm eigenlijk. Hij had ibd, was 11jaar en knapte maar niet op ondanks veel prednison al weken.
Hij had een weekend met enorm veel buikpijn en diarree. Voor de pijn kon ik hem wel wat geven en zondagavond was de ergste aanval over maar ik wilde hem erger voorkomen. Maandagochtend gebeld. Werd snel teruggebeld en zijn vaste dierenarts kon 's middags aan huis komen. Bleek de beste man zijn vrije dag maar hij wilde niet dat iemand anders het zou doen.
Geen idee of mijn kliniek een uitzondering is maar waar je voor reguliere zaken inderdaad niet altijd dezelfde week nog een afspraak kan krijgen maken ze voor spoed áltijd tijd en ruimte vrij. Zelfs voor een vriendin die niet eens vaste klant is maar voor een spoedecho kwam werd uitgebreid tijd gemaakt. Hele middag lang goed begeleid tot het onverwachte inslapen aan toe. (Lymfeklier kanker) Niks vooraf betalen, zelfs niet direct achteraf maar een factuur een paar weken later. Nadat ze een handgeschreven kaartje gekregen had

Mijn eerste hond was dement. Daar zat op zich geen haast bij toen ik besloot tot inslapen. Ze was fysiek nog prima. Geloof dat er een paar dagen tussenzat. Haar toen inderdaad meegenomen naar een favoriete plek maar dat bewees alleen maar dat ze echt een schim van zichzelf was.
Achteraf had ik haar veel eerder moeten laten gaan. Haar laatste half jaar of langer heeft voor haar niks toegevoegd. Ze was veel te angstig en verward. Maarja, het was mijn eerste hond, ze was nog fysiek gezond, at nog goed. Het was een glijdende schaal. Ik hoop dat ik voor al mijn volgende honden een eerlijkere keuze maak.

CatnDog schreef: 01 jan 2026, 20:04

Loraine schreef: 01 jan 2026, 19:56 Als ik maandag bel kan ik vaak uiterlijk donderdag wel terecht.
Maar vaker dinsdag of soms dezelfde dag al, afhankelijk van mijn eigen beschikbaarheid en hoe druk het is op de praktijk.
Er zijn weken dat je voor niet spoed pas de week erop terecht kunt, maar voor meer spoedeisende dingen vaak uiterlijk de dag erna en voor bloedspoed maken ze gewoon ruimte, dan kun je aangeven dat je eraan komt en binnen x tijd daar bent.

Ik hoop het zelf voorlopig niet mee te hoeven maken. Ik denk alleen dat 'meteen terecht kunnen' iets is dat niet echt vanzelfsprekend (meer) is. En dat je dus geluk hebt dat je dezelfde dag terecht kunt en anders wordt het wel wat later en dan is het soort van 'ingepland' zonder dat je dat zou willen.

Klopt hoor.
Maar wel met de aantekening dat wanneer het gaat om euthanasie inplannen je meestal dezelfde dag of de dag erna terecht kunt.
En kun je niet op die locatie terecht, dan plannen ze je in bij één vd andere locaties.
Tenzij je dat persé niet wil, dan zul je moeten wachten want bij niet spoed gaan ze niet de veearts voor je inplannen.
Bij spoed kijken ze gewoon eender wie er rondloopt en kun je een paardenarts of de veearts toegewezen krijgen of roepen ze een gezelschapsdierenarts op van een andere locatie als dat mogelijk is.
Maar ze zijn vaak erg druk en er zijn te weinig dierenartsen dus het kan zijn dat bij niet spoed er uiterlijk een week later pas plek is.
Bij aan huis heb je zowiezo een aantal wachtdagen omdat ze dan meer tijd moeten inplannen terwijl je op de praktijk zeg 10-30 minuten hebt voor een consult, is dat bij huisbezoek algauw een uur of meer afhankelijk vd aanrijtijd.

Ik kon overigens met al mijn dieren die ingeslapen werden dezelfde dag nog terecht. Bij Mila kwam de dierenarts die middag thuis en bij Taartje en mijn kat Bono heb ik 'ochtends gebeld en kon ik diezelfde morgen nog komen.

Loraine schreef: 01 jan 2026, 20:37

CatnDog schreef: 01 jan 2026, 20:04

Loraine schreef: 01 jan 2026, 19:56 Als ik maandag bel kan ik vaak uiterlijk donderdag wel terecht.
Maar vaker dinsdag of soms dezelfde dag al, afhankelijk van mijn eigen beschikbaarheid en hoe druk het is op de praktijk.
Er zijn weken dat je voor niet spoed pas de week erop terecht kunt, maar voor meer spoedeisende dingen vaak uiterlijk de dag erna en voor bloedspoed maken ze gewoon ruimte, dan kun je aangeven dat je eraan komt en binnen x tijd daar bent.

Ik hoop het zelf voorlopig niet mee te hoeven maken. Ik denk alleen dat 'meteen terecht kunnen' iets is dat niet echt vanzelfsprekend (meer) is. En dat je dus geluk hebt dat je dezelfde dag terecht kunt en anders wordt het wel wat later en dan is het soort van 'ingepland' zonder dat je dat zou willen.

Klopt hoor.
Maar wel met de aantekening dat wanneer het gaat om euthanasie inplannen je meestal dezelfde dag of de dag erna terecht kunt.
En kun je niet op die locatie terecht, dan plannen ze je in bij één vd andere locaties.
Tenzij je dat persé niet wil, dan zul je moeten wachten want bij niet spoed gaan ze niet de veearts voor je inplannen.
Bij spoed kijken ze gewoon eender wie er rondloopt en kun je een paardenarts of de veearts toegewezen krijgen of roepen ze een gezelschapsdierenarts op van een andere locatie als dat mogelijk is.
Maar ze zijn vaak erg druk en er zijn te weinig dierenartsen dus het kan zijn dat bij niet spoed er uiterlijk een week later pas plek is.
Bij aan huis heb je zowiezo een aantal wachtdagen omdat ze dan meer tijd moeten inplannen terwijl je op de praktijk zeg 10-30 minuten hebt voor een consult, is dat bij huisbezoek algauw een uur of meer afhankelijk vd aanrijtijd.

Ik had met mn oude dierenarts gesproken over het feit dat het mn nachtmerrie is dat als er snachts iets heftigs voorvalt en het einde voor Mo zou zijn, dat ik dan niet in mn eentje ineens driekwartier verderop moet. Mijn d.a begreep dat volkomen en ze zei; mocht je dan zeker zijn dan het inslapen wordt, en je belt ons snachts, kies dan optie; veearts, die werken ( bij hun eigen kliniek ) wel snachts als oproepbaar e komen op locatie, een hond inslapen kan ook. Dat gaf mij wel enige rust. Nu viel het zo dat ik smorgens belde, en dat eigen d.a tegen 13:00 aan huis kwam

Ik plan dat soort dingen niet vooruit. Over zo'n beslissing heb ik al weken nagedacht voor ik de knoop doorhak. De honden zijn allemaal thuis ingeslapen en dat gaat in overleg met de dierenarts, maar dat is eigenlijk altijd asap.

Dat kan ik wel, dat er nog enkele dagen tussen bellen en daadwerkelijk inslapen zit. Maar dan ging het niet om een zieke hond of iets accuuts. Bij Faye, Lynne en Lizzy was het oud worden met een lijf en brein dat achteruit gaat. Dan is het supplementen en medicatie ophogen tot dat ook niet meer werkt. En ik ben dan van het inslapen op een moment dat andere mensen vooraf vragen of het niet te vroeg is en achteraf zeggen dat ze zouden willen het ook op dat moment te kunnen. Dan komt het dus niet op een paar dagen en zelf heb ik daar emotioneel geen moeite mee en vind het juist wel fijn nog een paar dagen bewust het dier te kunnen meemaken en verwennen.

Dan moet het dus wel kunnen voor het dier, maar blijkbaar trek ik dat soort dieren aan. Bij de katten ook al, chronische pijn, chronisch longprobleem. En nu net een scottish fold geadopteerd uit de opvang, paar jaar oud maar al opgezette gewrichten en een hartruisje dus dat wordt waarschijnlijk precies zo'n situatie.

Een onverwachts snel afscheid ben ik dan weer minder goed in. Zoals bij Suze die wakker werd wankelend en wat afwezig en ondanks medicatie alleen maar verslechterde gedurende de dag en eind middag heb laten inslapen. Totaal niet zien aankomen, helemaal geen afscheid kunnen nemen of iets. Daar kan ik dan weer niet goed tegen.

Bij Finn kreeg ik diagnose anders dan ik dacht, ik ging naar da met gedachte dat ik hem die dag moest laten gaan. Maar hij had geen pijn, was nog helder en wilde nog van alles doen. Dat was een diagnose waarvan ik wist dat ik in weken moest gaan denken, en die weken waren ca. 3 maanden.
Toen het duidelijk was wel da gebeld en zij kwam de volgende dag. Maar geen doodstrijd, ik sta er nog steeds achter dat het niet te vroeg en niet te laat was.

Bluf was acuut, maar wel nog 1 nacht mee naar huis genomen. Bij diagnose was ik alleen, wachten op uitslag van foto liep ik buiten en eenmaal op vier poten lopend was ze zo alert en actief dat ik domweg risico heb genomen om haar met plaspillen mee naar huis te nemen zodat ook mijn vriend nog "normaal" afscheid kon nemen. Was op eigen risico, maar ben toch blij dat ik die beslissing heb gemaakt. Thuis was ze nog blij met visite van mijn pa en schoonma, buiten wilde ze nog ballen en binnen heb ik de hele nacht bij haar gelegen en af en aan naar buiten ivm die plaspillen.
Volgende ochtend klein sprankje hoop.. maar haar hart functioneerde gewoon niet meer dus daar haar laten gaan.

Jol idem acuut en drama omdat de da die we belden op een of andere manier de spoed van inslapen niet wilde begrijpen, had ik anders moeten doen, dat weet ik nu. Maar Jol ging dus ook dusdanig rap achteruit dat we direct zelf aangaven dat ze ingeslapen moest worden.

Aki leek zoutwatervergiftiging, en al met al een week waarin hij ziek werd, dan leek op te knappen en toen ineens weer achteruit ging. Op maandag pas naar een da, omdat we toen weer op Nederlandse bodem waren. Direct bloedtest urine test en in de middag een echo met slechte uitslag van gezwel en uitzaaiingen. Hij is mee naar huis gegaan en had toen injectie tegen misselijkheid gekregen waardoor we hem van alles konden toestoppen, maar voor de volgende dag hebben we toen de afspraak in laten plannen toen we de diagnose thuis hadden laten inzinken. In combi met het feit dat we hem dus achteruit zagen gaan, hij wel wilde niet kon en risico dat tumor zou knappen een absoluut doemscenario zou zijn.
--
Kan ik plannen, deels ja denk.. uitstel of aankijken als het niet acuut is. Maar als eenmaal helder is dat voor de hond beter is om in te slapen, dan wel graag binnen 1 of 2 dagen. En bij acuut eigenlijk binnen een uur (zoals bij Jol dus)

Wat had je anders kunnen doen bij Jol ?
Lijkt me moeilijk als een dierenarts de spoed niet begrijpt of erkent.

Jay schreef: 02 jan 2026, 14:28 Wat had je anders kunnen doen bij Jol ?
Lijkt me moeilijk als een dierenarts de spoed niet begrijpt of erkent.

Achteraf toen ik (volgens mij afgesloten hoekje) het vertelde hoe het was gegaan, want ging eigenlijk nog erger dan boven weergegeven eerlijk gezegd.
Kwam o.a. door reacties hier, besef pas dat ik gewoon een andere da had moeten bellen.
Onze da die ik met Finn en Bluff en Aki had was met pensioen gegaan. Dus bij Jol paar weken ervoor was ik naar een da gegaan die ons ok leek.
En ik was in de veronderstelling dat je domweg bij een da ging die foto's had gemaakt, je hond min of meer kende je dus ook bij acute noodzaak bij die da moest zijn en blijven.

Dus dat ging fout.
Moeilijk is niet het woord, eerlijk gezegd. Haar dood en de tijd erna toe was verschrikkelijk, voor haar maar ook voor ons.

Wat ik anders had kunnen doen, een andere da bellen die ondanks dat ze ons of de hond niet kenden ons serieus hadden genomen en ons hadden laten komen.

Dank voor je antwoord. Een andere dierenarts bellen, is inderdaad iets om in gedachten te houden, mocht ik/ je in zo’n situatie belanden.
Rot dat het zo moeizaam verliep. Het zijn al heftige zaken, en dan ga je ervanuit dat je wel geholpen wordt..

Ik ben ook al telkens direct buiten openingsuren geholpen.
Ds was thuis, ‘s avonds laat rond 22u, Runar was op zondagavond in de praktijk, rond 20u, ik had om 17u45 een bericht gestuurd dat ik dacht dat hij op was.

Blij dat ik wel zo vlot terecht kan in alle geval, hier zijn het dan ook vnl nog zelfstandige groepspraktijken.
Spoedconsult viel ook mee, €50 consult & €50 om in te slapen.

hakunamatata schreef: 01 jan 2026, 22:59 Een onverwachts snel afscheid ben ik dan weer minder goed in. Zoals bij Suze die wakker werd wankelend en wat afwezig en ondanks medicatie alleen maar verslechterde gedurende de dag en eind middag heb laten inslapen. Totaal niet zien aankomen, helemaal geen afscheid kunnen nemen of iets. Daar kan ik dan weer niet goed tegen.

Dat vind ik ook nog veel moeilijker.
Amoz' overlijden was ook heel plotseling, daar ben ik weken van in shock geweest omdat ik het totaal niet had zien aankomen. Ook niet toen we 's ochtend naar de dierenarts gingen, ik dacht helemaal niet aan iets ernstigs, omdat hij nog heel fit was. En ook mijn kat Lola overleed vrij plotseling 's nachts in haar slaap (was wel een paar dagen niet lekker, maar niet dusdanig dat ik er rekening mee hield dat ze zou overlijden).

Ja, ik heb dat afgelopen 2 jaar 2x gedaan bij mijn 13 jarige hondjes en ik vond het heel fijn. Natuurlijk moet de toestand van je hond het toe laten maar bij mijn hondjes had ik de mogelijkheid de euthanasie te plannen, een week na de beslissing.
We hebben iedere dag iets leuks gedaan, van frikandel eten in de snackbar, tot konijnen zoeken en graven bij het water. Ja het is emotioneel ongelooflijk zwaar dat aftellen maar ik vond het heel mooi en fijn.
De dierenarts aan huis en de ene hond na 2 dagen en de andere na 4 dagen begraven.